ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Χρωματική Γαμήλια Παλέτα

Έχω μια αδυναμία στα Smarties, τα M&Ms και όλες τις φθηνές απομιμήσεις τους. Πού και πού τα ονομάζω κουφέτα και λαμβάνουν μια συμβολική διάσταση μιας και χαριτολογώντας λέω:
«Έχω προσφέρει τόσα στη βιομηχανία των κουφέτων που δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω ανύπαντρη, αν ποτέ το πάρω απόφαση!»
Από την άλλη, έχω έναν υποβόσκων, κι όμως πασιφανή, εθισμό στη ζάχαρη και με αυτά προσποιούμαι ότι η πρόσληψη θερμίδων μου παραμένει σχετικά χαμηλή, ενώ εγώ ήσυχη λαμβάνω τη δόση μου. Και όμως, αυτόν τον καιρό έχω καταναλώσει τόσες χρωστικές, που το μέσα μου έχει αλλάξει χίλια χρώματα και το σκέφτηκα σήμερα στο ταμείο του super market που πλήρωνα ξανά για τα χωρίς συμβολισμό κουφέτα μου. 

Αυτό το διάστημα, λοιπόν, διαπιστώνω με ανησυχία την τυχαιότητα των συναισθημάτων μου που τόσο μου θυμίζει τα πολύχρωμα κουφέτα μου. Βάζεις το χέρι στη σακούλα και τα τρως δύο δύο, τραβάς συνεχώς διαφορετικά χρώματα, αλλάζεις συνδυασμούς, μασάς και μασάς, για να ομογενοποιηθεί το χρώμα καλά, και φαντάζεσαι την απόχρωση. Υποθέτω, όμως, πως η ζωή δεν μπορεί να δουλέψει τόσο απλοϊκά. Τραβάς, ή ίσως και να σου πετάνε, κάποιες καταστάσεις κάποιου χρώματος που, για να προσδιοριστεί έστω στο περίπου, περνάει από πολλές κριτικές και οι απόψεις διίστανται, όταν κάποιος το βλέπει γκρι και κάποιος άλλος μπλε, και έρχεται κάποιος που το είδε από έξω και του φάνηκε καφέ. Και έτσι, δεν είσαι σίγουρος για το τι ακριβώς τρως και μπερδεύεσαι, αλλά τα κουφέτα και τα χρώματα της ζωής δεν περιμένουν κάποιον απλά μπαίνουν σε ζευγάρια των δύο, των τριών, των τεσσάρων και το να βρεις εσύ το χρώμα δεν σταματάει αυτή τη διαδικασία. Και το να συνδυάσεις τα χρώματα και να ομογενοποιηθούν σε ένα δεν απασχολεί, επίσης, κανέναν πέρα από σένα που συνεχίζεις και καταπίνεις και έχεις φάει τόσες χρωστικές και το στομάχι σου είναι γεμάτο από ένα ρευστό απροσδιόριστο χρώμα.

Παγιδεύεσαι στην ίδια τη χρωματική σου παλέτα που σου έχει κάτσει κάπως βαριά στο στομάχι και δεν υπάρχει ανακούφιση με τα χρώματα που μπερδεύονται συνεχώς μεταξύ τους, δίχως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ίσως, θα ήταν καλό να ξεκινήσουμε να αποφεύγουμε τις τεχνητές χρωστικές και να προσέχουμε τι χρώματα αφήνουμε να μπαίνουνε μέσα μας και να μη τα μασάμε ακατάπαυστα και μηχανικά δύο δύο δίχως να μας νοιάζει. Μπορεί το γαλάζιο να μας χαλάει και να εισβάλλει μέσα μας διαφεύγοντας της προσοχής μας χαλώντας όλες τις προοπτικές του μείγματος μας. Άλλες εποχές θα υπάρχει ένα χρώμα της επιλογής μας και άλλες θα χανόμαστε στις προοπτικές των κωδικών HTML με τα ατέλειωτα σημεία. Ίσως τα συναισθήματα δεν μπορούν να διαλεχθούν τόσο εύκολα, όσο τα πολύχρωμα κουφέτα αλλά μάλλον θα άξιζε να προσπαθήσουμε να ψάξουμε λίγο καλύτερα και όχι τόσο βιαστικά στο σακουλάκι μας, για να βρούμε αυτό που μας χρειάζεται για το μίγμα που θα μας οδηγήσει στο κίτρινο που τόσο επιθυμούμε.

Τόσα πράγματα στη ζωή μας παίρνουν χρώμα. Τα πράγματα θα ήταν τόσο ρόδινα, αν εγώ δεν είχα μεταμορφωθεί σε ένα πράσινο τέρας ζήλιας, και το γαλάζιο δεν θα είχε μια πικρή γεύση, αν έβλεπα τα κόκκινα σήματα κινδύνου από την αρχή. Και τώρα δεν θα είχα τις μαύρες μου και δε θα επιβάρυνα τον αργό μεταβολισμό μου με άχρηστες θερμίδες. Θα συμβαίνει συχνά και τότε το καλύτερο που θα έχω να κάνω είναι να ψαχουλεύω το περιεχόμενο της συσκευασίας μου για μια μπουκιά λυτρωτικού πορτοκαλί, ελπίζοντας να υπάρχει σε απόθεμα, για να φωτιστεί λίγο η κατάσταση. Θα χρωματίσω τη ζωή μου με όλα τα χρώματα που θα προκύπτουν με όσο θάρρος έχει απομείνει και θα αφήσω το στομάχι μου να ησυχάσει λιγάκι αρχίζοντας να καταναλώνω φρούτα με τις φυσικές τους χρωστικές. 



κείμενο της Μαρίας Μ.
σχέδιο της Ραφαέλας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *