ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

να μία σοφός

Θα ‘πρεπε να κρατάω με τα δόντια αυτά τα χρόνια, μα εγώ
λυπάμαι μήπως τα ματώσω. Δεν τραγουδάω στους δρόμους, δεν
τραγουδάω ποτέ, εκτός κι αν λείπουν όλοι από το σπίτι. Σκέψου
και σένα σε φιλάω κι ύστερα σε ρωτάω αν σου ‘μεινε μια γεύση
από αίμα.

Δεν έχω μάθει ακόμα να φορτώνω παρελθόν να πακετάρω χρόνο
και να φεύγω. Μαζεύω όλο το αίμα μου σε φλέβες ξένων άκρων, κι
εκείνες κοκκινίζουν και φουσκώνουν, στο τέλος σπάνε,
σκοτώνω, έτσι, μ’ έναν σμπάρο δύο τρυγόνια.

Θα ‘πρεπε να διανυκτερεύω κάθε βράδυ και να ψάχνω το γιατί. Μα
εγώ κοιμάμαι ήσυχη και κρίνω τη μετάγγιση ως επιτυχή. Και
σκέψου πλέον συλλαβίζω κάθε λέξη στο μυαλό μου, πριν τη
γράψω θέλω να την εννοώ. Ώρα την ώρα, χρόνο τον χρόνο,
μαθαίνω πόσο λάθος έμαθα γραφή. Κι ανάγνωση. Βάζω να παίξει
ένα τραγούδι, που γράφτηκε ν’ ακούγεται σε άλλη πόλη κι άλλο
μήνα, λίγο πιο κοντινό στο καλοκαίρι, με κάποια μυρωδιά
απροσδιόριστο λουλούδι να ‘χει σκίσει τον αέρα. Διαβάζω λάθος
τις συνθήκες. Βάζω να τρέξει ένα δάκρυ, που φτιάχτηκε να πνίξει
όλα όσα βλέπω μέσα μου και δε μ’ αφήνουνε να βγάλω κιχ. Μα
εγώ του λέω να πνίξει εσένα. Διαβάζω λάθος τον δυνάστη.

Θα ‘πρεπε να περνάω την κλωστή απ’ τη βελόνα να κλείνω
μανιακά τις διάφορες πληγές μου. Μα εγώ φοβάμαι ν’ αγοράσω τα
εργαλεία. Θα ‘πρεπε να διανυκτερεύω κάθε βράδυ και να ψάχνω
το γιατί. Μα εγώ κάνω σινιάλο σε αυτούς που αγαπώ και μέρα
μεσημέρι τους ζητάω να με ράψουν. Σχεδόν κανένας τους δε θέλει
να με πάρει στον λαιμό του.

Θα ‘πρεπε να κρατάω με τα δόντια αυτά τα χρόνια, μα εγώ
λυπάμαι μήπως τα ματώσω.
Κανένα βράδυ, όμως, καμιά φορά, φαίνεται πως διαπρέπω. Με
παίζουν στις ειδήσεις:

να μία σοφός που μπόρεσε
σκορπίστηκε παντού
ώρα την ώρα, χρόνο τον χρόνο

της γνώσης το φως τρεμοπαίζει
σε σήματα μορς, κάτι λέει,
κι εκείνη προσποιείται, αρκετά πειστικά,
πως λαμβάνει.


ποίημα της Σελέστ

artwork της Stoufa Mathers

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *