ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Ταινίες στο Τρέξιμο-μια λίστα

Well, όχι ακριβώς «στο τρέξιμο», όσο «σε μετάβαση», μιας και οι ταινίες της λίστας που ακολουθεί διαπραγματεύονται με διαφορετικούς τρόπους τις ριζικές αλλαγές στη ζωή και το τέλμα που συχνά τις συνοδεύει. Σινεμά δηλαδή για in between days.

«Οι Δύο Φίλες» / «Girlfriends» (1978, Claudia Weill)
Εάν είστε από τους 20-somethings που προσπαθείτε να κάνετε το χόμπι σας επάγγελμα (λέγε με και φωτογραφία), νιώθετε τους φίλους σας πιο οικογένεια από τους συγγενείς σας και δε σας τρομάζει να χάνεστε στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, τότε το ντεμπούτο της Weill είναι εύκολο must-see. Η ταινία στην οποία χρωστά πολλά το σπουδαίο «Frances Ha» (Noah Baumbach, 2012) όπως και η σειρά «Girls» (Lena Dunham), μπορεί να έχει εν πολλοίς ξεχαστεί σήμερα, όμως παραμένει όχι απλώς δυναμική, αλλά ριζοσπαστική στη ματιά της. Γιατί η Weill προσεγγίζει ουσιωδώς το ψυχολογικό αδιέξοδο των δύο ηρωίδων -κολλητές και συγκάτοικοι, οι οποίες αναγκάζονται να αποχωριστούν, όταν η μία παντρεύεται- σε σχέση με τους κοινωνικούς ρόλους στους οποίους καλούνται να ανταποκριθούν. Την ίδια στιγμή, όμως, η ταινία θέτει υπό καινοτόμο πρίσμα διαχρονικά εμπόδια των young adults: τη φθορά των ερωτικών σχέσεων, τα όνειρα που συνεχώς απομακρύνονται και την ανεξαρτητοποίηση που προϋποθέτει οδυνηρούς συμβιβασμούς. Όλα αυτά, βέβαια, για να φέρει η Weill την αφήγησή της σε μια γλυκιά προσγείωση – ωδή στη φιλία.

«Vendredi Soir» (2002, Claire Denis)
Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για την Denis χωρίς να γίνω τρομερά συναισθηματικός, ειδικά σε αυτήν την ταινία. Ο λόγος είναι απλός, η σχέση μου με τη φιλμογραφία της ξεκίνησε όπως ιδανικά θα θέλαμε να ξεκινούν όλες, βιώνοντας πώρωση – συγκίνηση – έκπληξη ταινία την ταινία. Συμπτωματικά κιόλας είδα όλες τις ταινίες της χρονολογικά, κάτι που δεν κάνω γενικά, αλλά εν προκειμένω προτείνω ανεπιφύλακτα. Γιατί η Denis διαθέτει ένα στιλ αδιόρατα λυρικό και ταυτόχρονα διαρκώς εξελίξιμο. Το «Vendredi Soir» είναι μία από τις λιγότερο χαρακτηριστικές της, δεν έχει τα βαρυσήμαντα νοήματα του αψεγάδιαστου «Beau Travail» (1999) ούτε την ποιητικότητα του «Chocolat» (1988). Έχει, όμως, όλα εκείνα τα συστατικά που κάνουν το σινεμά κάτι αδιάφορο στο χαρτί, αλλά μαγευτικό στη μεγάλη οθόνη. Γιατί πώς αλλιώς εξηγείται να βουρκώνεις βλέποντας το τελευταίο βράδυ μιας γυναίκας προτού μετακομίσει στο νέο της σπίτι, όταν γνωρίζει έναν άγνωστο άνδρα στην κίνηση; Παρεμπιπτόντως, η Denis στήνει τη δράση κυρίως εντός αυτοκινήτων και με μετρημένους διαλόγους. Υπάρχει όμως η ασύλληπτη ικανότητά της να διογκώνει τις σιωπές και να χρησιμοποιεί με χειρουργική ακρίβεια τις μουσικές των Tindersticks (εν προκειμένω του Dickon Hinchliffe), ώστε μαζί τους, κάθε συναίσθημα μεταξύ των χαρακτήρων να γίνεται όχι απλώς διαπεραστικό, αλλά χειροπιαστό.

«The Last Picture Show» (1971, Peter Bogdanovich)
Ταινία ορόσημο για το αμερικάνικο σινεμά των ’70s, η οποία ήρθε να διαλύσει την αισιοδοξία του αμερικάνικου ονείρου με ένα ασπρόμαυρο δράμα που σφίγγει το στομάχι. Σε μια μικρή επαρχιακή κωμόπολη του Τέξας στη μέση του πουθενά, μια παρέα λυκειόπαιδων αποφοιτά ξέροντας πως δεν έχει να προσμένει σε τίποτα. Μένουν σε μια πόλη στείρα, όπου οι άνθρωποι, αν δεν πληγώνουν τους εαυτούς τους, φροντίζουν να το κάνουν σε άλλους. Για τους ήρωες, η πόρτα της ενηλικίωσης έχει ανοίξει χωρίς να τους προσφέρει τίποτα άλλο πέρα από απογοήτευση. Έτσι, χρησιμοποιούν το σεξ ως διέξοδο, κάτι που τους αποσπά την προσοχή από το προβλέψιμο ατελέσφορο μέλλον. Η ταινία συμπεριφέρεται σαν μια ελεγεία χαμένων ονείρων. Ο Bogdanovich κινηματογραφεί τη νεότητα στερημένη από το κατεξοχήν χαρακτηριστικό της, την ξεγνοιασιά, η οποία έχει δώσει τη θέση της σε μια αφοπλιστική παραδοχή της ματαιότητας. «Θα σε δω σε 1-2 χρόνια, εάν δε με πυροβολήσουν», λέει χαμογελώντας στον κολλητό του ο χαρακτήρας του Jeff Bridges, προτού φύγει στον πόλεμο της Κορέας. Εκείνος, ισοπεδωμένος, τρέχει για παρηγοριά στην παράνομη σχέση του. Το μόνο που του λέει είναι: «Never you mind, honey, never you mind».

κείμενο του Ηράκλειτου
κολάζ της Αστέρως

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *