ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ & ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ

9 Εγχώριοι Μουσικοί Αποχαιρετούν το 2020

Λίγο πριν αφήσουμε πίσω μας μία χρονιά που όμοιά της δεν είχε
υπάρξει, βρεθήκαμε στα DMs αγαπημένων εγχώριων μουσικών και τους ζητήσαμε να τη θυμηθούν δίνοντάς μας:
1. Ένας τραγούδι του 2020 που θα ήθελαν να έχουν γράψει.
2. Μία ανάμνησή τους εντός καραντίνας.
3. Μία ανάμνησή τους εκτός καραντίνας.

ΔΑΝΑΗ ΝΙΛΣΕΝ
1. Τραγούδι: Oh my god – Sevdaliza

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Όταν με πήρε ο ύπνος μέσα στην μπανιέρα…Στην πρώτη καραντίνα, γέμιζα συχνά την μπανιέρα με ζεστό νερό κι έμπαινα μέσα για ώρες. Ήταν το safe space μου.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Θυμάμαι έντονα τον μουσικό αυτοσχεδιασμό που έγινε στην παραλία της Νισύρου, το βράδυ πριν επιστρέψουμε Αθήνα. Είχε πανσέληνο κι ήταν τελετουργικό. Μου υπενθύμισε τη δύναμη της μουσικής και της ομάδας.

*Λίγες μέρες πριν, στο ίδιο νησί, άκουσα πρώτη φορά το «Φαινόμενο» του Καρρά! Σοκ! Εμπειρία ζωής. ❤️

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΡΙΧΡΩΜΗ
1. Τραγούδι: Two Reverse
 – Adrianne Lenker

2. Aνάμνηση εντός καραντίνας:
Το ήσυχο της πόλης
Δεν είναι πολλές οι αναμνήσεις του 2020 που δεν φοράω πιτζάμες. Θυμάμαι, όμως, ένα σούρουπο, στην επιστροφή από αδικαιολόγητη πρόβα, με τα πόδια, κάνοντας ένα κάπως οριακό Β6. Ήμουν χαρούμενη. Ήταν ένα τόσο ήσυχο σούρουπο, έρημο θα το χαρακτήριζα, που σκέφτηκα ότι το ήσυχο της πόλης είναι άλλο από το ήσυχο της εξοχής. Το ήσυχο της εξοχής διακατέχεται από θορύβους ζώντων οργανισμών, γρύλους, μπούφους, τον ήχο του ελεύθερου αέρα που θροΐζει φύλλα και τα λοιπά. Το ήσυχο της πόλης, όταν το πετύχεις, είναι νεκρικό, είναι κενό, είναι μόνο το ζζζ που κάνει η λάμπα του δρόμου, οι πεζόδρομοι γίνονται κίτρινοι, οι γάτες βουβές, οι άνθρωποι που κοιμούνται στον δρόμο σκεπάζονται καλύτερα και τα πάντα είναι σταματημένα. Νιώθεις ότι δεν πέρασες ποτέ από αυτά τα μέρη, νιώθεις μόνη, ανάμεσα σε δύο θαλπωρές.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Ο θόρυβος της εξοχής
Δεν είναι έτσι η σιωπή. Ήταν αρχικά το ποτάμι, που δεν μπορείς να ακούσεις τον εαυτό σου, η μυρωδιά των σύκων και των ζώων που ακούγονταν και αυτά, ήταν τα αστέρια μέσα από τα οποία άκουσα χιλιάδες λέξεις που έχω ανταλλάξει, ήταν το άρρωστο γατί που γουργούριζε, όταν του καθαρίζαμε τα μάτια, το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο που άκουγες τον νερόμυλό του να δουλεύει, η θάλασσα στο βάθος που τα κύματά της ξεδιπλώνονταν και ξαναδιπλώνονταν σε αργή κίνηση, και στο πολύ βάθος η ξαφνική ησυχία ενός αθέατου αυτοκινήτου. Όλα αυτά σε έναν περίπατο.


ΜΕΛΕΝΤΙΝΗ

1. Τραγούδι: below the clavicle – eartheater

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Στην πρώτη καραντίνα, κατέρρεαν όλα τα πλάνα μου σιγά σιγά το ένα μετά το άλλο, ακυρώνονταν πτήσεις, προγραμματισμένα live και όλα αυτά. Ωστόσο, ήταν για μένα πολύ δυνατή ανάμνηση η δημιουργία του βίντεο κλιπ για το «τα παιδιά του Γκλαμ», που κυκλοφόρησε στον τελευταίο μου δίσκο. Τα γυρίσματα για το κλιπ πραγματοποιήθηκαν στο παρά πέντε του λοκ ντάουν, από μια εντελώς ανεξάρτητη και φανταστική ομάδα κινηματογράφησης. Μια ομάδα πολύ νέων ανθρώπων, που κατάφερε από απόσταση να δημιουργήσει, πάνω στο κόνσεπτ που είχα, ένα αποτέλεσμα, το οποίο -χωρίς να το ξέρουμε- προμήνυε τη μοναξιά και τον παραλογισμό της περιόδου που διανύουμε. Μετά από τόσους μήνες, κι ακόμα δεν έχω βρεθεί, λόγω της κατάστασης, από κοντά με τους 2 σκηνοθέτες, Λήδα και Δημήτρη, με τους συμμετέχοντες ηθοποιούς και τα παιδιά της παραγωγής για να τους δώσω μια μεγάλη αγκαλιά.  🙁

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Θυμάμαι το τελευταίο μου live στη Θεσσαλονίκη, τη θερμή υποδοχή, τον γεμάτο από κόσμο χώρο του apodec που με συγκίνησε πολύ, να πίνουμε μπύρα μετά έξω από ένα μαγαζί στο κοφτερό κρύο, γύρω από μια σόμπα, όπου καθίσαμε κολλητά ο ένας με τον άλλο για να εμποδίζουμε την παγωνιά…

ΝΑΛΥΣΣΑ ΓΚΡΗΝ
1. Τραγούδι: Ladies – Fiona Apple ❤️

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Το τηλελάιβ που κάναμε στις αρχές του μήνα με τη Δεσποινίδα Τρίχρωμη. Ξαφνικά συναντηθήκαμε χωρίς φυσική παρουσία με όλους αυτούς και αυτές με τους οποίους αγαπιόμαστε λόγω των τραγουδιών. Και που τόσο μας είχαν λείψει. Και το να παίζουμε μας είχε λείψει, και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της καραντίνας. Ανυπομονώ για το επόμενο (29.12)

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Ηλιοβασίλεμα στο Κουφονήσι με τις φίλες. Early drinks δίπλα στο κύμα, ελαφρύ αεράκι, ομορφιά και χαμόγελα.

 
1. Τραγούδι: Θα ‘ναι όλα οκ – The Boy

Ο Boy έγραψε τον δίσκο «Αντιλόπη» μέσα σε μία βδομάδα τον Μάρτιο 2020. Όπως είχε κάνει και με το άλμπουμ «Καλό παιδί» τον Ιούλιο του 2015, διάβασε απίστευτα γρήγορα όλη την περίεργη κατάσταση και την πέρασε μέσα από το φίλτρο της τραγουδοποιίας του. Όλο το άλμπουμ, αλλά και ειδικά αυτό το τραγούδι, λειτούργησε σαν ένα πολύ αποτελεσματικό ηρεμιστικό καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι ξεχωρίστηκε, γιατί είναι γλυκόπικρα αστείο, ένας φοβερός συνδυασμός θρίλερ και κομεντί, με τις εικόνες αποκάλυψης να γελοιοποιούνται και να αναφέρονται σαν μην έχουν καμία σημασία, όχι επειδή όλα θα πάνε καλά, αλλά επειδή «όταν αρχίσουν οι σειρήνες, όταν ακούσουμε κραυγές, θα στριμωχτούμε στο κρεβάτι και θα κάνουμε αγκαλιές, όταν δακρύσουν τα παγάκια και όταν τελειώνουν τα κοκτέηλ, θα χορεύουμε το Media Luz και θα’ναι όλα οκ».

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Απ’ τη μεριά μου, φυσικά, δεν κατάφερα να τα περάσω όλα αυτά τόσο γρήγορα μέσα από τα δικά μου φίλτρα. Ωραία θα’ ταν ίσως να μπορούσα. Στην πρώτη καραντίνα, βγήκαν κάποια κομμάτια με έναν ή δύο στίχους («Πανδημία» και «Τόσο Εύκολα») και δοκίμαζα και κάποιες γρήγορες διασκευές (σε strokes , the boy, radiohead). Αρχικά σκεφτόμουν να κάνω κι άλλες, αλλά τελικά επικεντρώθηκα στις τελικές πινελιές για το album ΕΔΩ/ΕΚΕΙ, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Μια σημαντική στιγμή, λίγο πριν την δεύτερη καραντίνα, ήταν όταν έλαβα τα βινύλια του ΕΔΩ/ΕΚΕΙ. Είναι πάντα μια ωραία στιγμή, όταν όλες αυτές οι προσπάθειες και οι σκέψεις γύρω από ένα album τελικά εγκλωβίζονται και παγιώνονται μέσα σε ένα αντικείμενο και όταν αυτό το αντικείμενο μπαίνει δίπλα στα αδερφάκια του. Μαζί λένε μια μικρή ιστορία, αλλά κυρίως, όταν κλείνουν και οριστικοποιούνται, αφήνουν νοητικό χώρο και δίνουν και λίγη ώθηση για τις επόμενες προσπάθειες.

NEFELI WALKING UNDERCOVER
1.Τραγούδι: Η κυρία που φροντίζει τα ζώα – Δεσποινίς Τρίχρωμη

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Η στιγμή που μάλωνα μια μαθήτριά μου στο μάθημα του βιολιού στο Skype, και μια πεταλούδα μπήκε από τις ανοιχτές κουρτίνες στο δωμάτιό της και αιωρήθηκε μπροστά μου.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Η εβδομάδα εκείνη το καλοκαίρι στο χωριό μου, που ήρθαν δυο αγαπημένοι μας φίλοι με το μωρό τους, και την περάσαμε κουβεντιάζοντας και μαγειρεύοντας, και έτσι απαλύνθηκε για λίγο το ζοφερό τοπίο που άφησαν πίσω τους οι ολέθριες πλημμύρες.

ΥΓ.  Ίσως έπρεπε στις αναμνήσεις εκτός καραντίνας να βάλω ότι πήρα επιτέλους το πτυχίο της Νομικής ή ότι είδα για πρώτη φορά δουλειά μου να κυκλοφορεί σε βινύλιο. Όμως μου λείπουν τόσο πολύ οι φίλοι μου, που η ευγνωμοσύνη για την ύπαρξή τους κυριαρχεί. ❤️

PAN PAN
1.Τραγούδι:
Τα παιδιά του glam Μelentini

Αν χρειάζομαι κάτι από την μουσική που ακούω τους τελευταίους μήνες, είναι να με κάνει να νιώθω ότι είμαι μέρος ενός συνόλου. Μάλλον η απομόνωση έχει χτυπήσει εκεί. Θέλω να νιώθω ότι  μοιραζόμαστε κάτι κι αν δεν το καταλαβαίνει αυτό το κάτι η πλειοψηφία, ακόμη καλύτερα. Είμαστε μέρος μιας ομάδας που μεγαλώνει, κι ενώ κανείς δεν ξέρει τον άλλον, θα ήταν εκεί για αυτόν. Aνέτρεξα στο μήνυμα που της είχα στείλει, όταν το είχα πρωτοακούσει, μήπως χρησιμοποιήσω κάτι για αυτό το κείμενο, αλλά της είχα γράψει απλώς «με κάνει να νιώθω καλύτερα». Δεν είναι χαρούμενο κομμάτι, με κάνει να νιώθω καλύτερα, γιατί περιγράφει κάτι σαν φαντασίωση για εμένα. Είναι επιθετικό και θυμωμένο, και πίσω από τις όμορφες electro μελωδίες του έχει κρυμμένο ένα «μη μας κολλάτε άλλο, γιατί θα σας γαμήσουμε». Τέτοια πράματα σκέφτομαι όταν γράφω τη δική μου μουσική, έτσι ένιωσα κι εδώ.

Ακόμη και να μην ίσχυε τίποτα από τα παραπάνω, θα ήθελα να έχω γράψει αυτό το κομμάτι για να του κάνουν βίντεο κλιπ η Λήδα Βαρτζιώτη κι ο Δημήτρης Τσακαλέας.

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Πρώτες μέρες του πρώτου lockdown κι έχω βρεθεί χωρίς δουλειά για πρώτη φορά στη ζωή μου, διαφημιστικές κι εκδοτικοί αντιμετωπίζουν την καραντίνα σαν το τέλος του κόσμου και ακυρώνουν ό,τι project έχει συμφωνηθεί. Αναγκαστικές κατ’ οίκον διακοπές, βλέπω τον κόσμο να μαθαίνει να ζυμώνει κι εγώ πάω κατευθείαν στο επόμενο λέβελ, φτιάχνοντας ένα κέηκ με τα πάντα μέσα, που δύο ώρες μετά μου διαλύει το στομάχι. Ο μικρός μου θέλει να μάθει να γράφει, και μια μέρα μετά ξέρει. Βλέπουμε tiger king και πάμε βόλτες στον παλιό περιφερειακό με άλλους δέκα χιλιάδες ανθρώπους που έστειλαν 6 την ίδια ώρα με εμάς. Κάνω instagram live παίζοντας κάποια κομμάτια, και συνειδητοποιώ πως κάνουν το ίδιο όλοι, και δεν ξανακάνω instagram live ποτέ. Περνάω τρεις μήνες να κάνω refresh στο e-banking μπας και μπήκε η αποζημίωση ενός μήνα. Δεν έχω ιδέα πόσο καλύτερο έμελε να είναι το πρώτο lockdown.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Είμαστε εκτός Αθήνας για τη δουλειά της Β. Φέρνω κι εγώ δουλειά μαζί, αλλά δεν υπάρχει βιαστικό deadline. Tρώμε ομελέτα για πρωινό σε ένα μπαλκόνι, και ο καθένας ξεκινάει τη δουλειά του. Δουλεύω μετά από καιρό, ξανά, σελίδες του King Panda Forever. Κάνω διάλειμμα, βγαίνω μια βόλτα. Οι γάτες γύρω από το κάστρο της πόλης είναι λες και έχουν πάρει μέρος στον πιο σκληρό πόλεμο συμμοριών: τους λείπουν κομμάτια από τις γούνες τους, αυτιά, μάτια. Οι πιο έμπειρες έχουν τρία πόδια. Τις κοιτάς με απορία για το τι συμβαίνει σε αυτή την πόλη και σε κοιτάνε με ύφος «μην κοιτάς, γιατί θα σε χαρακώσω». Σκέφτομαι πως, αν φτιάξω ποτέ τρίτη σεζόν Μαρμελάδα Κεράσι, εδώ θα τον ρίξει η μοίρα. Γυρνάω στο σπίτι και συνεχίζω τη δουλειά. Χτυπάει μήνυμα στο τηλέφωνο «Τελειώσαμε. Θα πάμε πρώτα για μπάνιο ή για φαϊ;». Γίνεται να κάνουμε και τα δύο ταυτόχρονα;

SMALFEELS
1. Τραγούδι: About to Work the Dancefloor – Georgia

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Στην πρώτη καραντίνα, να οδηγάω στην Αθήνα και να είναι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια άδεια, μέρα μεσημέρι. Μας σταματάνε για να ελέγξουν ότι έχουμε στείλει το σωστό μήνυμα. Το είχαμε στείλει. Όλα οκ.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Πριν 3+ χρόνια, ήταν 2 Ιανουαρίου του 2020 και ήμουν στο Κάιρο και προσπαθούσαμε να διασχίσουμε πεζοί μια λεωφόρο. Ώρα αιχμής, αμάξια, κάρα, χάος. Πρέπει να ήμασταν εκεί κάνα εικοσάλεπτο. Μας λυπήθηκε μια κυρία και μας πέρασε αυτή.

*Το κομμάτι που διάλεξα, technically, δεν έχει γραφτεί το ‘20: το άλμπουμ βγήκε το ‘20, άλλα το κομμάτι είχε βγει σαν single λίγο πριν το ‘19. Αν θέλετε να είναι αυστηρά από το ‘20, τότε θα διάλεγα το Puddles της Daniela Andrade J

SOPHIE LIES
1.Τραγούδι: Β1Α2354 από τον δίσκο «ΔΕΝ» του Θοδωρή Κορτές. 

2. Ανάμνηση εντός καραντίνας:
Θυμάμαι πολύ καθαρά το πρωινό του Μάρτη που κοίταξα την πόρτα μου και συνειδητοποίησα πως είχα να την ξεκλειδώσω 6 μέρες.

3. Ανάμνηση εκτός καραντίνας:
Η στιγμή που φανερώνεται η κρυμμένη παραλία που αναζητούσα μαζί με γνωστούς, αγνώστους, νέους φίλους και αγαπημένους, μια μέρα του Αυγούστου, στο Σίγρι της Λέσβου. Η στιγμή που βουτήξαμε στη θάλασσα.

Στηρίξτε τους/τις μουσικούς:

Δανάη Νίλσεν
Δεσποινίς Τρίχρωμη
Μελεντίνη
Ναλύσσα Γκρην
Logout
Nefeli Walking Undercover
Pan Pan
Smalfeels
Sophie Lies

artwork της Δανάης Σμου
επιμέλεια της Σελέστ


 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *