ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Κολάζ Κιτ +

Σε αυτό το Κολάζ Κιτ +, η Αστέρω μαζεύει εικόνες με σπίτια-φαντάσματα για χαρτοκοπτικές και ο Καραγιαννό, συνειρμικά, παραμιλάει για το Relic (2020), που του άρεσε πολύ.

Προτεινόμενη ταινία: Relic (τρόμου, 2020, Νάταλι Έρικα Τζέιμς)
Η Κέι και η Σαμ, μητέρα και κόρη, επιστρέφουν άρον άρον στο πατρικό τους, όταν ειδοποιούνται ότι η γηραιά Έντνα, μητέρα της πρώτης και γιαγιά της δεύτερης, έχει γίνει άφαντη εδώ και ορισμένες μέρες, αφήνοντας πίσω μόνο δείγματα του προχωρημένα ανοϊκού μυαλού της. Όταν η Έντνα εμφανιστεί ακόμα πιο μυστηριωδώς απ’ όσο εξαφανίστηκε, οι δυναμικές μεταξύ των τριών γυναικών θα φωτίσουν τα πραγματικά φαντάσματα που στοιχειώνουν το πρότυπο της διευρυμένης οικογένειας.

Φέρνοντας τα έξω μέσα στο κλασσικό trope του είδους, που είναι το στοιχειωμένο σπίτι, το Relic δεν εστιάζει σε μια απόκοσμη απειλή που κρύβεται στα σκοτεινά υπόγεια της έπαυλης ή στο δάσος που την περικυκλώνει, αλλά ενδιαφέρεται για τα στοιχειά που παραμονεύουν σε κούφια δοκάρια, σωληνώσεις και αποθήκες άλλοτε σημαντικών κειμηλίων μιας ερημωμένης οικογενειακής φωλιάς. Αντίστοιχα, η ίδια Έντνα, τρομακτική στις στιγμές που η άνοιά της την οδηγεί σε επεισόδια φυσικού και γνωστικού αποπροσανατολισμού, δεν είναι ένα δοχείο που καταλαμβάνεται από κακόβουλα πνεύματα, αλλά ένα περιτύλιγμα του ανθρώπου που ήταν πριν την αρρώστια, ένα κενό σάβανο, ένα βάζο γεμάτο με τέφρα ή ένα φάντασμα του εαυτού της. Η απειλή, λοιπόν, δεν έρχεται από ένα υπερφυσικό σύμπαν -κάτι που θα επέτρεπε στην παραδοχή του ότι ζούμε κάτι το ολότελα φανταστικό να απαλύνει τον πόνο- αλλά έρχεται από τα μέσα: είναι ένας εσωτερικός μικρός θάνατος, νοητικός κι αργόσυρτος και άρα ο πλέον επώδυνος να παρακολουθούμε· η εγκατάλειψη του μυαλού πριν εγκαταλείψει το σώμα.

Η Τζέιμς, βάφοντας το φιλμ με το χρώμα του λυκόφωτος και καταχωνιάζοντας τον τρόμο, διακριτικό αλλά πάντα παρόντα, στο βάθος του κάδρου της, μεταφέρει στο φιλμ κομμάτια του ιαπωνικού DNA της. Παρά το ότι η σεκάνς δράσης στην τελική ευθεία της πλοκής χωλαίνει, η σκηνοθέτις καταφέρνει και καθοδηγεί με συγκινητικό έλεγχο τις τρεις γυναίκες σε ένα αλληγορικό φινάλε, εμπνευσμένο από ιαπωνικά έθιμα ταφής. Αυτό το τελευταίο φέρνει σε κάτι από το Under the Skin (2013) του Τζόναθαν Γκλέιζερ, αποκτά, όμως, τελείως διαφορετική εννοιολογική υπόσταση σε σχέση με το θρηνητικό περιεχόμενο. Είναι εκείνη η στιγμή που το Relic φτάνει τη μέγιστη επιδραστικότητά του, ισορροπώντας ανάμεσα στο δράμα και τον τρόμο του παραλόγου και στρέφοντας την κάμερα στον άνθρωπο και όχι στο τέρας. Είναι μια σημαντική προσθήκη στο ρεβιζιονιστικό σινεμά του τρόμου που είδαμε να υπόσχεται το επίσης αυστραλιανό Babadook (2014) και να εγκαθιδρύει το πλέον σταθερό σημείο αναφοράς, Hereditary (2018) του Άρι Άστερ.

collage kit από την Αστέρω
κείμενο από τον Καραγιαννό

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *