ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Δείκτης Ποιότητας Αέρα (ΔΠΑ)

Στην εφαρμογή του καιρού στο κινητό μου, έχω προσθέσει παράλληλα το Ζάγκρεμπ και τη Θεσσαλονίκη, μία μαζοχιστική κίνηση για να κοκορεύομαι πόσο καλά τα πάω τελικά με το κρύο. Μισώ το κρύο, τη βροχή, το χιόνι, κάθε καιρική συνθήκη που δε με κάνει να ιδρώνω. Έμαθα και μια καινούρια μετεωρολογική ορολογία: ΔΠΑ ή Δείκτης Ποιότητας Αέρα. Αποδεικνύεται, λοιπόν, πώς η ποιότητα αέρα στο Ζάγκρεμπ είναι αρκετά χαμηλότερη από αυτή της Θεσσαλονίκης, παρόλο που δεν κυκλοφορούν ούτε τα μισά αμάξια από αυτά που έχω συνηθίσει να βλέπω. Μου φάνηκε πολύ ειρωνικό, μιας και ήρθα εδώ πέρα σε μία προσπάθεια να αναπνεύσω ευκολότερα.

Σήμερα έπλυνα μάλλινα στους 60 και κατέστρεψα το αγαπημένο μου πουλόβερ, ένα που είχα κλέψει από τη μητέρα μου, μου έριχνε και 10 χρόνια. Μας είχε ζήσει πολύ ως οικογένεια και, όταν σταμάτησε να πλένεται από τη χέρια της μαμάς, παραδόθηκε στην ανικανότητά μου να βάζω το σωστό πρόγραμμα στο πλυντήριο. Υποπτεύομαι πώς ξέβαψαν οι κάλτσες που πήρα από το Wish. Τέλος πάντων, ό,τι δίνεις, παίρνεις.

Το Fuji C200 κοστίζει εδώ πέρα 45 κούνα, που ισούται με 5.96 ευρώ, και σε νέα ελληνικά μεταφράζεται με τη γνωστή μας φράση «Μας κλέβουν». Με 40 κούνα έχουμε και development και scan, όπως λέει η κοντοκουρεμένη κυριούλα σε σπαστά Αγγλικά στο φωτογραφείο. Μόνο μετρητά, όμως∙ με κάρτα χρεώνει παραπάνω. Οι ισοτιμίες μου έχουν φάει τη ζωή και έτσι φυλάω τα μετρητά μου για αυτό το τελετουργικό. Ένας φίλος μου μού αγόρασε 2 bullets, όπως λέει τα φιλμάκια, για να τον βγάλω φωτογραφίες με τους κολλητούς του εδώ πέρα, γιατί οι αναλογικές φωτογραφίες είναι πιο αληθινές, λέει. Μετά από αυτό, με δυσκολία αντιστάθηκα στο να βάλω στο bio του instagram ένα καμαρωτό “DM for inquires”. 

Πάλι ανεβαίνω στα μέσα χωρίς εισιτήρια, με την κάρτα που αρνούμαι να ανανεώσω. Πριν από ένα μήνα, γυρνούσα από τη σχολή και με έπιασε ένας ελεγκτής να κοιμάμαι στην πλαστική κίτρινη θέση μου και μου ζητούσε εισιτήριο. Τη γλίτωσα, γιατί ήμουν τόσο κουρασμένη που μόνο Ελληνικά μπορούσα να μιλήσω εκείνη τη στιγμή, οπότε είχα σωπάσει και τον κοιτούσα με απορία. Βαρέθηκε και με άφησε. 

Στο Ζάγκρεμπ νόμιζα ότι θα μάθω πολλή καινούρια μουσική. Έμαθα κανά δύο κομμάτια από γαλλική ραπ που ουρλιάζουν οι 50 Γάλλοι που κυκλοφορούν στο περιβάλλον μου και λίγη τραπ που άκουγαν στην παρέα μου και κάτι άκυρα γνωστά κομμάτια από κλαμπ, πριν τα κλείσουν. Κατρακύλησα, λοιπόν, ακόμα βαθύτερα στον Φοίβο Δεληβοριά και μουρμουράω μέσα από τη μάσκα μου, που με ζεσταίνει και με κρύβει από τον κόσμο που θα νομίζει πώς παραμιλάω:

Είμαι μόνος και περπατάω,

ίδιο μέρος, άλλη ζωή.

Κάνω ότι ξέρω πού πάω,

πού να είσαι τώρα εσύ.

Άφησα και τον έρωτά μου στην Ελλάδα, σαν ξεχασμένη ντομάτα στο ψυγείο, και ευχήθηκα να πιάσει μούχλα, έτσι ώστε, όταν γυρίσω πίσω, να τον πετάξω με σιχαμάρα στα σκουπίδια που θα κατεβάσω αμέσως για να μη μυρίσει όλο το σπίτι σάπιο. Παραδόξως αυτό πάει καλά, γιατί ο έρωτάς μου ήταν ντομάτα δεύτερης κοπής, ντομάτα για σάλτσα που λέμε, και δεν ήθελε πολύ για να σαπίσει. Ελπίζω να έχω την ίδια άποψη, όταν η απόσταση μηδενιστεί ξανά, και να μην συνεχίσω να παριστάνω ότι το ψυγείο μου είναι αρκετά καλό για να συνεχίσει να διατηρεί κάτι σχεδόν χαλασμένο. Όσο και να μην τον συμπαθώ τον έρωτά μου, πρέπει να σταματήσω να τον παραλληλίζω με φαγητά, το προηγούμενο εξάμηνο τον έλεγα ξινισμένο γάλα, τώρα μουχλιασμένη ντομάτα. Στην αρχή, όμως, τον έλεγα ζουμερό πορτοκάλι. Έχω να φάω πορτοκάλια 2 χρόνια. 

κείμενο, φωτογραφίες και ανταπόκριση από το Ζάγκρεμπ της Μαρίας Μ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *