ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

τα αρρωστιάρικα ποιήματα

Σήμερα η μαμά με ξύπνησε με ένα λουλούδι
μία μοβ φρέζα
το αγαπημένο μου.
Με πονάει λίγο ο λαιμός μου…
αμάν μωρέ!
Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Απλά κάθε φορά πριν την περίοδο με πονάει.
Είναι σαν να με προειδοποιεί·
γιατί το σώμα μου θέλει να με προειδοποιεί όταν κάτι πρόκειται να πονέσει.
Να ξέρω, να μπορώ να το αντέξω.
Έτσι επιβιώνω
αλλιώς

Για το ότι δεν θα σε ξαναγγίξω όμως για τόσες μέρες,
δεν με προειδοποίησε ποτέ
ούτε το σώμα μου, ούτε κανείς.

Κι αυτό πονάει πιο πολύ απ’ την περίοδο!

Όταν βγήκα έξω για να πάω στο φαρμακείο να μου κοιτάξουν τον λαιμό
που είχε κοκκινίσει και με έτρωγε
ο κόσμος που αντίκρισα δεν ήταν όπως τον άφησα.
Συνήθως οι άνθρωποι δεν είχαν πρόβλημα να περπατήσουμε μαζί,
καμιά φορά μου χαμογελούσαν κιόλας όταν περνούσαν από δίπλα μου
αλλά τώρα όχι.
Απλά κοιταζόμασταν, από μακριά.
Και μένα δε μ’ αρέσει να ‘μαστε μακριά.

Εμένα μου αρέσει,
όπως περνάω έξω από το σπίτι με τη γαλάζια, ξύλινη πόρτα,
να συναντώ την μικροκαμωμένη κυρία απ’ ‘έξω και να μου λέει:
«
στο καλό κοπέλα μου, οι άγγελοι να είναι μαζί σου».
Είναι λίγο τρελή αυτή η κυρία, λένε,
αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρει,
είναι η αγαπημένη μου.

Γιατί αυτή, ακόμα και τώρα,
αν μπορούσε να βγει να σκουπίσει το πεζοδρόμιο, όπως κάνει πάντα,
θα μου έλεγε κατιτίς για να με προσέξει
κι ας μη με ξέρει, 
γιατί δεν έχουμε συστηθεί ποτέ.

Αλλά τώρα δε θέλω να βγει
γιατί μπορεί να αρρωστήσει και να μη τη ξαναδώ
όχι, όχι
να κάτσει μέσα, να προσέξει
θα πω εγώ στους αγγέλους που μου στέλνει ότι τους χρειάζεται περισσότερο από μένα
και θα ‘ρθουν για παρέα
να δούνε τηλεόραση μαζί
ή ό,τι της αρέσει να κάνει

αλλά να κάτσει μέσα, οπωσδήποτε.

Έχουν ήδη χαθεί πολλοί άνθρωποι στον κόσμο.
Όχι κι η κυρία μου.


όταν ήμασταν μαζί
είχαμε μιλήσει μία φορά για το τι θα κάναμε αν γινόταν zombie apocalypse
και σου ‘χα πει ότι θα ‘μπαινα σε ένα αμάξι, θα το κλείδωνα και θα έφευγα 
για να γλιτώσω
ναι οκ
δεν ήταν πολύ καλή ιδέα μάλλον

κάτι μου είπες για να μου το αντικρούσεις,
δε το πολυθυμάμαι, γιατί δε θεώρησα ότι θα μου συμβεί ποτέ, οπότε δε με ένοιαζε πολύ
έτσι κι αλλιώς δεν μ’ αρέσουν οι ταινίες με zombie
τις βαριέμαι

αυτό αυτόματα με κάνει το πιο εύκολο θύμα
γιατί δε θα είμαι ποτέ προετοιμασμένη
απλά θα κάθομαι με τις πυτζάμες μου στο σπίτι μέχρι να μπουκάρουν
και να με φάνε
το πολύ πολύ να κρυφτώ μες τη ντουλάπα 
αλλά σιγά μη δε με βρουν

δεν ξέρω ρε παιδί μου να προστατεύομαι καλά.

Εσύ πάλι, είχες πει ότι θα θαβόσουν ζωντανός στο χώμα και θα περίμενες να τελειώσει
θα τα ‘κανες πάνω σου και θα ανέπνεες με ένα καλαμάκι
δε θα έβγαζες κιχ και δε θα παραπονιόσουν γιατί
αργά ή γρήγορα, θα πέθαιναν όλοι και θα έβγαινες

δεν ξέρω πού έχεις θαφτεί τώρα, αλλά όταν τελειώσουν όλα
θα στείλω 4 στο 13033, θα πάρω το αμάξι, θα το κλειδώσω και θα έρθω να σε ψάξω

τώρα δεν είναι τόσο κακή ιδέα, ε;




ποιήματα της Λυδίας
κολάζ της Ελένης (πρώτο κολάζ στο σώμα του κειμένου) 
και της Σελέστ (δεύτερο κολάζ-header) 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *