ΠΡΟΣΩΠΑ

Τσοντοκόμικ 2: Δεκατρείς Δημιουργοί Πηδάνε από Ερώτηση σε Ερώτηση

Προειδοποίηση: Ακολουθούν NSFW εικόνες

Tο Τσοντοκόμικ 2 είναι μια ερωτική σκυταλοδρομία ή, όπως προσπάθησα να παραφράσω, ένα αφροδισιακό μπανάνα ξεμπανάνα ή, όπως με διόρθωσε η Σμαρ, μια σεξουαλική μακριά γαϊδούρα που δημιουργήθηκε από δεκατρείς θηλυκότητες των ελληνικών κόμικς. Αν και αδερφάκι του πρώτου τόμου, που δημιουργήθηκε το 2019 για το Comicdom Con, ο δεύτερος τόμος ξεχωρίζει. Για αυτόν οι κομίστριες δημιούργησαν χαρακτήρες που «πηδάνε (κυριολεκτικά και μεταφορικά)» από τη μια ιστορία στην άλλη, όπως περιγράφουν και οι ίδιες στο Kickstarter τους, το οποίο τρέχει μέχρι το τέλος του μήνα και χάρις στο οποίο χρηματοδοτείται το πρότζεκτ τους. Οι Korinna Mei Veropoulou, Stella Stergiou, Lussaki, Roberta Yaitzoglu Watkinson, Katerina M., Poisoner, Silena Nikolopoulou, Smar, Georgia Zachari, Siadora, Elena Gogou, ultramarie και vabiropula γράφουν το Τσοντοκόμικ 2, απαντούν στις ερωτήσεις μου και ρωτάνε και η μία την άλλη, συνδημιουργώντας μια δημοσιογραφική σκυταλοδρομία ή ίσως μία διερωτική μπανάνα ξεμπανάνα ή καλύτερα μία συνεντευξιακή μακριά γαϊδούρα.


Reclaiming του σεξ από θηλυκότητες, πόσο σχετική βρίσκεις αυτήν την περιγραφή για το κόμικ σας;

Γεωργία Ζάχαρη: Reclaiming της αναπαράστασης του σεξ θα έλεγα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό ή κάτι που έγινε για αυτόν το σκοπό. Είναι κάτι διασκεδαστικό που φτιάξαμε όλες μαζί και κάποιες εκφράζονται μέσω του κόμικ περισσότερο, κάποιες λιγότερο, όπως και κάποιες έχουμε περισσότερη προσωπική ανάγκη αυτό το reclaiming και κάποιες όχι. Είναι τόσο ευρείες έννοιες, τόσο η αναπαράσταση του σεξ όσο και το reclaiming της, που νομίζω ότι παραείναι μεγάλο βάρος για ένα βιβλίο να το αναλαμβάνει αυτό. 

Δεν είμαι, λοιπόν, σίγουρη αν μπορούμε να μιλήσουμε ακριβώς για reclaiming του σεξ του ίδιου· η σχέση μας με το σεξ είναι μια προσωπική υπόθεση, η οποία έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες – αλλά στην οποία πάντα βοηθάει η συζήτηση με φίλες. Η αναπαράσταση του σεξ, το πώς το βλέπουμε στις διάφορες τέχνες αλλά και στην ποπ κουλτούρα (αυτό συμπεριλαμβάνει ειδικά τη διαφήμιση), είναι κάτι άλλο και είναι ένας τομέας που κυριαρχείται από άνδρες και ανδρικές αναπαραστάσεις τους τελευταίους, well, αιώνες. Το ανδρικό βλέμμα (male gaze) έχει επηρεάσει τις απεικονίσεις όχι μόνο του σεξ, αλλά και του γυναικείου σώματος εν γένει, και είναι κάτι το οποίο πολλές φορές και εμείς δεν αποβάλλουμε εύκολα και μπορεί κατά λάθος να αναπαράγουμε.

Και εδώ μπαίνει το εξής ζήτημα: εμείς κάνουμε κάτι που μπορεί να είναι reclaiming της αναπαράστασης του σεξ, αλλά δεν είναι απαραίτητα αλάθητο, ή μια φεμινιστική βίβλος, και δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως τέτοια. Ο σκοπός μας άλλωστε δεν ήταν αυτός – ο σκοπός μας ήταν να κάνουμε ένα βιβλίο με το οποίο θα περάσουμε καλά και ίσως τύχει και να εκφράσουμε και κάτι βαθύτερο. Πάντως, οι γυναικείες κοινότητες εδώ και χρόνια μιλούν και γράφουν για το σεξ. Το ίντερνετ είναι γεμάτο από τέτοιες κοινότητες και νομίζω ότι και εμείς μπαίνουμε σε κάποιου είδους παράδοση όπου νιώθουμε ασφαλείς και ελεύθερες να συζητήσουμε για το πώς βλέπουμε το σεξ. Εμείς, προσωπικά, όχι όλες οι γυναίκες. Ίσως είναι αυτονόητο, αλλά συμβαίνει το εξής: καμιά μας δεν εκπροσωπεί όλες τις γυναίκες ever, αλλά πάντα κάτι που φαντασιωνόμαστε θα το φαντασιώνονται και άλλοι. Οπότε ναι, reclaiming της αναπαράστασης του σεξ, αλλα όχι καθολική και απόλυτη, πάντα απλώς προσωπική.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Σιαδώρα;

Γεωργία Ζάχαρη: Για τι ανυπομονείς περισσότερο μετά την πανδημία και γιατί αυτό είναι το να τρώμε μαζί kitkat από το πάτωμα; Οκ, όχι, σοβαρή ερώτηση. Συνήθως δεν κάνεις αστικά κόμικς και οι εμπνεύσεις σου είναι λίγο πιο βουκολικές και θα ήθελα να σε ρωτήσω για αυτές σου τις αναφορές.

Σιαδώρα: Μεγάλωσα σε χωριό, μέσα στα φυτά, έβλεπα/διάβαζα Lord of the Rings και έπαιζα Zelda, δε γίνεται να μην το ζω με δάση, πρασινάδες και τρέξιμο στα λιβάδια. To folk μιλάει στην ψυχή μου. Αλλά θα ήθελα όντως να πω για τι ανυπομονώ στη μετά πανδημίας εποχή: πέρα από εκ πατώματος kitkat, goth/80’s dance party στο Death Disco με τις φιλενάδες παρακαλώ πολύ.

Με ποιον τρόπο σας έχει επηρεάσει το ότι ετοιμάζετε το κόμικ, ενώ έχουμε καραντίνα; 

Σιαδώρα: Δεν μπορώ να αναβάλλω το σχέδιο με τη δικαιολογία «ήμουν έξω, ρε φίλε, σόρρυ». Τι θα πω, «είπα να αράξω στην κρεβατοκάμαρα σήμερα και δεν πρόλαβα να κάτσω γραφείο»; Καταστροφή.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις την Έλενα;

Σιαδώρα: Damn girl why you so hecking cool? Επίσης, τι βλέπεις/ακούς όταν σχεδιάζεις;

Έλενα Γώγου: Why are you so cool? Βλέπω/ακούω σειρές ή youtube. Έχω δει Shadowhunters, όσο σχεδιάζω, τουλάχιστον τρεις φορές και όχι, δεν δέχομαι κριτική. Στο Youtube ακούω συνήθως για True Crime ή video essays για διάφορα θέματα. Τελευταία μου αρέσει η Stephanie Soo, που κάνει True Crime muckbangs (τέλειο;) και η Khadija Mbowe.


Πώς ήταν η εμπειρία με το Κickstarter; Τι περιμένατε και πώς νιώθετε με το πώς εξελίχθηκε;

Έλενα Γώγου: Την οργάνωση του Kickstarter την ανέλαβα κυρίως εγώ, γιατί έχω ξανατρέξει crowdfunding καμπάνια για δουλειά μου. Και πάλι, όμως, δεν μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο πράγμα. Πέρα απ’ όλα τα οικονομικά, είμαστε δεκατρία άτομα μέσα σε μια πανδημία. Άντε να βρεις διάθεση και χρόνο να δουλέψεις σε ένα πρότζεκτ που είναι στο pause ένα χρόνο, ειδικά όταν δεν ξέρουμε καν πότε θα ξαναγίνουν φεστιβάλ. Αλλά we did it?! To Kickstarter ξέραμε ότι θα πάει σχετικά καλά, γιατί το πρώτο τεύχος το ζητάει ακόμα ο κόσμος, αλλά δεν νομίζω ότι περίμενε κανείς να φτάσουμε τον στόχο μέσα σε τρεις μόνο μέρες. Κάτι κάναμε πολύ σωστά, δεν έχω ιδέα τι ήταν, αλλά σας αγαπάμε όλους όσους στηρίζετε την καμπάνια! Τώρα έχει εορταστικές μαζώξεις στο Discord και πολλές προετοιμασίες για γαμάτα stretch goals!

Tι θα ήθελες να ρωτήσεις την ultramarie;

Έλενα Γώγου: Εσύ, που είσαι το μικρότερο μέλος της παρέας, πες μας πρώτες εντυπώσεις από την ελληνική σκηνή των κόμικς.

ultramarie: Άρχισα να έχω επαφή με τον ελληνικό κόσμο των κόμικς, όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα σαν επισκέπτης σε φεστιβάλ, και εκεί γνώρισα τους περισσότερους δημιουργούς απο κοντά. Νομίζω ότι για τον μικρόκοσμο στον οποίο ζούσα τότε, όλα μου φαινόταν τόσο απίστευτα και μεγάλα. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μια μέρα θα μπορούσα κι εγώ να συμμετέχω με το δικό μου κόμικ. Όταν γνώρισα για πρώτη φορά μάλιστα τις αυτοεκδόσεις και την πιο “indie” σκηνή, ερωτεύτηκα πραγματικά. Το σημαντικότερο που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι η προθυμία των περισσότερων να απαντήσουν ερωτήσεις, να βοηθήσουν κάποιον που θέλει να μπεί στο χώρο και να στηρίξουν ο ένας τον άλλον.

Ποιο στοιχείο του Τσοντοκόμικ είναι αυτό που σε ενθουσιάζει περισσότερο;  

ultramarie: Αυτό το πρότζεκτ είναι ένα από τα αγαπημένα που έχω κάνει και μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάτι συγκεκριμένο που με ενθουσίασε. Το καλύτερο όλων είναι ότι γνώρισα καλύτερα και συνεργάστηκα με δημιουργούς που θαύμαζα ως αναγνώστρια. Είναι τρομερό να βλέπεις πόσο διαφορετικά είναι τα στυλ μας καλλιτεχνικά και πώς η καθεμιά μας σχεδιάζει τους ίδιους χαρακτήρες. Ακόμη και το πώς χειρίζεται η μια τα χρώματα με την άλλη είναι διαφορετικό!

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Βαμπιροπούλα;

ultramarie: Τι μουσική ακούς τελευταία; Έχεις να μας κάνεις ένα ρεκ;

Βαμπιροπούλα: Ακούω πολύ Haruomi Hosono, УБИЙЦЫ και Μπέσσυ Αργυράκη.

Τι σε ενθάρρυνε να συμμετάσχεις σε ένα project σαν το Τσοντοκόμικ;

Βαμπιροπούλα: Αρχικά, ήθελα πολύ να συνεργαστώ με τα άτομα που συμμετέχουν, είμαι πολύ φαν όλων τους, οπότε με χαροποιεί ιδιαίτερα να υπάρχει κάπου και δικιά μου δουλειά μαζί με τη δική τους. Επίσης, το θεωρώ challenge (γιατί οκ το σεξ και οι τσόντες είναι ακόμα θέματα ταμπού) και σκέφτηκα ότι είναι ιδανικό σε αυτή τη φάση, γιατί δημιουργείται σε ένα safe space, στο οποίο ένιωθα άνετα. Επίσης, θεωρώ ότι είναι πολύ όμορφο όταν μία τσόντα έχει aesthetics και χαρακτήρα, ωραία σκηνοθεσία και χρώματα, οπότε το Τσοντοκόμικ ήταν my cup of tea.


Τι θα ήθελες να ρωτήσεις την Κορίννα;

Βαμπιροπούλα: Ρε δεν είμαι καθόλου καλή σε αυτά, τύπου σκέφτομαι ερωτήσεις σαν «έχουν οι πιγκουίνοι γόνατα;». Χμ… θα ζητήσω ένα Top 3 για μπύρες!

Κορίννα Μέι Βεροπούλου:
-ΖΕΟΣ pilsner (Άργος). Έξτρα πόντοι αν είναι στο πλαστικό μπουκάλι ενός λίτρου.

-Pale Fire pale ale by Pressure Drop (London): της έχω τρελή αδυναμία. Είναι από τις πιό ευκολόπιοτες pale ales και η πρώτη craft μπύρα που δοκίμασα ποτέ!

-Augustiner Helles Lager (Munich): είναι απλά τέλεια, you can’t beat the Germans at their own game. Best served δίπλα απ’ το ποτάμι στο Βερολίνο με καλή παρέα.

Αν ήταν να αποφασίσεις ότι τρία τραγούδια θα έπαιζαν συνέχεια στο μυαλό των αναγνωστών, ενώ διαβάζουν το Τσοντοκόμικ, ποια θα ήταν αυτά και γιατί;

Κορίννα Μέι Βεροπούλου:
-Prince – Come

-Cardi B – WAP (feat. Megan Thee Stallion)

-Madonna – What it Feels Like for a Girl

Prince για τα προκαταρκτικά, Cardi για το κυρίως πιάτο και Madonna για το χουζούρι.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Στέλλα;

Κορίννα Μέι Βεροπούλου: Ποιο ήταν το inspiration σου για τον Τόλη και αν ήταν αληθινός…would you?

Στέλλα Στεργίου: Ήθελα να κάνω τον τύπο της διπλανής πόρτας που κυκλοφορεί εκεί έξω στους δρόμους της Αθήνας, με την μπλούζα άισντερθ (μία λέξη), που έχει λιώσει από το λύκειο, κοιλίτσα και αμφισβητούμενη έννοια του κούλνες. Αλλά οι τύποι της διπλανής πόρτας είναι και γλυκούληδες, οπότε ναι I would.

Άβολο, ενδυναμωτικό, συνηθισμένο: ποιο από αυτά περιγράφει περισσότερο την εμπειρία σου με το Τσοντοκόμικ;

Στέλλα Στεργίου: Είναι cheat να απαντήσω και τα τρία εξίσου; Συνηθισμένο, γιατί δουλεύω κάνοντας κόμικ, ενδυναμωτικό, γιατί ήταν η πρώτη φορά που έκανα τσόντα σε κόμικ και άβολο, γιατί η μαμά μου αποφάσισε να γίνει μάματζερ, όταν ξεκίνησα να κάνω τσόντες κόμικ.

Λουσάκι: Άβολο σίγουρα όχι. It’s sex, κάτι απόλυτα φυσιολογικό, όχι; Ενδυναμωτικό αρκετά, διότι είχα την ευκαιρία να σχεδιάσω -τόσο στον πρώτο τόμο όσο και τώρα στο δεύτερο Τσοντοκόμικ- πολλές διαφορετικές σεξουαλικές στάσεις. Επίσης, ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στο μελάνωμα, ήταν όταν προσέθετα τρισχαριτωμένες πινελιές «ατελειών»  (μέσα σε πολλά εισαγωγικά) στα σώματα των πρωταγωνιστών: λίγη κυτταρίτιδα, κοιλίτσα, τρίχες, σπυράκια, post-coitus flappy τσουτσούνια, φτερά και πούπουλα που αιωρούνται, χεχ. Τώρα για «συνηθισμένο»…δεν ξέρω, πάντως ήταν η πρώτη και μάλλον η μοναδική φορά που σχεδίασα στοματικό σεξ που συμπεριλάμβανε ένα ράμφος.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις το Λουσάκι;

Στέλλα Στεργίου: Λουκία, στη δουλειά σου συναντάμε συχνά αναφορές στην ευρωπαϊκή σκηνή κόμικ και ξέρω έχεις μια ιδιαίτερη αγάπη για τη γαλλική. Ποια μπεντέ (BD) θα έλεγες έχουν επηρεάσει τα κόμικ σου;

Λουσάκι: H αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω, μιας και ουσιαστικά η δουλειά μου είναι ένας περίεργος αχταρμάς διαφορετικών σχεδιαστικών στυλ. Μπορώ να αναφέρω, όμως, αγαπημένους σχεδιαστές και σχεδιάστριες BD των οποίων η δουλειά με ενθουσίασε τώρα τελευταία. Από Γαλλικά, συγκεκριμένα, μου αρέσουν οι δουλειές των Winshluss, Matthieu Bonhomme, Hardoc, Nicolas Junker,  Agnès Maupré, Étienne Jung, Anne Teuf, Benoît Ers, κλπ. Κατά τ’ άλλα, πίνω νερό στο όνομα του Juanjo Guarnido, σχεδιαστή του Βlacksad και των Barbara Canepa και Αlessandro Βarbucci, σχεδιαστών του Sky Doll. 

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Ρομπέρτα;

Λουσάκι: Ρομπέρτα, πότε θα σου γράψω σενάριο για την επόμενη fabulous, costume drama, over the top κομιξάρα μας και κυρίως, πόσο υπερτέλεια θα την σχεδιάσεις για άλλη μια φορά;

Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson: Μόλις τελειώσουμε με το Τσοντοκόμικ, άρχισε να γράφεις και στο μεταξύ θα κάνω rewatch Βερσαλλίες και The Great!

Τι νιώθεις ότι κερδίζεις από το Τσοντοκόμικ;  

Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson: Δώδεκα υπέροχες φιλίες, life lessons συνεργατικότητας, τέχνη, γνώσεις και το φανταστικό κοινό τσατ μας με τα εφτά χιλιάδες διαφορετικά topics συζήτησης, από πρακτικά θέματα σε wacky memes και από video essays σε ψυχολογικό support.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις την Κατερίνα;

Ρομπέρτα Γιαϊτζόγλου Watkinson: Κατερίνα, χαζεύοντας τις εικόνες σου, βλέπω ότι σ’ αρέσει να γεμίζεις τοίχους με αφίσες και ποικίλα μπιχλιμπίδια. Αναρωτιέμαι τι έχεις κρεμασμένο στους τοίχους σου irl.

Κατερίνα Μ.: Αυτήν τη στιγμή λόγω μετακόμισης έχω μόνο τέσσερα πράματα κολλημένα στον τοίχο, μεταξύ τον οποίων και ένα σχέδιο της Κορίννας που έχω πάρει από προηγούμενη Comicdom. Έχω, επίσης, δύο από τα πρώτα σχέδια που μου έχουν χαρίσει δυο πολύ καλές μου φίλες και μια φωτογραφία από τη γιορτή της σαρικόπιτας στο χωριό μου. Στο προηγούμενο σπίτι έβαζα στον τοίχο τα πάντα, μέχρι καραμέλες και ζουζούνια σε σελοφάν. Τώρα ο τοίχος είναι καθαρός και φρεσκοβαμμένος και φοβάμαι να τον γεμίσω σημάδια από σελοτέιπ, όμως έχω σχέδιο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχετε συναντήσει; 

Κατερίνα Μ.: Ίσως και να πέσω λίγο έξω, αλλά αυτό που βρήκα εγώ πιο δύσκολο από όλα ήταν η συνεννόηση που έπρεπε να γίνει για θέματα, όχι μόνο στο σχεδιαστικό κομμάτι, αλλά και στο διαχειριστικό- όλα αυτά μέσω ίντερνετ από δεκατρία άτομα με διαφορετικές γνώσεις και εμπειρίες και διαφορετικά προγράμματα και καθημερινότητα. Ήταν σίγουρα μια εμπειρία. Μου φάνηκε ότι ήταν κάπως δύσκολο να παρθούν αποφάσεις γρήγορα, αλλά από ένα σημείο και μετά βρήκαμε το ρυθμό μας.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις την Poisoner;

Κατερίνα Μ.: Ποια θα ήταν η πιο κουλ ερώτηση έβερ να ερωτηθεί σε συνέντευξη; Για μια φίλη ρωτάω. Επίσης ποιο είναι το αγαπημένο σου κομμάτι στη δημιουργία του κόμικ και γιατί;

Poisoner: (Ποιος είναι ο πιο ντροπιαστικός τρόπος που ‘χεις σκοτώσει φυτό; Δε ξέρω αν είναι κουλ ερώτηση, ωστόσο, δε το ‘χω πολύ με τις συνεντεύξεις). Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι ξεκάθαρα τα μελάνια, γιατί σε οτιδήποτε πριν από αυτό ρίχνω καντήλια. Ίσως και τα στησίματα της σελίδας, πριν τα μολύβια.

Το Τσοντοκόμικ συνδυάζει σεξ και κόμικ, πώς αλλιώς θα σου φαινόταν ενδιαφέρον να μιλήσεις για το σεξ; 

Poisoner: Μμμ, τα σχέδια μου σε μεγάλο βαθμό ούτως ή άλλως έχουν μέσα σεξ, οπότε δε ξέρω αν θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω αυτό σαν απάντηση. Ξέρω ότι πολλές φορές σε παρέες μπορώ οριακά να κάνω stand-up για το σεξ (σαν ένα είδος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, αλλά πιο passive-aggressive). Θα με ενδιέφερε να μιλήσω για αυτό και μέσω της φωτογραφίας, αλλά με πιάνουν ντροπές, όταν πρέπει να φωτογραφίσω ανθρώπους. Ίσως σε ένα βαθμό θα μου άρεσε γενικά να μπορούσα να το μελετήσω και σε επιστημονικό επίπεδο. Αλλά πήγα τεχνολογική στο λύκειο. Τι ‘α κανς; Να κατσ’ ν’ σκας;

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Σιλένα;

Poisoner: Αν είχες να διαλέξεις δύο υλικά να δουλεύεις για πάντα, ποια θα ήταν αυτά;

Σιλένα Νικολοπούλου: Νερομπογιές και μελάνι ή νερομπογιές και ψηφιακό σχέδιο- αν μπορώ να διαλέξω PC/γραφίδα/πρόγραμμα ως ένα υλικό. Νερομπογιές, γιατί είναι του διαβόλου και τον αγαπάμε. Είναι ένα τόσο ελεύθερο και ιδιότροπο μέσο που ποτέ δεν θα μπορούσα να το βαρεθώ- ενώ είμαι άτομο που βαριέται εύκολα. Ήδη τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να το μάθω και νιώθω ότι ακόμα είμαι στην κορυφή του παγόβουνου. Μελάνι γιατί οκ, πρώτη αγάπη και παντοτινή. Και το ψηφιακό σχέδιο, γιατί μπορείς να κάνεις τα πάντα με αυτό.

Είναι σημαντικός ο συνδυασμός σεξ και κόμικ; Γιατί;

Σιλένα Νικολοπούλου: Φαντάζομαι ανάλογα το άτομο. Εγώ μεγάλωσα από πολύ μικρή με κόμικ και, καλώς ή κακώς, είχα πρόσβαση σε ερωτικά κόμικς, πριν μάθω να διαβάζω, οπότε δεν μου έκανε ποτέ εντύπωση. Τώρα που ως ενήλικη βλέπω πως η αγορά ερωτικών κόμικς είναι πραγματικά τεράστια, μου φαίνεται αστείο το πόσο στο περιθώριο της ποπ κουλτούρας βρίσκονται. Για εμένα τα πιο σημαντικά σεξοκόμικ είναι αυτά που είναι πιο κοντά σε αληθινά σώματα και αληθινές ιστορίες και τα οποία, δυστυχώς, σπανίζουν.

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Σμαρ;

Σιλένα Νικολοπούλου: Γιατί ο ηλεκτρολογικός πίνακας στο σπίτι σου έχει μουστάκι;

Σμαρ: Το μουστάκι είναι του Σίφη του Θερμοσίφη, νομίζω είναι σαφές από τη θέση του. Κανείς δεν έχει χρόνο στις μέρες μας, για να πει ολόκληρη τη λέξη θερμοσίφωνας και με τη συγκάτοικό μου συμφωνήσαμε ότι του αξίζει ένα μουστάκι λόγω ονόματος.

Πώς επηρεάζει ο παράγοντας της συνεργασίας και της ομαδικότητας την όλη διαδικασία δημιουργίας στο πρότζεκτ, ειδικά εφόσον πρόκειται για μία ομάδα θηλυκοτήτων;

Σμαρ: Κατ’ αρχήν, ως ομάδα θηλυκοτήτων έχουμε γελάσει πολύ με το πόσο κλισέ και βαρετές είναι οι ερωτήσεις για το πώς είναι να είσαι γυναίκα στα κόμικς! Σοβαρά όμως, χωρίς να θέλω να είμαι δραματική, η συνεργασία είναι η ψυχή αυτού του πρότζεκτ. Δεν θέλω να πω ότι όλα ήταν τέλεια από την αρχή, η συνεννόηση δεν είναι εύκολη και είμαστε πολλές που έχουμε συνηθίσει να δουλεύουμε ανεξάρτητα στα δικά μας πρότζεκτ. Το κοινό μας σημείο, άλλωστε, περισσότερο από το φύλο, είναι τα κόμικς και για τα περισσότερα από εμάς η εμπειρία των κομιξοφεστιβάλ. Φέτος αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε διαφορετικά και να χρησιμοποιήσουμε άλλες δεξιότητες και εργαλεία, μιας και τα φεστιβάλ δεν είναι επιλογή. Είμαστε πολλά άτομα με διαφορετικά skills (από το βίντεο μέχρι τα γραφιστικά για τα social media και την οργάνωση της καμπάνιας) που βοήθησαν στο να γίνει αυτό το πρότζεκτ κάτι που δεν είχε κάνει καμία μόνη της!

Τι θα ήθελες να ρωτήσεις τη Γεωργία;

Σμαρ: Ποιο ήταν το αγαπημένο σου παιχνίδι όταν ήσουν παιδάκι;

Γεωργία Ζάχαρη: Νομίζω one true love μου ήταν τα playmobil, με τα οποία έχτιζα πολύπλοκες ίντριγκες, περιπετειώδεις εξερευνήσεις, αλλά και τελείως καθημερινά δράματα. Πάνω στην παρέα πιτσιρικοπλειμομπίλ που είχα, βασίστηκα για να γράψω και να εικονογραφήσω το πρώτο μου βιβλίο στην τρυφερή ηλικία των οκτώ ετών. Ακόμα και τώρα, αν μου δείξεις τις φιγούρες, παίζει να θυμάμαι τα ονόματά τους, με τοπ φάση ότι έχω βγάλει χαρακτήρες «Τοτό» και «Χωριάταρο», μάλλον επειδή άρχισα να στερεύω από ιδέες.

Συμβουλή για το τέλος
Για να ξεφύγετε από την αιώνια αυτή λούπα, λόγω της οποίας το τέλος της συνέντευξης σας αναγκάζει να την ξαναπιάσετε από την αρχή, μπορείτε να καταφύγετε στην σελίδα του Τσοντοκόμικ στο Instagram, το Facebook ή το Twitter ή και να επιστρέψετε στην αρχή της συνέντευξης, για να βρείτε τα social media των κομιστριών και να μάθετε περισσότερα για τις άλλες δουλειές τους και το πώς μπορείτε να τις υποστηρίξετε.


επιμέλεια και σύλληψη συνέντευξης από τον Μαρλένο

artwork από την Ιφιγένεια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *