Ίλιγγος ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Αλτέρνατιβ πλέιλιστ: ασκήσεις γείωσης

Ίλιγγος – η ψευδαίσθηση της κίνησης, του κορμιού μας, του περιβάλλοντος, κυριολεκτική ή μεταφορική χρήση της έννοιας. Η αίσθηση της περιστροφής, της αιώρησης προς το πλάι, προς τα μπρος, πίσω, πάνω ή κάτω, η απώλεια της ισορροπίας, η ακανόνιστη ζάλη, το αίσθημα της πτώσης. Για εμένα, με την δεύτερη χρήση της έννοιας μια παλινδρομική κίνηση, η έλλειψη σταθερότητας (φυσικής: ένα χέρι, ψυχικής: των σταθερών μου), η επιστροφή σε ξεχασμένα απ’τον καιρό τοξικά μοτίβα, η μελαγχολία, η δύνη της απρόσμενης καθημερινότητας, η μεταβαλλόμενη πίεση σε ένα δωμάτιο, το κενό που συνοδεύει την έλλειψη, το συνεχές μέτρημα: από τα κεραμίδια των απέναντι σπιτιών έως τα κύματα που έσκασαν το τελευταίο λεπτό. Ίσως και η μνήμη – πάντοτε θυμάμαι- μα και ένας μεθυσμένος χορός, μια καλή συναυλία, ο καπνός, η συντροφικότητα, ένα παραπάνω φιλί ή ένα instrumental κομμάτι, μια σειρά από γνωστούς αγνώστους. Ξεσκόνισα ημερολόγια, άλμπουμ φωτογραφιών και πλέιλιστ των τελευταίων δυο χρόνων, για να μου θυμίσω αυτή την αίσθηση και να κατανοήσω τι ακριβώς σημαίνει για εμένα, μόνο και μόνο για να καταλάβω πως είναι μια έννοια «χαμαιλέοντας» που προσαρμόζεται στην υπάρχουσα ψυχοσωματική κατάσταση.
 
Η ψευδαίσθηση της κίνησης – ημίγυμνη, σαν αστερίας με τα χέρια ανοιχτά στο ξύλινο πάτωμα, στις 5:45 μ.μ, την μοναδική ώρα που ο ήλιος καταφέρνει και γκρεμίζει τους τοίχους των Αθηναϊκών πολυκατοικιών, που υψώνονται χωρίς καμία ντροπή πάνω απ’τους ώμους μου, και φτάνει στο σκονισμένο υπνοδωμάτιο των 10 τ.μ, μόλις λίγα μέτρα μακριά από το εξ(οντ)ωτικό κέντρο. Η κιθάρα ξαπλωμένη σε απόσταση ενός μέτρου, δίπλα σε ένα κουβάρι που σε άλλες φάσεις ήταν το σεντόνι μου, υπερβολικά ακίνητη, υπερβολικά μακριά μου. Το αριστερό χέρι χαϊδεύει την κουρτίνα, ενώ το άλλο χτυπάει στον ρυθμό του δέκατου τρίτου τραγουδιού της λίστας. Δεκατρία ολόκληρα χρόνια κλασικής παιδείας στον χορό και το μόνο που θυμάμαι είναι πως όταν δεν μπορείς να ακούσεις ένα κομμάτι πάνω από τη βουή των σκέψεων σου, μπορείς έστω να προσπαθήσεις να το νιώσεις. Ημίγυμνη, λοιπόν, σαν αστερίας, με τα χέρια ανοιχτά στο ξύλινο πάτωμα, στις 5:45 μ.μ, την μοναδική ώρα που ο ήλιος καταφέρνει να σε στοχεύσει σαν βέλος, στο εξ(οντ)ωτικό κέντρο, η μουσική σε ένα υπνοδωμάτιο 10 τ.μ. βαράει στο τέρμα, για χιλιοστή φορά στο χρονικό διάστημα των 78 εβδομάδων που κατοικείται. Η διπλανή ωρύεται να βγάλουμε τον σκασμό – εμείς, εγώ, εσύ και το ρεύμα κάθε συγχορδίας που διαπερνάει ένα ένα τα κόκαλα της σπονδυλικής σου στήλης πάνω απ’το ρευστό ξύλινο πάτωμα, που χορεύει κόντρα στο βάρος σου. Με τη σοφία που μου έδωσε ένα σαραντάλεπτο μάθημα γιόγκα τον προηγούμενο Σεπτέμβρη, σου προτείνω να δοκιμάσεις μια άσκηση γείωσης. Φαντάσου ρίζες να ξεκινούν απ’το κέντρο σου, να αγκαλιάζουν τον κορμό σου, τα χέρια σου, τα ακροδάκτυλά σου, την μηριαία αρτηρία σου και να ξεχύνονται από το κορμί σου, εισπνέεις και επιτρέπεις στο σώμα σου να απορροφά τους κραδασμούς, εκπνέεις και σπρώχνεις το ριζικό σύστημα πιο βαθιά προς το ξύλινο πάτωμα, που ίσως έτσι παύσει να κινείται.
 
Η αίσθηση της περιστροφής – στις 8:15 μ.μ την 23η του Αυγούστου το 2018, ανεβαίνουν στην σκηνή του Ziria Music Festival οι Steams και ολόκληρο το βουνό, μαζί  με εμάς, βάφεται μπλε και μωβ. Λίγο αργότερα παίζουν το Ever Lasting απ’το τότε φρεσκότατο άλμπουμ Wild Ferment και σε συνδυασμό με τον πυρετό, τη δεύτερη μίνι υπερκόπωση για εκείνη την χρονιά και τον καπνό απ’τα τσιγάρα μπορώ να σου εγγυηθώ πως περιστρεφόμουν γρηγορότερα απ’τους προβολείς της σκηνής, με κάθε κομμάτι να σε σπρώχνει σε ένα πρωτόγνωρο, περίεργο είδος έκστασης. Έξω απ’την προστασία της σκηνής, στο υψόμετρο των 1500 μέτρων του χιονοδρομικού, με περίπου 10°C, ένα πλεκτό μπορντό πουλόβερ και μια ζακέτα, με την αγαπημένη μα τρελή σου φίλη να χτυπιέται δυο μέτρα μακριά σου, δεν θα ένιωθες το παραμικρό κρύο. Τι και αν το αριστερό (και καθόλου τραυματισμένο) σου πόδι έτρεμε σαν το ψάρι, όπως και με κάθε αλλαγή θερμοκρασίας; Για περίπου τριάντα λεπτά, δεν ήσουν εξαντλημένη, ή αγχωμένη ή μπερδεμένη, ήσουν απλώς ένα ακόμη άτομο ανάμεσα σε χιλιάδες, να αιωρείται στην πλαγιά, κάπου μέσα σε στίχους και σκέψεις, κάτω απ’τα μπλε και μωβ φώτα του βουνού, σε ένα φεστιβάλ μια ανάσα πριν το τέλος του καλοκαιριού. Θα σου προτείνω να μην δοκιμάσεις την άσκηση της γείωσης, αυτή τη φορά θα ακολουθήσουμε διαφορετικό δρόμο. Φαντάσου τις ρίζες να ξεκινούν απ’το κέντρο σου, να συνεχίζουν την πορεία τους και να αγκαλιάζουν τον κορμό, τον λαιμό, τα ακροδάκτυλα σου και να ξεχύνονται προς τα πάνω, προς το πλάι, δεξιά και αριστερά σε μια προσπάθεια να ενώσουν όσα θέλεις να θυμάσαι, όσα θέλεις να κρατήσεις καθώς αιωρείσαι.
 
«You’re in the wrong time, in the wrong age
holding hands or scanning x-rays
with the right kind of eyes
with the right kind of taste»
 
Το αίσθημα της πτώσης –  Η πτώση μπορεί να είναι σωματική, ψυχική, πολλές φορές θα τσακίζει το αριστερό (και καθόλου τραυματισμένο) πόδι σου. Μπορεί να μοιάζει με το 9ο βήμα απ’το «Birds (or how to be one)» του Μακρίδη ή να σου θυμίζει εκείνη την απαίσια λοίμωξη ανώτερου αναπνευστικού ή το Steel Eel στο San Antonio. Ή μπορει απλά να σου θυμίσει ένα απόγευμα στο σινεμά ή την μπύρα που έσκασε πάνω σου από το πουθενά στο fuzz ή ακόμα και την προσπάθεια να γράψεις αυτό το ριμάδι το κείμενο. Δεν έχει σημασία, αυτή τη φορά θα εισπνέεις και θα δέχεσαι τον «ίλιγγο» που σε ακολουθεί στις απότομες στροφές, στα στενά που δεν ήθελες να ακολουθήσεις, τις φορές που αφήνεις τις σταθερές σου και ρισκάρεις και, όταν εκπνεύσεις, η πτώση θα έχει ήδη τελειώσει.
 
(Και αν τα καταφέρεις μέχρι εδώ, τελειώσει η πτώση σου και αυτό το κείμενο. Πολύ λυπάμαι, μα θα αναγκαστείς να ψάξεις τα παρακάτω δεκατρία τραγούδια, που έχω συνδέσει με το θέμα του μήνα, έτσι ίσως προσέξεις λιγάκι παραπάνω τους στίχους, τους καλλιτέχνες, τα πάντα)
 
Stoned Jesus – I’m the mountain
The Steams – The Harvest
1000mods – The Son
Kyuss – Space Cadet 
Naxatras – Waves
1000mods – Into the spell
Puta Volcano – The Sun
Villagers of Ioannina City – Father Sun
Thrax Punks – Κόνιαλι (Β’μέρος)
Villagers of Ioannina City – Κρασί
The Steams – Perfect Storms from Afar feat.Psarantonis
λάμδα – Οργή
Λόλεκ – Αχινός 



Το κείμενο έγραψε η Τατιάνα
Το artwork ετοίμασε η Μαρία Νίκλα 


 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *