Τελετουργία ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

«Σταμάτα το πια αυτό με τα μαλλιά, μεγάλωσες»

Πολλές φορές με βάζει σε σκέψη το πόσο εύκολα κάποιες μικρές κινήσεις μπορούν να πάρουν λίγο από το βάρος που νιώθω μέσα μου. Πόσες φορές με έχουν βοηθήσει να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου, όταν σκέφτομαι υπερβολικά, και πόσες ακόμα με έχουν σώσει, όταν νιώθω άβολα, αγχωμένη και δεν ξέρω τι να πω ή τι να κάνω με τα χέρια μου. 

Αν ρωτήσετε τους γονείς μου, θα σας πουν ότι ξεκίνησα να παίζω με τα μαλλιά μου ακόμα από το δημοτικό. Άρχισα να δαγκώνω τα χείλη μου μέχρι να ματώσουν στο γυμνάσιο και να γυρίζω τα δαχτυλίδια στα χέρια μου, όταν ξεκίνησα να φοράω δαχτυλίδια. Kαι συνήθιζα να νευριάζω με τον εαυτό μου, όταν με έπιανα να κάνω κάποιο από τα παραπάνω, γιατί επέτρεπα στους γύρω μου να ξέρουν πώς νιώθω, να βλέπουν πίσω από αυτές τις χαρακτηριστικές κινήσεις τι σκέφτομαι. Αυτό μέχρι που άρχισα εγώ να παρατηρώ τους γύρω μου με τις δικές τους, παρόμοιες μικρές κινήσεις. Στο λεωφορείο, εκείνη η κοπέλα έπαιζε πιάνο με τα δάχτυλά της στην μπροστά θέση. Το παιδί που διάβαζε απέναντί μου στην βιβλιοθήκη δάγκωνε το μολύβι του, η κυρία στην στάση που τα χέρια της κρύφτηκαν στα μανίκια του μπουφάν της, όταν είδε εκείνον τον κύριο, ακόμα και η αδερφή μου που στραβώνει το σαγόνι της ή το δαγκώνει από μέσα. 


Όλοι έχουμε τις δικές μας «κακές» συνήθειες, τις μικρές τελετουργίες που βγαίνουν πλέον μηχανικά, εκφράζοντας ή καλύπτοντας μια εσωτερική ανάγκη, σκέψη. Και βγάζοντάς τες φωτογραφία αποφάσισα ότι δεν είναι κακές, αλλά ξεχωριστές και πλέον μια από τις συνήθειές μου είναι να παρατηρώ τι κάνει ο κάθε άγνωστος.










κείμενο και photoset της Τίνας

1 thought on “«Σταμάτα το πια αυτό με τα μαλλιά, μεγάλωσες»”

  1. Άσχετο σχόλιο, άκυρη γνώμη. Το δαχτυλίδι σου με την φεγκαροπετρα είναι γαμηστερο!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *