ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Η Κλειδαρότρυπα των 22:44

Άσκηση: Κάθε μέρα, στις 22:44 και για μία εβδομάδα, μπορείς να γράψεις μόνο μία* πρόταση για την ημέρα σου ή για τη συγκεκριμένη στιγμή. Στη διάθεσή σου βρίσκεται και μία παράγραφος, την οποία μπορείς να αξιοποιήσεις οποτεδήποτε εσύ επιλέξεις. 

*κάποια μέλη μας έγραψαν δυο-τρεις, τα αγαπάμε λίγο παραπάνω για τον ενθουσιασμό τους

Κιού

Δευτέρα 9/11, 22:44

Ερωτική συνομωσιολόγα: τίποτα δε θα μείνει να θυμάσαι, μόλις μπει το πάπλωμα.

Τρίτη 10/11, 22:44

Σαν μωρά αγκαλιαζόμαστε τελευταία, χαϊδευόμαστε στο πρόσωπο και καταπίνουμε παντζάρια.

Τετάρτη 11/11, 22:44

Τρία κρασιά θα ξεπετάξουμε με τον Λ. απόψε, δυο ταινίες, τσιγάρα στριφτά-βιομηχανικά, εναλλάξ, μέχρι να σκέφτομαι μόνο τις προσφορές του αλφαβήτα στις βαφές μαλλιών.

Πέμπτη 12/11, 22:44

Πρόστιμο για τοποθέτηση γύψινου κύκνου, κατηγορίας διακοσμητικών κήπου: να ένα καλόγουστο σόου.

Παρασκευή 13/11, 22:44

Μου ‘χουν κλείσει στο πρόγραμμα για απόψε έκτακτη συνεδρία με λαϊκά, και μου ‘χουν πάρει το κουτί με τα χαρτομάντιλα.

Σάββατο 14/11, 22:44

Το βράδυ αϋπνία, μα το πρωί κοχύλια, πλαστικά παπάκια και τραγούδια στην μπανιέρα. Το νερό στ’ αυλάκι, η κλωστή στη βελόνα.

Κυριακή 15/11, 22:44

Με την ελευθερία μας τι θα κάνουμε;

Ράνια

Δευτέρα 09/11, 22:44

Μένει πολύ λίγη ώρα μετά το οχτάωρο, σας παρακαλώ, ας μην είναι έτσι η υπόλοιπη ζωή μου.

Τρίτη 10/11, 22:44

Μα την παναγία, συγκινήθηκα με την Γκουφοταινία.

Τετάρτη 11/11, 22:44

Καταπίνω τους τίτλους ειδήσεων σαν να καταπίνω μια κουταλιά του γλυκού με βίδες.

Πέμπτη 12/11, 22:44

Επιμένω να μην γράφω, σχεδιάζω κομμάτι-κομμάτι το περίγραμμα, φοβάμαι πως μοιάζει με δικό μου.

Παρασκευή 13/1, 22:44

Θέλω να πω κάτι πολύ βαθύ για τον φόβο τώρα, ίσως κλέψω και το συμπληρώσω αργότερα, δεν θα το μάθει κανείς.

Σάββατο 14/1, 22:44

Οφείλω να ζήσω απαράδεκτους καιρούς για να τους κάνω προσάναμμα (για να σε ζεστάνω).

Κυριακή 15/11, 22:44

Συγγνώμη που βάζω ξυπνητήρι και κάνουμε pause ταινίες ευλαβικά στις 22:44, απλά για να πω τη μαλακία μου στο ίντερνετ.

Μέλισσα

Δευτέρα 9/11, 22:44

Αρχίζω να νιώθω την πίεση αυτού του ξυπνητηριού, περπατάω αγνοώντας πως ζούμε σε καραντίνα, σε σκέφτομαι πολύ και σταματάω να πνίγομαι τόσο πολύ εδώ μέσα. Αύριο βγαίνει η ταινία του μπόι και νιώθω πιο χαρούμενη από ποτέ.

Τρίτη 10/11, 22:44

Χθες η Σελέστ μου είπε: «…που θα τους φας όλους λάχανο». Για δες μια λέξη που μ’ αρέσει τώρα. Λ ά χ α ν ο.

Τετάρτη 11/11, 22:44

Φτιάξαμε μηλόπιτα με τη Δήμητρα, ήπιαμε λίγη ρακί στα κρυφά, και το δωμάτιο με αγκάλιαζε πολύ ζεστά σήμερα. Άκουσα ξανά Πασχαλίδη.

Είναι 01:30, ίσως δε δικαιούμαι άλλες γραμμές, όμως, ήταν 11 Νοέμβρη και ήθελα να το έχω γραμμένο εδώ.

Πέμπτη 12/11, 22:44

Είμαι με 4 ώρες ύπνου, η εργασία τελείωσε. Έχω μια τύχη βουνό, μα είναι κάτω από τη θάλασσα. Σήμερα, στο τηλέφωνο, μούδιασε όλο μου το σώμα.

Παρασκευή 13/11, 22:44

Πώς γίνεται η πατατοσαλάτα της γιαγιάς μου να είναι πάντα καλύτερη από τη δική μου; Και γιατί σκότωσαν την αγαπημένη μου στο orange is the new black;

Σάββατο 14/11, 22:44

Να φρικάρω ή να μη φρικάρω; Και σκέφτομαι και σκέφτομαι, σκέφτομαι. Περπατάω την άδεια μου περιοχή με τρελό πονοκέφαλο και πίνω καφέ καραμέλα για να κάνω χειρότερα το κεφάλι μου και ζητάω δύο τρεις ακόμη στιγμές με την παλιά μας την ομάδα στο θέατρο. Ακούω φωνητικά και περιγράφω τη ζωή μου σε φωνητικά μέχρι να μετατραπώ σε ένα μεγάλο, χοντρό φωνητικό μήνυμα που δε θα στείλω ποτέ, γιατί φοβάμαι πολύ. Ακούω τα φωνητικά της Γεωργίας που νιώθει τυχερή που με γνώρισε και αναρωτιέμαι τι στον διάολο; Γιατί δε βλέπουμε αυτά που κάνουν τους άλλους να μας ερωτευτούν; Αυτά που χτίζουν τις καλύτερές μας φιλίες. Στην ψυχολογία απάντησα πως φιλία είναι αγκαλιά και η Ναταλία συμφώνησε. Έχει γενέθλια η Νεφ, είμαστε μακριά και λιώνουν τα παγάκια στο ούζο μου.

Κυριακή 15/11, 22:44

Θα διαβάσω Βαμβουνάκη και η Δήμητρα θα ξεβάφει τα νύχια της. Μέχρι πότε η ζωή μου θα είναι ταινία που θα έβλεπα το Σάββατο που θα καθόμουν μόνη;

Σελέστ

Δευτέρα 9/11, 22:44

Σήμερα καίω ένα κερί βανίλια και σώζομαι τελευταία στιγμή από παλιές αυτοκαταστροφικές πατέντες μου και έπειτα απλώνω σε όλο μου το σώμα μία κρέμα που μυρίζει ρόδι.
 
Τρίτη 10/11, 22:44
 
Αποθεραπεία με βίντεο ζώων να αντιδρούν σε μαγικά κόλπα, γιατί η μήτρα μου με τεστάρει από το πρωί και συνειδητοποίηση ότι η ηρεμία είναι μια εφικτή επιλογή για εμένα, κάπως, πια.
 
Τετάρτη 11/11, 22:44
 
Μπορείς τελικά να γεμίσεις μια μέρα με εσένα, με τηλέφωνα και φίλους, με σχέδια και λέξεις, δικές σου και άλλων, τελικά μπορείς ίσως να σταματήσεις να φεύγεις από, να ξεκινήσεις να πηγαίνεις προς κάπου. 
 
Πέμπτη 12/11, 22:44
 
Η Αλεξάνδρα λέει στη σελίδα τριάντα τρία ότι την πιάνει ο ίδιος φόβος πως μόλις πατήσει στην άλλη μεριά το κάθε βήμα της σαν ψαλιδιά θα αρχίσει να κόβει κάθε σύνδεσμο, με ό,τι καθησυχαστικό σ’ αυτή την περίπτωση το σπίτι των φίλων της που είχε αφήσει πίσω.
 
Παρασκευή 13/11, 22:44
 
Σήμερα είπα στην Ανδριανή τουλάχιστον το κλάμα δεν έχει απαγόρευση και κανείς δε θα μου πει πότε να σταματήσω κι ύστερα έκλαψα κρατώντας ένα ποτήρι μπύρα -να θυμηθώ να πάρω κι άλλες- και για λίγο σκέφτηκα πως θα μου ταίριαζε απίστευτα, έτσι όπως το κρατώ στο χέρι μου, να το αναποδογυρίσω στο κεφάλι μου και να λουστώ μέχρι το εσώρουχο με μπύρα μύθος, κλεμμένη απ’ το ψυγείο του, αγορασμένη τη μέρα που έγινα 22, και να μην πάω να πλυθώ, να κοιμηθώ μούσκεμα και να ξυπνήσω κρυωμένη, να ανεβάσω πυρετό, και όλοι στο σπίτι να με σιχτιρίζουν φοβούμενοι πως έχω τον ιό. 
 
Σάββατο 14/11, 22:44
 
Λατρεύω να περνάω τα Σάββατά μου ακούγοντας Λοΐζο. Μου αρέσει να ακούω Λοΐζο να τραγουδάει Λοΐζο, συγκεκριμένα αυτό το Σάββατο είναι μια τέλεια αφορμή να ακούσουμε το Δίχτυ. Εκατό φορές. Όσο για τα δάκρυα, αυτά είναι πάντα κρυμμένα κάπου κοντά στα μάτια και γι’ αυτό, όταν τα καλούν οι περιστάσεις, εμφανίζονται αμέσως. Εμφανίζονται και τρέχουν για ώρες που ίσως μοιάζουν για εκατό. Τα μάτια πρήζονται και χάνω κάτι από την ομορφιά μου, κερδίζω όμως στην αγάπη. Εκεί πάντα ποντάρω όσα έχω και βγαίνω τόσο κερδισμένη που οι γύρω με ζηλεύουνε και με ρωτάνε μα πες μας επιτέλους πώς και το κατάφερες αυτό. Θα σας το πω το μυστικό. Μα μία άλλη, πιο νηφάλια φορά. Απόψε ζαλιζόμαστε, κοιμόμαστε, αφυδατωμένες το ξημέρωμα βλέπουμε κάποιον εφιάλτη σχετικό, ξυπνάμε. Και ξανά. 
 
Κυριακή 15/11, 22:44
 
Βιντεοκλήση, και κατάλαβα ότι είσαι λυπημένος απ’ την παράλειψή σου να αστειευτείς για την επιλογή μου να φορέσω στράπλες τοπ μέσα στο κρύο, μόνο και μόνο για να ‘μαι ωραία όπως εγώ θέλω για σένα. 
 
Άντζελα Σαλίου
 
Δευτέρα 9/11, 22:44
 
Κάποιοι άνθρωποι δε δουλεύουν. Άλλοι δουλεύουν και δεν είναι καλοί σε αυτό που κάνουν. Υπάρχουν και κάποιοι ευχαριστημένοι. Δεν πρέπει να ξεχνάω τίποτα απ’ τα παραπάνω. 
 
Τρίτη 10/11, 22:44
 
Το σώμα του με τρέφει. 
 
Τετάρτη 11/11, 22:44 
 
Επιστρέφω στο «τώρα μου» πολύ πιο γρήγορα πλέον. Έχω μεγαλύτερο έλεγχο του εαυτού μου μέσα σε όσα ζω.Υπάρχει, λοιπόν, κάποια βελτίωση. 
 
Πέμπτη 12/11, 22:44
 
Πώς λέγεται αυτό το κενάκι που σχηματίζει μικρή τρύπα στο πιγούνι; Όπως και να λέγεται, με τα χρόνια είναι πιο αισθητό στο πρόσωπό μου και νομίζω με κάνει χαριτωμένη.  
 
Παρασκευή 13/11, 22/:44
 
Σήμερα ένιωσα μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη από μια και μόνο φράση : «Να κάνουμε ένα και για την Άντζελα». Το να καταλαβαίνεις ότι μετράς είναι μεγάλο πράγμα.
 
Σάββατο 14/11, 22:44 
 
Δοκίμασα να κάνω μονόροδο. Είναι δύσκολο. Αλλά το θέμα είναι ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο απ’ όσο νόμιζα. (γελάκι) 
 
Κυριακή 15/11, 22:44 
 
Σκέφτομαι πως τον Γενάρη γίνομαι 24. Νιώθω πως αρχίζω να με διακρίνω. Τα 23 θα τα θεωρήσω την ενηλικίωσή μου. Σέβομαι τα όσα πέρασα. Απ’ το λάπτοπ ακούγεται : 
 
«Στην καρδιά του Βόρειου Πόλου
του κόσμου όλου
μια νιφάδα θα σε πάει
που σε αγαπάει
ναι, που σε αγαπάει
Στο ταξίδι σου έχε πίστη
έχε ελπίδα
και θα φτάσεις όπου θες
ως εκεί που θες
μα μόνο αν το θες.»
 
Θέμιδα
 
Δευτέρα 9/11,  22:44
 
Σήμερα είδα ένα διαφορετικό σου πρόσωπο και δεν ξέρω αν μου αρέσει.

Τρίτη 10/11,  22:44
 
Τα πατούσια της Ραλλούς με κάνουν πολύ χαρούμενη, κι ας καταλήγουν να πιέζουν την κοιλιά μου κάθε φορά που έχω φάει πολύ.

Τετάρτη 11/11,  22:44
 
Σου πάει πολύ το κρεβάτι μου.

Πέμπτη 12/11,  22:44
 
Κάπου ανάμεσα σε αφρούς αρώματος γιασεμιού και στη μελωδία των Mazzy Star, ξεφλουδίζω μέρη του σώματος μου με μια έκφραση ξινισμένη, καθώς σιχαίνομαι τα γιασεμιά, και ας προσπάθησε τόσο η Μarjene Satrapi να τα λατρέψω.

Παρασκευή 13/11,  22:44
 
Μπορούμε πάντα να το πάρουμε από την αρχή, πριν πάρουμε τα βουνά.

Σάββατο 14/11,  22:44
 
Αναρωτιέμαι πόσο ηλίθια φαίνομαι, όταν χτυπάει ένα ξυπνητήρι στις 22:44 και εγώ το κλείνω, ενώ ρωτάω τον τοίχο οκ, τώρα τι σκέφτομαι;

Κυριακή 15/11,  22:44
 
Η μιζέρια της καραντίνας σήμερα ντύθηκε με μερικά πλατώ τυριών και τα μερικά ποτήρια σαμπάνιας που ήπια με έχουν κάπως ζαλίσει, ίσως τα πούμε κάποια άλλη στιγμή, μου λείπεις. Αν θα ήταν λίγο δυνατόν για εσένα να συγκεντρώσεις τη σκέψη σου στα λεγόμενά μου, σε αντέχω και με ανέχεσαι. Ακόμα και αν δεν σου φαίνεται ρομαντικό, είναι ό,τι πιο ειλικρινές, και η εικόνα σου μέσα σε μόνο δικούς μου χώρους με κάνει να μη φρικάρω. Είναι αρκετό και όμορφο ότι υπάρχεις στη ζωή μου. Είσαι όμορφος, όταν με κοιτάς την ώρα που κοντεύει να με πάρει ο ύπνος, και σε ευχαριστώ που ταιριάζεις τόσο όμορφα μέσα στα ροζ μου σεντόνια.
 
Θεοδώρα

Δευτέρα 9/11, 22:44

Έβαλα τη φαρδιά μου φόρμα και το καινούργιο μου φλις πάνω από τις πυτζάμες, και βγήκα να ανταλλάξω 4 κομμάτια φρεσκοψημένο μπράουνιζ για λίγο χόρτο και ένα γιουκαλίλι.

Τρίτη 10/11, 22:44

Είναι δυνατόν να έχει διαγραφεί από τη μνήμη μου ότι ο ξάδερφός μου είχε δικαστήριο για ληστεία και εγώ να δέχομαι σύγκριση μαζί του, επειδή εκείνος έκανε την πρακτική του ΙΕΚ του, ενώ εγώ όχι;

Τετάρτη 11/11, 22:44

Εδώ και έξι ώρες σε σελίδες εξάσκησης των πληκτρολογικών ικανοτήτων μου, και δε θα με προλαβαίνει κανείς στους ιντερνετικούς τσακωμούς και στις αιτήσεις δουλειών που δε θα με προσλαμβάνουν.

Πέμπτη 12/11, 22:44

Όχι και πολλή όρεξη για ζωή σήμερα και η μαμά είπε πως ήμουν ματιασμένη.

Παρασκευή 13/11, 22:44

Κοιμόμουν. 

Έβλεπα ότι είναι και η Έλενα μαζί, αλλά είναι πιο μικρή και δε μιλάει πολύ. Όλοι είμαστε πιο μικροί. Κάτι βλέπουν σε οθόνες πάρα πολλά άτομα, σε σκηνικό τύπου πλατεία Μεγάρου Μουσικής, καλυμμένοι με κουβέρτες, γιατί έχει υγρασία από τα γρασίδια. Κάτι νικήσαμε, δε θυμάμαι. Μαύρο, πορτοκαλί, κόκκινα φανάρια. Λαχανί με λίγο κίτρινο και ανοιγμένο κοβάλτιο.

Σάββατο 14/11, 22:44

Παραήταν πικάντικο τελικά.

Κυριακή 15/11, 22:44

Δεν έχω την ψυχική δύναμη για άλλο ένα κρασάρισμα του φώτοσοπ αυτή τη στιγμή.
 
Εριέττα
 
Δευτέρα 9/11, 22:44

Το σπιτικό τσάι λάττε είναι η καλύτερη ανακάλυψη της δεύτερης καραντίνας.

Τρίτη 10/11, 22:44

Λάθος, λάθος, η καλύτερη ανακάλυψη της δεύτερης καραντίνας είναι το προτελευταίο άλμπουμ της Soko.

Τετάρτη 11/11, 22:44

Για κάποιον περίεργο λόγο, νιώθω αισιόδοξη αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω πώς προέκυψε αυτό και η αλήθεια είναι με κάνει να αισθάνομαι κάπως ενοχικά.

Πέμπτη 12/11, 22:44

Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά μου τη σπάει το φυτό στο κομοδίνο μου.

Παρασκευή 13/11, 22:44

Σήμερα, έπιασα τον εαυτό μου να ενθουσιάζεται με τα νέα βίγκαν γιαούρτια που έφερε το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς και δεν ξέρω αν γι’ αυτό ευθύνεται η καραντίνα ή το ότι μεγαλώνω.

Σάββατο 14/11, 22:44

Τέτοια μέρα πέρσι, ήμουν στη Δανία και έκλαιγα τρώγοντας ένα κατεψυγμένο σάντουιτς, χωρίς να ξέρω ότι θα ζήσω απ’ τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.

Κυριακή 15/11, 22:44

Χτες βράδυ είχα μια πολύ παράξενη αλληλουχία ονείρων. Τα ξημερώματα κατέληξα σε ένα δυστοπικό παράλληλο σύμπαν, στο οποίο μεταφερόσουν σε ανύποπτο χρόνο, και, αν δεν προλάβαινες να βγεις, παγιδευόσουν σε μια ατελείωτη λούπα θανάτων και αναγεννήσεων μέσα σ’ αυτό. Επίσης, η γιαγιά μου ήταν ο villain της υπόθεσης. Και παντού υπήρχε ένα απόκοσμο μπλε φως. Και δεν είναι μόνο το χτεσινό. Τις προάλλες, οδηγούσα μέσα σ’ ένα δάσος, με ένα πτώμα στο πορτ μπαγκάζ μου, ενώ, την προηγούμενη βδομάδα, ένα τεράστιο μαύρο φίδι έβγαινε απ’ τους τοίχους του σπιτιού μου. Δεν ξέρω τι γίνεται τελευταία. Σε λίγη ώρα θα έχω κοιμηθεί πάλι και το υποσυνείδητό μου ίσως κάνει ήδη πρόβα την επόμενή του παράσταση.

Μαρλένο

Δευτέρα 9/11, 22:44
 
Η καραντίνα μου αυτή είναι ίδια και απαράλλαχτη με την πρώτη, φοράω τα ίδια φούτερ, είμαι ακούρευτος και δε σέβομαι καθόλου τον τρόπο με τον οποίο παραδοσιακά χωρίζεται το εικοσιτετράωρο.
 
Τρίτη 10/11, 22:44
 
Εμένα, πάντως, όλα όσα συμβαίνουν σήμερα, μου τα έχουν πει στα ταρώ από τον Μάιο.
 
Τετάρτη 11/11, 22:44
 
Ο στίχος πάνω στον οποίο έπεσα πριν λίγο είναι αυτός: «Οχτώ παρά δέκα κι ο ποιητής αμάν ακόμα στο κρεβάτι» (Εμένα να δεις (στο σινεμά), σάκης σερέφας) – είναι έντεκα παρά δεκαέξι και νιώθω ότι αυτός ο στίχος δε με πάει μία.
 
Πέμπτη 12/11, 22:44
 
Τελευταία φορά που ήμουν έξω, ήμουν στη Μητροπόλεως πάνω σε ένα μαρμάρινο λιοντάρι και έτρωγα πουράκια και έπινα μπύρα, ενώ άκουγα μια ιστορία για τον Φαήλο Κρανιδιώτη.
 
Παρασκευή 13/11, 22:44
 
Αν οι εννιά είναι τα νέα μεσάνυχτα, στις 22:44 είναι κανονικά πλέον 01:44, και για αυτό ο κόσμος λέει μεγάλα πράγματα πιο νωρίς από το συνηθισμένο.
 
Σάββατο 14/11, 22:44
 
Να θυμηθώ να κάνω κολλητές μου τη Phoebe Bridgers και τη Maggie Rogers (αν μας διαβάζουν, να επικοινωνήσουν).
 
Κυριακή 15/11, 22:44
 
Αναρωτιέμαι αν γράφω παράγραφο την τελευταία μέρα, επειδή δε χωράνε όσα θέλω να πω σε μία πρόταση, ή απλά επειδή μου περισσεύει αυτή η δυνατότητα. Πάντως, για να συνδέσω αυτή την παράγραφο με όσα έλεγα στις 6 Νοεμβρίου του 2020 στην κλειδαρότρυπά μου των 23:52, να πω ότι, σήμερα, είπα σε μία φίλη ότι μετά από πολύ καιρό δε νιώθω πια βαρετός. Γύρισε το βλέμμα της και με κοίταξε παράξενα και μου είπε ότι ποτέ δεν ήμουν βαρετός. Κάτω από τη μάσκα μου, χαμογέλασα.
 
Γιώργης Χ.
 
Δευτέρα 9/11, 22:44

Πώς τολμάς να πεις στον ερωτευμένο “I keep thinking you feel entitled to my time” και κυρίως, πώς μπορώ να μεταφράσω το «entitled» στα ελληνικά για να καταλάβει η μάνα μου πόσο μαλακισμένο ήταν αυτό που είπες; 

Τρίτη  10/11, 22:44

Ακυρώθηκε η πτήση σου και ξέρω πως ο κόσμος καίγεται κι είναι πολύ εγωιστικό και αυτοαναφορικό εκ μέρους μου, αλλά το μόνο που σκέφτομαι είναι πότε θα σε ξαναδώ. 

Τετάρτη 11/11, 22:44

Ενώ άπλωνα τα ρούχα της μπουγάδας, συμβούλεψα τη συγκάτοικο μου να διαβάσει το “L’ Indiferrént” του Προυστ και μέχρι κι εγώ ο ίδιος σιχάθηκα τον εαυτό μου. 

Πέμπτη 12/11, 22:44

«Δεν θέλω χρόνο, ζωή θέλω.»

Παρασκευή 13/11, 22:44

Μου λείπει να μη φοβάμαι, μου λείπει να βγαίνω έξω, πιο πολύ μου λείπει να αγαπώ. 

Σάββατο 14/11, 22:44

Προς τα παιδιά μου:

Θα σας μαγειρεύω όλη την ημέρα και, μόλις νιώθω πως σας φρόντισα αρκετά, θα σας ξαναρωτάω αν χορτάσατε και πάλι απ’ την αρχή, κι έτσι θα μου δίνετε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας όσον αφορά στην καθημερινότητά μας. Θα νιώθω τα χέρια μου να φροντίζουν και να δίνουν και ποτέ δεν θα αντιστρέψω τις παλάμες μου για να πάρω κάτι πίσω, αλλά θα κατεβάζω το βλέμμα μου και θα λάμπω μέσα σε μια αυταπάρνηση σχεδόν χριστιανική. Μέχρι να τελειώσει αυτή η καραντίνα, ίσως να έχω γίνει μοναχός. Ίσως και νεομάρτυρας. Μπορεί ακόμη και φίλος της Νίκης Κεραμέως. 

Κυριακή 15/11, 22:44

Κι όλα σιγά-σιγά να βυθίζονται, όσο η Αρλέτα αντηχεί στον φωταγωγό απ’ το διαμέρισμα των κοιμισμένων:«Κοίτα να ντύνεσαι καλά κι έρχεται κρύο, ξέρεις δεν είπα πουθενά για μας τους δύο, για μας τους δύο…».

Κοιτάξατε μέσα από τις κλειδαρότρυπες των εξής μελών: Κιού, Ράνια, Μέλισσα, Σελέστ, Άντζελα Σαλίου, Θέμιδα, Θεοδώρα, Εριέττα, Μαρλένο, Γιώργη Χ.

σχέδιο της Kravv
 
*Πατήστε εδώ για την Κλειδαρότρυπα των 23:52, εδώ για την Κλειδαρότρυπα των 18:30, εδώ για την Κλειδαρότρυπα των 21:00 και εδώ για την Κλειδαρότρυπα της 01:00.
 
 
 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *