ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Μάλλιασε η γλώσσα μου

Πνίγομαι με τις τρίχες που τόσο φυσικά κι αφύσικα για μένα άφησα να φυτρώσουν μέσα μου. Ξερνάω στο καλό σερβίτσιο ό,τι έμεινε στο σιφώνι που ‘χω για να μου δίνει άρρυθμα παλμό και ύπουλα το πουλάω. Ανεπιτήδευτα και επίτηδες αποκρουστικά κόβεται η ανάσα μου απ’ όσα η ίδια θριαμβευτικά παρουσίαζα αρχέτυπα δικό μας. Μπλέκεται με κόκαλα μουμιοποιημένων αγγιγμάτων ιερών, προστακτικών, προστατευμένων. Καταπίνω τα νύχια μου ολόκληρα να μη ματώνουν πλέον απολιθωμένες πληγές στην αναζήτηση της χαμένης σου πίστης. Και χωρίς τα αρπακτικά μου κόλπα, σκάβω μέσα στα πνευμόνια μου με στοργή και ξεραμένο αίμα, ρακοσυλλέγοντας τουριστικά μαγνητάκια των αλλοιωμένων αναμνήσεων της δεξιάς πόρτας του παλιοσίδερου που έχουμε να ψύχει τα άκρα μας. Και σε ρωτάω. Πάλι εμένα θα φάνε απόψε; Μου ‘χει μείνει μόνο κάτι σαν μνησικακία κι είναι έδεσμα αριστοκρατικό και μυστικό πολύ ακριβό για τα κοινά γούστα και υπερβολικά πολύτιμο για εμένα. Μου ‘χει μείνει μόνο το στόμα μου, σου είπα μάλλιασε η γλώσσα μου, αλλά ακόμα το θέλουν, να το γεμίσουν χημικά και τουμποφλό, να του μπήξουν το πιγκάλ τόσο βίαια κι αβίαστα να μου λειάνουν την επιφάνεια. Να γυαλίσω να λάμψω, να μου βγάλουν τις αμυγδαλές να καθαρίσουν πιο βαθιά. Καθαριότητα και κάθαρση. Να βάλουν τις ίδιες αμυγδαλές μέσα σε φορμόλη, να τις κοιτάω σαν γάτος που του κόψανε τ’ αρχίδια και να τυλίξουν το βάζο με τις φωνητικές χορδές μου με τον πιο όμορφο φιόγκο του κόσμου, κάνοντας το κόλπο των ζαχαροπλαστείων με το ψαλίδι, όταν σε ρωτάνε αν το γλυκό είναι για δωράκι. Ο ανυπάκουος ομφάλιος μου λώρος, γεμάτος χνούδια σκόνη και σπασμένα γυαλιά μπίρας, δεν τσούζει πια όταν τον πατάνε κατά λάθος, ενώ σέρνεται όπου βρεθώ. Τον έκανα κι αυτόν κόμπο με το στομάχι μου, μην ξαναμπερδευτεί με το τι είναι θρεπτικό και τι όχι, και τον τύλιξα γύρω από τη μέση μου, νομίζοντας πως έφερα κάτι μεταξύ νέας μόδας και πεντάλεπτου χακ. Κι ο στειρωμένος γάτος, δεν έχει σημασία αν είναι ζαβλακωμένος ακόμα από τη νάρκωση, ούτε ήξερε τι είναι βάζο, ούτε ξέρει τι είναι η φορμόλη, μήτε θα μάθει βασική ανατομία θηλαστικών. Μόνο φόβο γνωρίζει, εξουσία και καύλα.


Ποίημα της Θεοδώρας

Φωτογραφία της Ράνιας

1 thought on “Μάλλιασε η γλώσσα μου”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *