ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Μεγαλώσαμε

Στα πατρικά και στα μητρικά μας.
Μεγαλώνουμε και πια δε μας χωράνε.
Οι τραπεζαρίες μάς κόβουν στα γόνατα. 
Δε θα μικρύνουμε εμάς για να χωράμε στα τραπέζια τους.
Δε θα μικρύνουμε εμάς για να χωράμε στις γιορτές τους.
Αυτό το ταβάνι με κάνει να ασφυκτιώ. 
Αυτό το ταβάνι, στο οποίο ακουμπώ τα χείλη μου ψάχνοντας οξυγόνο στις γωνίες.  
Δε φταίω για τις ρωγμές εκεί,
αυτό το ταβάνι με κουτούλησε.
Αυτό το ταβάνι, το οποίο τρύπησα και τώρα παρατηρώ τα πόδια των από πάνω. 
Τα παράθυρα με έχουν κάνει δύσπιστη όποτε κάνω τις δικές μου τρύπες. 
Οι ώμοι μου πιέζονται από τα δομικά υλικά, όπως το κεφάλι μου διαπερνά τον δεύτερο όροφο,
τουλάχιστον μπορώ να βλέπω μια άλλη θέα πλέον.

Μεγαλώνουμε.
Ξεχειλίζουμε από όποιο πιθανό σημείο μπορούμε. 
Το σπίτι μας μοιάζει πλέον με κάποιο ρούχο υψηλής ραπτικής, ενώ τα γυμνά άκρα μας εκτίθενται σε κοινή θέα.
Κανείς δεν προνόησε να πάρουμε ένα νούμερο μεγαλύτερο σπίτι για να μας κάνει και του χρόνου.
Τελικά ήταν σπίτι για τρέξιμο, αυτά πάντα τα παίρνουμε ένα νούμερο μεγαλύτερα.

Μεγαλώνουμε πολύ.
Πλέον δε μας κάνει τίποτα.
Το δέρμα μας έχει σκληρύνει.
Έχει γίνει κέλυφος, κάτι σαν ασπίδα. 
Έχει γίνει άμυνα, κάτι σαν επίθεση.
Το υπερφυσικό μας μέγεθος σκίζει το πλέον κουκλόσπιτο.
Δεν φταίμε εμείς όμως για το γκρέμισμα αυτό.
Φαινόταν πως ήταν προς κατεδάφιση. 

Θα συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε.
Μέχρι να είμαστε αρκετά μεγάλοι.
Μέχρι να γίνουμε οι τεράστιοι της γειτονιάς.
Μέχρι να μην είμαστε πια αυτοί που δεν μπορούσαν να βολευτούν σε κοινό τραπέζι.
Μέχρι να μας δείχνουν στον δρόμο και να λένε, ενώ δροσίζονται στις σκιές μας,
«Κοίτα, είναι αυτή που τελικά έσπασε τους τοίχους, κι όχι το κεφάλι της!»

ποίημα της Θεοδώρας
σχέδιο του itsmi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *