ΜΟΙΡΟΓΝΩΜΟΝΙΟ

Κολάζ Κιτ + (για την ημέρα της γυναίκας)

Σήμερα, 8 Μάρτη, θέλουμε οι ανθοδέσμες να μένουν στα μνήματα και στα «συγχαρητήρια για τη νέα σας θέση». Τα χρόνια πολλά στα γενέθλια και στις ονομαστικές εορτές. Οι αγώνες των θηλυκοτήτων για το δικαίωμα στην ύπαρξη σε κάθε πιθανή έκφανση της καθημερινότητας μακριά από χείλη και προφίλ κοινωνικών δικτύων ατόμων που έτσι ξορκίζουν την παρεμβατικότητα τους. Μακριά από το γαστρεντερικό σύστημα του καπιταλισμού που θα τους αφοδεύσει ως «προσφορά 30% στις αντιγηραντικές».

Σήμερα και κάθε μέρα δεν περιοριζόμαστε σε επιφωνήματα 6 γραμμάτων τυπωμένα σε πάνινα τσαντάκια μαζικής παραγωγής GRL PWR, αναγνωρίζουμε τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό, υποστηρίζουμε, αφουγκραζόμαστε, συναισθανόμαστε, προσεγγίζουμε, συζητάμε, μαθαίνουμε και εναντιωνόμαστε σε οτιδήποτε καθιστά αυτήν την μέρα απαραίτητη.

Σήμερα και κάθε μέρα παλεύουμε και διεκδικούμε με περίοδο ή πέη, με διαφορετική περιεκτικότητα μελανίνης στο δέρμα μας, με φούστες και φόρμες και υποδήματα διαφόρων πάτων σε γραφεία, σαλόνια, κρεβατοκάμαρες και πεζοδρόμια για όσα οι από χρόνια νεκρές μας θα θέλαν σήμερα να είναι αυτονόητα. 

Για τις ανύπαντρες μητέρες και για τις παντρεμένες. Με τρίχες εδώ και με τρίχες εκεί.  Για όσες απαρνήθηκαν την θηλυκότητα τους για να τα καταφέρουν, για όσες οι πολλοί δεν θέλουν να δουν ως γυναίκες, για όσες ερωτεύονται γυναίκες, για όσες φοβούνται, για όσες μίλησαν, για όσες δεν πρόλαβαν, για όσες δεν θα προλάβουν.

Για έναν κόσμο που η υπόσταση μας μετράει το ίδιο. Χωρίς 30% έκπτωση σε τίποτα.

Δεν προλαβαίνουμε όμως να τα πούμε όλα σε μία μέρα, ούτε σε ένα ποστ. Έτσι συγκεντρώσαμε υλικό που μας ενέπνευσε, μας άγγιξε και μας έμαθε από θηλυκότητες που δημιουργούν ή/και αναδεικνύουν ζητήματα που τις αφορούν.

Διαβάστε:

  • δύο ποιήματα της Αν Σέξτον (Ποίηματα, 2010, εκδόσεις Printa, μετάφραση Δήμητρα Σταυρίδου): 

Νοικοκυρά 

Μερικές γυναίκες παντρεύονται σπίτια. 

Το σπίτι είναι ένα άλλο είδος δέρματος. ‘Εχει καρδιά, 

στόμα, συκώτι και συσπάσεις των εντέρων. 

Οι τοίχοι είναι σταθεροί και ροζ. 

Όλη τη μέρα είναι στο πόδι

να καθαρίζει με προσήλωση. 

Ο άντρας με τη βία εισβάλλει και σαν τον Ιωνά 

η μάνα του από σάρκα τον ρουφάει. 

Μια γυναίκα είναι η δική της μάνα. 

Το βασικό είναι αυτό. 

Όγδοος Ψαλμός (απόσπασμα)

Όχι. Όχι. Η γυναίκα είναι χαρούμενη, χαμογελάει στο στομάχι της. Έχει καταπιεί μια σακούλα πορτοκάλια και είναι πολύ ευχαριστημένη. 

Επειδή έχει κάνει το ταξίδι αβλαβής και το δωμάτιό της κουβαλά τους μικρούς ανθρώπους

Επειδή έχει επιβιώσει από ραντεβού στο πίσω κάθισμα των Φορντ, έχει επιβιώσει από τα πέη της εφηβείας για να έρθει εδώ, στο έγγαμο λιμάνι

Επειδή είναι η απαγορευμένη, που λέει την ώρα με τα δέκα μακριά της δάχτυλα

Επειδή αυτή είναι οι επικίνδυνοι λόφοι και πολλοί ορειβάτες θα χαθούν σε τέτοιο μονοπάτι 

Επειδή έχει χαθεί από την ανθρωπότητα· πλέκει με τα μαλλιά της μια εσάρπα μωρού 

Επειδή ο Κρίστοφερ τη στρίμωξε σε ένα ευπρεπές πακέτο που δε θα ανοιχτεί πριν περάσουν οι βδομάδες

Επειδή αυτή είναι ένα μέγεθος, αυτή είναι πολλά. Είναι ο καθένας από μας όταν με μια πετσέτα σκουπιζόμαστε

Επειδή αυτή είναι θρεμμένη από σκοτάδι 

[…]

  • ό,τι βρείτε στα Καμένα Σουτιέν, μια σελίδα αφιερωμένη στο φεμινιστικό κίνημα. Δεν λειτουργεί πια, αλλά φιλοξενεί μια σειρά άρθρων, μεταφράσεων και podcast,  
  • το Ο Φεμινισμός είναι για Όλους της Μπέλ Χούκς: τo βιβλίο-εγχειρίδιο που η ίδια θα ήθελε να έχει, για να δώσει σε οποιοδήποτε επιτίθεται στον φεμινισμό, χωρίς να έχει εκτεθεί καθόλου από πρώτο χέρι σε αυτόν. Μεταφρασμένο στο μεγαλύτερο μέρος του από τα Καμένα Σουτιέν,
  • το βιβλίο Οι Αργοναύτες της Μάγκι Νέλσον (2020, εκδόσεις Αντίποδες, μετάφραση Μαρία Φακίνου): μια ερωτική ιστορία επίθεσης προς τους θεσμούς ρύθμισης της ετεροκανονικότητας, 
  • το Queer Poets in Greek, ένα project από Sam Albatros: ένα project μετάφρασης ποιημάτων από queer ποιητές και θηλυκότητες, 
  • το The sole function of the clitoris is female orgasm. Is that why it’s ignored by medical science?, άρθρο δημοσιευμένο στο Guardian για τον ρόλο της πατριαρχίας στην επιστήμη και την αντίληψη του γυναικείου σώματος, 
  • το Mask Off –  Masculinity Redefined του JJ Bola – ως παράλληλη και απαραίτητη διεργασία, η χαρτογράφηση και η ανάλυση της αρρενωπότητας και των τοξικών προοπτικών της, αποδίδεται εξαιρετικά σε αυτό το βιβλίο, 
  • τo Riot Grrrl, μια «συλλογική ιδέα ενός μικρού συνόλου έξυπνων και οργισμένων γυναικών, που σιγά σιγά αποτέλεσε εθνική είδηση και επηρέασε μία ολόκληρη γενιά κοριτσιών. Έχοντας τις βάσεις του στην πανκ σκηνή της Olympia και της Washington, στις αρχές των 90s, το riot grrrl ζητούσε την απελευθέρωση των νέων γυναικών μέσω της οικειοποίησης των μέσων της παραγωγής υποκουλτούρας.» (από την εισαγωγή της Lisa Darms, για το βιβλίο “The Riot Grrrl Collection”). Σχετικά με το βιβλίο, η Σελέστ αναφέρει: «Όταν ήμουν στο λύκειο, παρήγγειλα αυτό το βιβλίο χωρίς να έχω εντρυφήσει στο πανκ γυναικείο κίνημα, χωρίς να είμαι καν φαν της πανκ σκηνής, απλώς επειδή με γοήτευσε η ιδέα της δημιουργίας και διανομής φανζίν φεμινιστικού περιεχομένου.»
    Ακολουθούν σκαναρισμένες κάποιες σελίδες:

Τα Κορίτσια Σε Λύπη Δεν Θα Τα Πνίξει Η Λήθη

Τα σύγχρονα κορίτσια αποτελούν μηχανές αναπαραγωγής μονολεκτικών απαντήσεων σε ρητορικές ερωτήσεις που μόνο σκοπό έχουν οι ερωτηθείσες να χαμηλώσουν το βλέμμα τους. Πού, πότε, με ποιον, πώς και γιατί.

Τα σύγχρονα κορίτσια αποτελούν δρομείς σε καθημερινά στενά παραβατικότητας και παρεμβατικότητας. Μην βάλεις τις κόκκινες μπαλαρίνες, δεν θα προλάβεις να τρέξεις, αν χρειαστεί, και είσαι μικρή , μην βάλεις γόβες, θα χτυπήσεις, όταν πέσεις και είσαι μεγάλη, μην βάλεις τις φωνές, θα σε ρωτήσουν γιατί δεν τις έβαλες νωρίτερα και δεν υπάρχει χρόνος για απαντήσεις, όταν τα χέρια κρατούν τον λαιμό και όταν τα δάχτυλα κλείνουν τα μάτια.

Τα σύγχρονα κορίτσια θα ξεχαστούν στα τελευταία θρανία της αίθουσας ενός σάπιου συστήματος, που τις έπεισε πως  η μόνη εξιλέωση στην νοσηρή σεξουαλικότητά σου  είναι να είσαι η περήφανη κόρη του πατέρα και η σπουδαία κοπέλα στη ζωή ενός τύπου, του άγνωστου τύπου, του άγνωστου Χ,  σε μια εξίσωση του πνευματικού σου κόσμου με την εικόνα που σχημάτισαν για εσένα και περίμεναν από εσένα.

Τα σύγχρονα κορίτσια ξαπλώνουν αγχωμένα για πρώτη φορά στη θέση της ασθενούς και αναρωτιούνται εάν όλες έχουν το ίδιο και εάν το δικό τους διαφέρει, περιμένοντας  μια έκφραση αποδοχής και απαντώντας στο εάν έχουν μια σταθερή σχέση, γιατί οι σταθερές σχέσεις δεν χρειάζεται ποτέ να ρωτάνε, δεν δέχονται το όχι και γιατί θα μπορούσες να είχες επιλέξει κάτι καλύτερο για εσένα.

Τα σύγχρονα κορίτσια δεν έχουν όλα περίοδο, κάποια είναι αγχωμένα και κάποια έχουν πέη. Μεγάλα και ανθεκτικά σε βλέμματα λοξά και μαγκωμένα στόματα, φωλιάζουν σε χέρια συμπονετικά και κάνουν αγκαλιές γενναίες, σε φωτισμένα δωμάτια από μεγάλα παράθυρα με λευκές κουρτίνες κιτρινισμένες στην άκρη και γκριζιασμένες από την σκόνη του πατώματος.

Τα σύγχρονα κορίτσια αγαπάνε άλλα κορίτσια, τόσο που βάζουν τα χέρια τους ανάμεσα στα μπούτια τους και αγκαλιάζονται σε γεμάτες πλατείες με σφιγμένα τα δόντια και χωρίς κόκκινες μπαλαρίνες, για να είναι πάντα έτοιμες να τρέξουν και εάν δεν τρέξουν αρκετά γρήγορα, κρύβονται μέσα στις στοές, περπατούν ευθεία και κάνουν στον διάδρομο αριστερά.

Tα σύγχρονα κορίτσια μαθαίνουν να φωνάζουν σε πολλές γλώσσες και να σιωπούν σε ακόμα περισσότερες. Κρύβουν το στόμα τους με μια μαντήλα βρεγμένη με νερό και βουτηγμένη στο αλάτι, για να πονάνε τα χείλη τους κάθε φορά που τα ανοίγουν, και έχουν μάτια ανοιχτά για να θυμούνται πάντα.

Και εμείς, τα σύγχρονα κορίτσια που κανείς δεν μας απευθύνει τον λόγο και που φοβόμαστε πως θα ξεχαστούμε στην άκρη μιας παραλίας σε έναν καλοκαιρινό προορισμό, που δεν θα πάμε μαζί,
έχουμε χέρια να τις σηκώσουμε, αυτιά να τις ακούσουμε, μάτια να τις πιστέψουμε και πολλά φιλιά κρυμμένα μέσα στη στοά, στο διάδρομο κάνε αριστερά.

Δείτε: 

  • το Η Μία Τραγουδά, η άλλη όχι (1977). Φεμινιστικό μιούζικαλ της Ανιές Βαρντά, πανδαισία χρωμάτων και ήχων, με βάση της αφήγησης να είναι η γυναικεία φιλία και αλληλεγγύη και το γυναικείο κίνημα στη Γαλλία των 70s. Η Πομ βοηθά τη Σουζάν να προβεί σε ασφαλή άμβλωση. Δέκα χρόνια περνούν και οι κοπέλες κάνουν τελείως διαφορετικές ζωές∙η Πομ τραγουδάει, δίνει παραστάσεις, ζει ασυμβίβαστα κι ελεύθερα, η Σουζάν εργάζεται στη family planning κλινική που η ίδια έχει ανοίξει. Μεταξύ τους κρατούν επαφή, και εμείς μαθαίνουμε για τις επιλογές τους, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν αγώνα,
    πάθος, συντριβή, αποδοχή. Και οι δύο γυναίκες γνωρίζουν πολύ καλά τα όρια που ανέκαθεν επιβάλλονται στη γυναικεία εμπειρία και σ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας αναπτύσσουν έναν φεμινισμό δικό τους, στα μέτρα τους, έναν ακτιβισμό καίριο για την καθεμία. Η Βαρντά κάνει μια ταινία για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος, για το δικαίωμα της γυναίκας να επιλέγει το ποια θα είναι η ευτυχία της και για το δικαίωμά της να αλλάζει γνώμη ως προς αυτό, για το δικαίωμά της να είναι αντιφατική, να μιλά για την ελευθερία της, να τραγουδά γι’ αυτή και για το δικαίωμά της να απαιτεί να ακουστεί το τραγούδι της, 
  • μια ταινία για τον φεμινισμό από την πρώτη γυναίκα filmmaker, Alice Guy-Blaché, 
  • το Tracing the Roots of Pop Culture Transphobia, μια συνεργασία δύο δημιουργών για την ανάλυση του τρανσφοβικού λόγου και της τρανσφοβικής απεικόνισης, 
  • το Orlando (1992, Sally Porter), βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο της Virginia Woolf. Το κλασικό μυθιστόρημα της Αγγλίδας συγγραφέως, στην υπέροχη διασκευή της Sally Potter, αφηγείται την ιστορία του αθάνατου Orlando, που σε μια δαιδαλώδη διαδρομή που διαρκεί τέσσερις αιώνες, αναζητά το νόημα της ύπαρξής του. Οι θεατές γίνονται μάρτυρες σε ένα συνεχές παιχνίδι ανταλλαγής ρόλων και χρονικοτήτων, με την Tilda Swinton να χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία, υποδυόμενη τον ευαίσθητο και μελαγχολικό Orlando, πρώτα σαν άντρα και μετά σαν γυναίκα, και την Sally Potter να δημιουργεί μια ταινία που διαπνέεται από ποιητικότητα, τόλμη και χιούμορ, σχεδιάζοντας κάθε σκηνή σαν πίνακα ζωγραφικής. Η γυναικεία χειραφέτηση και ο στερεοτυπικός διαχωρισμός των φύλων, μέσα από την ανατρεπτική και διεισδυτική ματιά της Sally Poter, σε μια συναρπαστική ιστορία προσωπικής εξερεύνησης, έρωτα και περιπέτειας, όπου η «ταυτότητα δεν έχει σημασία»,
  • τη νέα παραγωγή του Netflix «Moxie» (2021, Amy Poehler), η οποία πραγματεύεται τον φεμινισμό μέσα από την ιστορία μιας παρέας κοριτσιών που παίρνουν την πρωτοβουλία να συντάξουν ένα φεμινιστικό ζιν το οποίο διανέμουν στο σχολείο τους – περισσότερα για την ταινία εδώ
  • ολόκληρη την ταινία Περσέπολις με ελληνικούς υπότιτλους (2007, Marjan Satrapi, βασισμένη στο αυτοβιογραφικό graphic novel), στην οποία μια νεαρή επαναστάτρια γεννημένη στη Τεχεράνη του Ιράν, η Μαρζάν Σατραπί, μάχεται εναντίον κάθε μορφής αυταρχισμού, από την γενέτειρα της μέχρι τον Δυτικό κόσμο, αρνούμενη να ακολουθήσει τα κοινωνικώς αποδεκτά, γυναικεία πρότυπα της εποχής, 
  • το Promising Young Woman (2020, Emerald Fennell) ένα καθηλωτικό, φεμινιστικό θρίλερ, γυρισμένο από γυναίκα σκηνοθέτη και με την γυναικάρα πρωταγωνίστρια, Carey Mulligan, 
  • το Tell all the Truth but Tell it Slant: Λοξές ματιές σε ζητήματα γυναικείας ταυτότητας (2018, ομιλία): με αφορμή τον γνωστό στίχο της Emily Dickinson που προτρέπει σε πλάγιους αναστοχασμούς της αλήθειας, η Λιάνα Σακελλίου συνομιλεί για ζητήματα έμφυλης ταυτότητας με τέσσερις γνωστές Ελληνίδες συγγραφείς που έχουν μεταφραστεί τα τελευταία χρόνια στην Αμερική, τις ΖυράνναΖατέλη, Μαρία Μήτσορα, Αμάντα Μιχαλοπούλου και Έρση Σωτηροπούλου. Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα συγγραφέας σήμερα; Πώς εκφράζεται στην αφήγηση η βία, η τόλμη, η εξουσία; Γιατί η ευθύτητα, η αφηγηματική οικονομία και η ακριβολογία θεωρούνται ανδρικές αρετές; Υπάρχουν άραγε έμφυλες φιλοδοξίες; Ή μόνο έμφυλα στερεότυπα; (από τη σύνοψη της ομιλίας), 
  • το βίντεο των New York Times ‘Female Freedom Has an Expiration Date’: Being 35 and Single,
  • το ντοκιμαντέρ Children of the Revolution (2010, Shane O’ Sullivan), 

Ακούστε

 

Επιμέλεια Εισαγωγής: Ράνια Φ. Ζώκου, collage kit: Αστέρω,

Συμμετέχουν: ΣελέστΘέμιδα, Ράνια Φ. Ζώκου, Μαρλένο, Μαρίλια, Ειρήνη, Kuleshov

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *