Τελετουργία ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Συνήθειες

Ένας χρόνος ακριβώς (άντε και κάτι ψιλά) που είμαι στην Αθήνα,
ένας χρόνος ακριβώς που λέω «είναι φάση θα περάσει» .
 
Ανοίγω το ψυγείο, βγάζω το κρασί που αγόρασα χθες, γεμίζω το κρυστάλλινο ποτήρι που καβάτζωσα από το σπίτι στην Θεσσαλονίκη και πίνω, μέχρι να αδειάσουν όλα. 
Καπνίζω σαν τον παππού στο δίπλα διαμέρισμα που δεν τον νοιάζει τίποτα, γιατί ο χρόνος ίσως έχει περάσει για αυτόν και ο θάνατος δεν έχει υπεκφυγή. 
Δεν τρώω για τρεις μέρες σερί και καταλήγω τέζα στο πεζοδρόμιο. 
Όσες καλές συνήθειες έχω, άλλες τόσες και παραπάνω νομίζω είναι οι κακές .
 
Καπνίζω και πίνω διαρκώς μέχρι να μην θυμάμαι τι έχει γίνει το προηγούμενο βράδυ.
 
Συνηθίζω να φεύγω από όπου βρίσκομαι. Πόλη, άτομα, έρωτες. 
Δεν με χωράει τίποτα, νομίζω, και παίρνω τα πράγματά μου και το σκάω,
απορρίπτοντας ό,τι καλό υπάρχει και μετά λιποθυμάω. 
 
Ξυπνάω στα χαμένα και συνεχίζω τις ίδιες κακές συνήθειες .
Το τραβάω όλο και πιο πολύ στα άκρα, ψάχνοντας μια παροδική ευτυχία. 
Μα που καταλήγω;
Στις ίδιες συνήθειες που έχουν αρχή, μέση και τέλος.
 
Όσο φροντίζω τους γύρω μου, τόσο αφήνω εμένα. 
 
Μα θα περάσει. 
Μια συνήθεια είναι.
Άλλωστε, όλα περνάνε. 
 
 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *