ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

ΡΙΚΑΠ_2020

Τα μέλη του Περιπλόκ αποχαιρετούν τη χρονιά που πέρασε με λόγια, μια φωτογραφία και ένα τραγούδι. 

ΕΙΡΗΝΗ

Το 2020 ήταν η χρονιά που μου έλειψαν πιο πολύ από ποτέ οι φίλες μου. Τη μισή χρονιά ήμασταν σκορπισμένες σε διάφορες χώρες, και όταν ανταμώσαμε το καλοκαίρι, προσπάθησα να τις ρουφήξω σαν πορτοκαλάδα. Το 2020, με ή χωρίς την απόσταση, ζούσαμε η μία τη ζωή της άλλης, πονέσαμε και χαρήκαμε η μία για την άλλη. Φέτος έχω τις πιο απλές και γεμάτες αναμνήσεις, από τα κρασιά στη Βαλαωρίτου μέχρι τα μπάνια μας αρχές Σεπτέμβρη στη Χαλκιδική, εκτίμησα πιο πολύ από ποτέ τις μετρημένες στιγμές με τις φίλες μου. Εύχομαι το 2021 να αρχίσει με δύο εισιτήρια για Λονδίνο και να τελειώσει με μας τις τρεις αγκαλιασμένες, ιδρωμένες σε κάποιο πάρτι (στο οποίο δεν θα ήθελα να πάω).



MARYAS

Δεν υπάρχει λόγος για sugarcoating του 2020, ήταν μια γαμημένα κακή χρονιά και βαρέθηκα να βαφτίζω τα πάντα “character development”. Το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να χορέψω Molchat Doma σε κάποιο άκυρο πάρτι με ποστ πανκίλες, οριακά blacked out. Και να φιλήσω όλους τους φίλους μου. 

ΚΙΟΥ

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2020, ώρα 05:50.

Το ωράριο ανοιχτό, όλοι ξημερώνονται στα μπαρ. Έχω σχολάσει από τον Ξένο, έχω κάνει μια βόλτα στη γειτονιά και καταλήγω στη Μουριά για την τελευταία μπύρα. Ο πρώτος πάγκος που στήνεται είναι πάντα αυτός με τα λουλούδια. Καθόμαστε με τον κύριο Χρήστο στο γωνιακό τραπέζι και παρακολουθούμε, σαν μαγεμένοι, μπουκέτα με όλων των ειδών τα άνθη να τυλίγονται, να δένονται χαμηλά και να τακτοποιούνται το ένα δίπλα στο άλλο. Ένα μηχανάκι σταματάει στο φανάρι της Τρικούπη και δύο αγόρια κατεβαίνουν για να αγοράσουν λουλούδια. Έχει μόλις ξημερώσει, είναι Καλοκαίρι, έχουμε πάρει  μόλις μία πρώτη ανάσα σε αυτή τη χρονιά, έχουμε μόλις νιώσει τα πρώτα νερά στα πόδια μας, τα φιλιά, τη ζέστη να μη μας αφήνει να κλείσουμε μάτι. Έχουμε μόλις καταφέρει να ερωτευτούμε πάλι και να υποφέρουμε ξανά. Τώρα μόλις καταφέραμε να πάρουμε μια ανάσα και να αφήσουμε από τα χέρια την απώλεια και τον φόβο. Έχει μόλις ξημερώσει, κι ενώ τα πόδια μου πονάνε φριχτά, θέλω να κλάψω από ανακούφιση. Θα γυρίσω σπίτι και θα κοιμηθώ ήσυχη, ύστερα θα ξυπνήσω και θα ξανάρθω να πιω καφέ και να κάνω τα ψώνια μου. Τα παιδιά αγοράζουν δύο μπουκέτα κόκκινα τριαντάφυλλα, ο καθένας από ένα, κι ανεβαίνουν πάλι στο μηχανάκι. Ο κύριος Χρήστος λέει πως έτσι κάνουν, ξενυχτάνε κι ύστερα παίρνουν τριαντάφυλλα στα κορίτσια τους. Σιγά σιγά στήνονται και οι υπόλοιποι πάγκοι, η μπύρα τελειώνει κι εγώ πρέπει να πάω για ύπνο.

Κάθε χρονιά που έρχεται είναι ακόμη μια ευκαιρία για χιλιάδες περιστροφές γύρω από τον εαυτό μας και όλα όσα αγαπάμε, χιλιάδες περιστροφές γύρω από τα ανεξάντλητα ενδεχόμενα της ζωής μας.

ΣΕΛΕΣΤ

Στα πέρα δώθε σώθηκα.

ΜΑΡΛΕΝΟ

Φαντάζομαι έναν φοιτητή Ιστορίας από το 2820 που κατά τύχη τον λένε Μαρλένο να κάνει την πτυχιακή του σχετικά με τις επιδράσεις των ιστορικών γεγονότων του 2020 στην ψυχολογία των τότε ανθρώπων. Κάπως καταλήγει στο Περιπλόκ, βλέπει τον συνονόματό του, ενθουσιάζεται με τη συνωνυμία, αλλά μετά νομίζω απογοητεύεται, γιατί δεν έχω τίποτα από αυτά που μάλλον ψάχνει να του δώσω. Νιώθω ότι το 2020 ήταν για εμένα σημαδειακό με όλους τους λάθους τρόπους ή μάλλον με τους πιο μη αναμενόμενους τρόπους. Το 2020, επίσης, ούτε έβγαλα ούτε με έβγαλαν πολλές φωτογραφίες, ο φάκελος με το όνομά του είναι μικρός στον σκληρό δίσκο. Κλείνω το έτος μου κουρασμένος, αγχωμένος και σαστισμένος με όλα όσα μου έδωσε και ταυτόχρονα κατά κάποιον παράξενο τρόπο πιο ήρεμος, αλλά ανυπόμονος και ευγνώμων που δεν έχω πάλι αμυγδαλίτιδα, όπως είχα τέτοια εποχή πέρσι.

ΡΑΝΙΑ

μια λίστα ουσιαστικών για μια χρονιά

ένα λευκό πουκάμισο στο παγωμένο παρμπρίζ

ένας κύκνος με παστίλιες για τον πόνο τον δικό μου 

ένα σέλας αθηναϊκό

μια εξάτμιση που βρωμάει ψυχή σε σεκάνς

δέκα γραμμάρια εκλεκτικού αναστολέα επαναπρόσληψης σεροτονίνης στον καφέ

μια παύση στα συρματόπλεγματα

ένα σπασμένο ποτήρι στην γωνία της Πρωτογένους

δύο καρέκλες στο Μεταξουργείο στις 9

ένα τραπέζι με ελεύθερο συνειρμό σε κιμωλία 

μια γάμπα γδαρμένη στον βράχο

ένας περιπτεροχυμός που δεν ήπια ποτέ

ένας ναρκισσισμός με ένσημα

ένας λόγος που δίνω σε όλα

μιά αναβολή κάθε πρωί

δυο μεσαία δάχτυλα στην εντροπία

ένα διάνυσμα μετατόπισης που μετριέται σε έτη φωτός

μια χρονιά επιβιωσης με στιγμές ζωής εδώ και κει

και τις έζησα.

ΜΑΡΟΥΛΙ

Το 2020 κλείστηκα πολύ στον εαυτό μου (όπως σχεδόν όλοι εξάλλου), αλλά παραδόξως ήμουν και πολύ εξωστρεφής, αυθόρμητη και ανοιχτή για τα δικά μου δεδομένα και αυτό υποθέτω ότι είναι είδος growth. Και μπορεί όλα αυτά που συνέβησαν αυτή τη χρονιά να ήταν πολύ άσχημα, αλλά ίσως, αν δεν ήταν έτσι η κατάσταση, να είχα παραμείνει στο κόμφορτ-ζόουν μου. Οπότε χαίρομαι για όλους τους νέους ανθρώπους που γνώρισα και αναλύσαμε τα ψυχολογικά μας ονλάιν ή κάναμε βόλτες στην παραλία μασκοφορεμένοι -οκ θα ήταν καλύτερα χωρίς μάσκα αλλά τι να κάνουμε-, χαίρομαι ακόμα και γι’ αυτούς που με γκοστάρανε μετά από 2, 3 μέρες τσατ…γιατί κάπως έτσι η απόρριψη γίνεται πιο «εύπεπτη» και η απογοήτευση μετριάζεται με τον καιρό.

 

Σχόλιο για το τραγούδι:

Ενώ δεν το περίμενα από τον εαυτό μου, θα κλείσω με αισιοδοξία. Κανονικά θα επέλεγα το τραγούδι «του Απρίλη» που για εμένα περιγράφει με σπαρακτικό τρόπο την κατάσταση στην περίοδο της καραντίνας. Αντ’ αυτού θα επιλέξω το «drive me home», ένα αρκετά παλιό τραγούδι, που ανέβηκε φέτος στο spotify, κι έτσι το ανακάλυψα. Το άκουγα συχνά στις ποδηλατικές μου βόλτες , γιατί μου προκαλούσε ένα πολύ όμορφο φίλινγκ, και μου έφερνε στο μυαλό το closing scene από το Fallen Angels, του -αγαπημένου- Wong Kar Wai.

Με βάση τη δική μου ερμηνεία, αναφέρεται σε δύο νέους που δεν είχαν μια «κανονική» γνωριμία. Δεν έχουν πολλά κοινά, οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές και υπάρχουν «πολλοί λόγοι για τους οποίους δεν θα έπρεπε να είναι κοντά ο ένας στον άλλον». Παρ’ όλα αυτά, εκμεταλλεύονται τη στιγμή που τους έφερε μαζί και τη μετατρέπουν σε μια όμορφη εμπειρία.

ΘΕΟΔΩΡΑ

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, φέτος προσπάθησα να είμαι καλό κορίτσι, αλλά δεν ήμουν και πολύ καλά, ρε κορίτσι. Ωστόσο η μεταφύτευση μου, το ψέκασμα μου για ζωύφια και το φρέσκο μου λίπασμα, αν και διαδικασία ούτε ανώδυνη ούτε ταχεία, ευτυχώς ήρθε έγκαιρα. Δεν χρειάζομαι κάτι για το 2021, παρά λίγη βασική ενσυναίσθηση για όσους άφησε πίσω ο χρόνος και λίγη συγχώρεση για τα πιθανά μου αγκάθια.

ΔΕΣΠΟΥ

Το σούπερ μάρκετ έγινε η μεγάλη έξοδος της εβδομάδας. Χαρήκαμε που ήρθε το καλοκαίρι και μετά για μένα η χρόνια έγινε λίγο καλύτερη. Μπορεί το 2020 να ήταν ανέλπιστα κακό, όμως τουλάχιστον χαμογελάμε μερικές φορές. Κι ας χαλάει το κραγιόν  κάτω από τη μάσκα μας.

ΛΥΔΙΑ

Αν μπορούσα να μπω σε μία χρονομηχανή και να προσπεράσω το 2020, να ξεχάσω όλα όσα συνέβησαν και να πορευτώ μην έχοντας ζήσει ό,τι έζησα φέτος, δε θα το έκανα. Γιατί το 2020 γνώρισα εσένα. Και δεν διάλεξα τη φωτογραφία μας για ορόσημο, μόνο και μόνο γιατί, όπως είχα πει τότε: «αν μας βλέπαμε όπως οι άλλοι, ίσως να μην αντέχαμε». Και τώρα, μάλλον θα μας έβλεπα όπως οι άλλοι. Και δε θα άντεχα. Εσύ, όμως, με βοήθησες να αντέξω αυτή τη χρονιά. Ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της. Και γι’ αυτό, μπορώ να πω πως δεν ήταν και τόσο άσχημα εν τέλει. Μακάρι, όμως, το ’21 να είναι καλύτερο, για να μην χρειάζεται να τα γράφω αυτά εδώ. 

2

ΣΟΝΙΑ

Το 2020 άρχισε και τελειώνει όμορφα. Το ενδιάμεσο το παραβλέπουμε.

 

Η Ζωή με καβαντζωμένη μπλούζα και το γκλίτερ μου,στο στέκι μας. 6/1/2020, 01:48 π.μ.


ΑΣΤΕΡΩ

 




ΜΕΛΙΣΣΑ

Το ’20, με βρήκε αγχωμένη, λουλουδάτη και ερωτευμένη, με κάθε πιθανό τρόπο. Ωραίο το ’20, μου έμαθε πως άμα το πιστέψεις κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί. Αν είναι να κρατήσουμε μία μόνο στιγμή, δε θέλω να ξεχάσω τον αυτοσχεδιασμό με την Πέλα και την ηρεμία στον «Καπετάν Μιχάλη» μετά το
μάθημα.

 




Η Μαρία, πιο ανάλαφρη από ποτέ, μια μέρα του ’20.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *