ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Συμπτώματα Πρεμιέρας

(Δύο ματιές διασταυρώνονται)

 

Εκείνη:

Μέσα μου έφεξε

Χρυσό γαλάζιο έγινα

 

Εσύ πόλη ανθισμένη από καπνούς

Αφανισμένη από κάποια τεράστια καταστροφή

 

Ιδανικά καταστροφική για να σε προσγειώσει έσω μου

μοναδικός επιζών πάνω στα χείλη μου

κι εγώ κρύβω τους βολβούς-μάτια μου στο χώμα

για να μη βλέπουν

 

θέλουν να γίνουν σώμα

 

Συναντηθήκαμε ετεροτοπικά

Άρπαξα την άκρη του ονείρου σου να κρατηθώ

σαν μωρό που γεννήθηκε με τα μέσα του έξω

κι όλοι του φταίνε

 

Εσύ μ’ έσυρες στη γλώσσα σου κομμάτι φρούτου

αναρρωτήθηκες: είναι κακό ό,τι αγαπάω να το δαγκώνω;

 

Κι ύστερα μ’ έκοψες

Μύρια αστέρια μ’ έκανες με τα δόντια σου

 

Μα έλλειψή σου έγινα

θα σ’ εκπνεύσω είπες λοιπόν

και να ‘μαι πάλι απ’ την αρχή ενώπιόν σου

 

Από τότε περιηγούμαι

Από τότε διηγούμαι

τις ιστορίες μας σε γένη προηγούμενα κι επόμενα

Μπόνι εγώ κι εσύ Κλάιντ ο μελαγχολικός

 

Από τότε τίποτα άλλο δεν είμαι πέρα από την τάση μου

να γίνω κάτι άλλο

κάτι καλύτερο

κάτι βαθύτερο

κάτι

 

ποτέ τέλειο

 

Κάθε τι τέλειο παντοντινά λιώνει καθώς τέλειο είναι

 

Γι’ αυτό κρυφό παράπτωμα θα είμαι

Να με διαπράττεις σε στιγμές αδυναμίας

 

Μηδενικό είμαι ένα ίσως

ένα ίσως δίπλα στα άλλα

ένα ίσως και να μην προφτάσω να σου πω ότι

 

Δεν ξέρω τι περισσότερο θρηνώ σ’ εσένα

 

Όλες εκέινες τις ρωγμές

που όποιος πλησιάσει

κρυφοκοιτάζει τα περιγράμματα των φόβων σου

 

Όλες εκείνες τις τομές

που μαρτυρούν τ’ αδύναμό σου σώμα

 

‘Η όλα εκείνα τ’ αποτυπώματα-μισοφέγγαρα μες στη βροχή

που άφησες στον δρόμο σου

για το σπίτι μου

 

Και τα παπούτσια σου μικρά δετά φέρετρα

Υγροί αχθοφόροι της προσμονής σου

Για το σώμα μου

 

(Έγινα η ολόδική σου διαδρομή)

 

Θρηνώ όλες εκείνες τις μικρές νευρώσεις σου

που τρέχουν να κρυφτούν

όταν τις πλησιάζω με τη γλώσσα μου

 

Τρέμεις μην ξαποστάσω πάνω σου

και πίνοντάς σε

αναγνωρίσω το είδωλο μου

 

Άφησε με να με δω

 

Εξάλλου, κλινική μου αγάπη

το μυστικό της τέχνης

είναι η εμπλοκή

 

Εκείνος:

Βάζω κουκκίδες στο περίγραμμά σου

Το χέρι μου κυλάει από την μία στην άλλη

 

Έγινες η ολόδική μου διαδρομή

 

Το απέραντο λευκό μέσα σου

θα το αντικαταστήσω με τοπία

 

Πρώτη μας φωτογραφία μαζί

Εγώ αγκαλιά με το ηλιοβασίλεμα

σ’ ένα μπιλιαρδάδικο στην Πανόρμου

 

Tελευταία μας φωτογραφία μαζί

Η σελήνη με κοιτάζει μέσα απ’ το βινύλιο

των The Smiths

και μου γελάει

 

Η μη-ύπαρξή σου στο παρόν μου με βοηθάει

Γίνομαι παραγωγικός

Εκπληκτικός

Υγιής θα ‘λεγε κανείς

Άλλος άνθρωπος

 

Μοναδικό παράπτωμά μου

ότι εξακολουθώ να σε γνωρίζω

ουσιαστικά και αμετάκλητα

 

Κάθε βράδυ κλείνοντας τα μάτια

σε παρακολουθώ νοητά

 

Σε ξέρω

 

Τυχαίες ανακατεμένες φράσεις είσαι

Λέξεις συρτές και που ηχούν σαν φίδια

 

Σύμφωνο είσαι

ανάγλυφο και σκιερό

Κι εγώ φωνήεν

μαλακό σαν το πίσω μέρος της γλώσσας σου

 

Αγαπώ λοιπόν όλα τα α εμμονικά

μέχρι να σου τη σπάσει

 

Αγαπώ όλα τα δαγκωμένα μαξιλάρια σου

Εγώ σε νευριάζω τόσο;

 

Αγαπώ εσένα ξαπλωμένη στο παρκέ

μουτζουρωμένη με μπορντώ κραγιόν

και να μην αποχωρίζεσαι

τη Νανά του Εμίλ Ζολά

 

Γαμώτο

 

Μεθούν οι αγκώνες μου

στη μνήμη των πληγών από το πάτωμά σου

 

Αγαπώ όλα τα τότε μας

Τότε δεν ήμασταν παιδιά

Ήμασταν το σινεμά που θέλαμε να κάνουμε

 

Ήμουν Γκοντάρ εγώ κι εσύ Άννα η μελαγχολική

 

(Έχεις το βλέμμα της σελήνης)

 

Αγέροχοι ήμασταν υπέροχοι

και ο κόσμος μπροστά μας μικρή κρυστάλλινη σφαίρα

που κάθε μέλλον της

μας έγραφε μαζί

 

Μικρό παιδί εγώ ξαναγίνομαι

μόνο στη θύμησή σου

 

Τρέχω και τρέχω μόνο για να πέσω

Το άγαλμα ας παριστάνω μέσα στα χέρια σου

 

Μία ακόμη φορά

 

Μεθούν οι αγκώνες μου

στη μνήμη των πληγών από το πάτωμά σου

 

Μία ακόμη φορά

 

Φωτογραφία γίνομαι

 

Κλικ εγώ κι εσύ

αιωνίως φυλακισμένοι

 

Μία τελευταία φορά


κείμενο της Ειρήνης Μπαζάνη

κολλάζ της heythatscollage

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *