ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ & ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ

Συνειρμικό Review: Άλλη Μία Περιπέτεια-Plani Tass

Δεν γράφω εύκολα για μουσική. Εκτιμάω εύκολα μουσική, χαρακτηριστικό μου που δεν ξέρω αν ως ακροάτρια με κολακεύει ή όχι, αλλά πολύ δύσκολα νιώθω την ανάγκη να εκφράσω δομημένο λόγο για κάτι που άκουσα.

Περίμενα ξανά εδώ και καιρό ένα εγχώριο άλμπουμ να μου μιλήσει με θράσος, να με περικυκλώσει· να με κάνει να νιώσω ότι δεν περιέχει απλά κάποια τραγούδια με μία κάποια σειρά.

Κάνοντας βόλτες σε playlists στο Spotify, έπεσα πάνω σε αυτή. Όλοι οι καλλιτέχνες της playlist μού ήταν παραπάνω από γνωστοί, εκτός από έναν: Plani Tass. Άγνωστος μουσικός, άγνωστοι τίτλοι. Άλμπουμ που βγήκε τον Απρίλιο, κανένα press, μόνο ένα bandcamp με 2 ακολούθους.

Ακούω λίγο. Κάτι έχουμε εδώ. Στέλνω στην Αστέρω, σκεπτόμενη ότι προφανώς θα έχει ήδη ακούσει το άλμπουμ, γιατί, μουσικά, όταν πήγαινα, η Αστέρω ερχόταν. Κι όμως! Το «Άλλη μια Περιπέτεια» είναι δική μου ανακάλυψη! Της το μαθαίνω, κάνει αυτή την playlist και καταλαβαίνω ότι κόλλησε κι εκείνη.

Ο Plani Tass κινείται μέσα σε ένα σύμπαν από κιθάρες, λούπες, φωνές που μιλάνε, ηλεκτρονικά μοτίβα που μας μετακινούν από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Ο ήχος του αγγίζει το απόλυτα σκοτεινό, αλλά χορεύεται, και προχωράει σε αιθέρια synth που κάποτε σχεδόν ταυτίζονται με τα φωνητικά, τα οποία φτάνουν στ’ αυτιά μας θολά, σαν από όνειρο. Ο θολός αυτός ήχος, προσωπικά, μου επέτρεψε να ακούσω το άλμπουμ σαν να είναι η δική μου ιστορία, η δική μου Περιπέτεια. Ο Plani Tass δεν στέκεται επιβλητικός και έτοιμος να πάρει όλα τα φώτα πάνω του με όσα λέει. Εγώ είμαι που ψάχνω τις Πύλες, το δικό μου σώμα σπάει. Ο ήχος του ενεργοποιεί τόσο πολύ τη φαντασία μου, κάθε τραγούδι έχει σκηνικό, ημέρα και ώρα, συγκεκριμένο χρώμα στον ουρανό («Το κάθε τραγούδι αντιπροσωπεύει ένα χρώμα για εμένα, αλλά μπορείς να βάλεις τα δικά σου», λέει στο bandcamp του) και αίσθηση και σκέψη. Θα μπορούσε απλώς να πρόκειται για την τάση μας ως ακροατές (και ως καταναλωτές τέχνης, γενικότερα) να ψάχνουμε απεγνωσμένα πού μπορούμε να χωρέσουμε στα τραγούδια που ακούμε· ποια όργανα παράγουν ήχους που ακούγονται σαν τη βαβούρα ή σαν την ηρεμία μας, ποιοι στίχοι μάς προλαβαίνουν πριν καν μιλήσουμε.

Και αυτό να είναι, το «Άλλη μια Περιπέτεια» αξίζει να ακουστεί κι άλλο, να φτιάξει κι άλλες εικόνες, που μοιάζουν με αυτές που περιγράφω παρακάτω, ή και με όσες έχει ανάγκη ο κάθε ακροατής να δει μπροστά του.

Ακολουθεί εικονοπλαστική ακρόαση, ως συνήθως:

ΟΙ ΠΥΛΕΣ

Απόγευμα. Είμαι σε ένα αμάξι. Θα βρέξει. Βγαίνω εκτός Αθηνών και τα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό ολοένα πιο πολύ. Θέλω να πάω κάπου αλλού και θέλω να πάω ολομόναχη. Με το τραγούδι αυτό βγαίνω από τα όρια της πόλης. Η περιπέτεια δεν θα λάβει χώρα στο αστικό τοπίο αυτή τη φορά.

ΝΤΟΜΙΝΟ

Βραδιάζει στο αμάξι. Ο δρόμος συνεχίζεται κι έχει πολλές στροφές και γκρεμούς, μία δεξιά, μία αριστερά. Υπάρχουν ακόμα κι άλλα αμάξια στον δρόμο. Κι άλλοι εγκαταλείπουν την πόλη απόψε. Είμαι γεμάτη αδρεναλίνη, γιατί διάλεξα να φύγω, γιατί έχω έναν στόχο: να οδηγήσω όσο δρόμο χρειαστεί μέχρι να βρεθώ εκεί που θέλω. Μιλάω στον εαυτό μου, είμαι σε σύγχυση, κάπως δακρύζω, αλλά κάνω κάτι για μένα και δεν είναι λάθος. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα από όσα άφησα πίσω. Βγήκα σε ευθεία. Μιλάω στον εαυτό μου. Τώρα γκαζώνω.

Η ΚΥΡΙΑ Φ.

Η περιπέτειά μου ξαποσταίνει σε ένα μπαρ στα μισά του δρόμου. Κάνω μια στάση από το απαιτητικό, βραδινό roadtrip. Απόμερα. Επικίνδυνα. Αυτό το τραγούδι με κάνει να νιώθω ότι βρίσκομαι μέσα στο Roadhouse/Bang Bang Bar του Twin Peaks, λίγο πριν γίνει κάτι ανεξήγητο. Βλέπω αχρείους να χορεύουν και να πίνουν, είναι όλοι ζόμπι, είναι όλοι φαντάσματα, γίγαντες, φρικιά, απόμερα, επικίνδυνα, αλλά δεν τους φοβάμαι, γιατί μάλλον έχω γίνει κι εγώ.

ΑΝΕΜΕΛΙΑ

Πίσω στο τιμόνι. Η «Ανεμελιά» παλεύει με τη νύστα μου. Γιατί με νανουρίζει τώρα; Δεν με βοηθάει καθόλου. Αριστερά μου έχω γκρεμό. Θέλει να μου κλείσει τα μάτια και να χάσω τον έλεγχο και να ρίξω το αμάξι στη θάλασσα και να μην φτάσω εκεί που πρέπει και να μην με βρει κανείς. Δεν είναι ώρα να είμαι ανέμελη. Οδηγώ στο σκοτάδι και νυστάζω. Το τιμόνι μού φεύγει, αλλά τελευταία στιγμή ξυπνάω.

ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Το παίρνω πιο ζεστά. Σταματάω για λίγο. Κοιτάω τη θέα, τα φώτα της πόλης μου από μακριά, πλέον. Θυμάμαι τι άφησα πίσω. Ποιους. Κάποιους τους αγαπώ πολύ. Μ’ αγαπάνε κι αυτοί, νομίζω. Δεν είμαι σίγουρη αν τους αξίζει η φυγή μου, αν μου αξίζει η απουσία τους. Δεν είμαι σίγουρη αν μου αξίζει η εξορία μου. Λυπάμαι, δακρύζω ξανά. Μπαίνω απότομα στο αμάξι, ξαναγυρίζουν οι ρόδες. Κάποιους τους αγαπώ πολύ. Αν μ’ αγαπάνε, θα με ψάξουν.

ΚΛΕΙΣ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ο δρόμος είναι μόνο δικός μου στις πέντε παρά. Οδηγώ και δακρύζω. Με πονάνε όλα, ακόμα και τα όμορφα. Ακόμα και μια καλή μου σκέψη αυτή την ώρα έρχεται με την υπενθύμιση ότι, πίσω στην πόλη μου και μακριά απ’ την Περιπέτεια, το όμορφο είναι πιο ελαττωματικό απ’ το άσχημο. Η αγάπη είναι πιο καχύποπτη απ’ το μίσος. Γι’ αυτό θέλω να φύγω. Θολώνουν τα μάτια μου, πονάω, χαμογελάω, κλαίω. Λίγο ακόμα και φτάνω. Εκεί που πάω, το όμορφο είναι αγνό και απλό και η αγάπη είναι για πάντα. Λίγο ακόμα.

ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ

Είναι έξι η ώρα το πρωί. Έφτασα εκεί που πήγαινα. Δεν ξέρω πού είναι αυτό. Είναι στον αέρα, όμως. Και έχει μέσα ελπίδα και νύστα, γιατί οδήγησα ένα ολόκληρο βράδυ για να φτάσω, ίσως και πολλά ολόκληρα βράδια. Είμαι ψηλά και όλα είναι μικρούλικα και ασήμαντα, οι άνθρωποι μηχανοκίνητοι και ευτυχισμένοι και το έδαφος μακριά, το σκοτάδι και ο δρόμος και η πόλη που άφησα πίσω μου απλώς μία ανάμνηση.

κείμενο της Σελέστ

artwork της Ελένης

Το άλμπουμ «Άλλη Μία Περιπέτεια» μπορείτε να το ακούσετε στο Spotify, στο Youtube και στο Bandcamp, στο οποίο μπορείτε και να το αγοράσετε σε digital μορφή.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *