Τελετουργία ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Λειτουργία Play

Είχαμε βγει για καφεδάκι, για να γιορτάσουμε το τέλος ενός ακόμα πρότζεκτ. Αναπόφευκτα, έφτασε η συζήτηση εκεί.

«Ποιο θα είναι το επόμενο προτζεκτάκι;» Με ρώτησες και για μία στιγμή χάθηκα στις δυνατότητες. Κοίταξα τον καφέ μου, το τσιγάρο που σιγά-σιγά έστριβα, το ζευγαράκι με το σκυλί που έμπαινε εκείνη την ώρα μέσα, έγλειψα τα χείλια μου για ένα λεπτό. Όλα ήταν βήματα για να φτάσω να σε κοιτάξω στα μάτια, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω ή να θέλω να αντισταθώ. Εκεί, το βλέμμα μου σταμάτησε.

«Αυτό που είχα πει ότι θα έκανα για σένα», σου είπα και έκλεισα το μάτι σαν σφραγίδα πάνω σε αυτό που είπα, γιατί δεν ήθελα να το πάρω πίσω και συ δεν ήθελα να το αμφισβητήσεις.

«Αυτά είναι τα πιο ωραία.»

Γύρισα σπίτι το απόγευμα και ξεκίνησα όλη τη διαδικασία, υπομονετικά και εστιασμένα. Έφερα το κασετόφωνο στο σαλόνι. Το ξεσκόνισα και το έβαλα στην πρίζα. Πάτησα το EJECT και κοίταξα αν ανοίγει η θήκη για την κασέτα. Έβαλα την άδεια κασέτα μέσα του, απαλά σαν να έβαζα την καρδιά μέσα σε κάτι που δεν είχε ζωή εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Σύνδεσα το μικρόφωνο. Τσέκαρα την ημερομηνία και ήξερα ότι το να φτιάξεις μια κασέτα (mixtape), όπως πολλοί έχουν κάνει πριν από εμένα, αλλά κανένας δεν το έχει κάνει για σένα, τον Νοέμβριο του 2019, μοιάζει ανούσιο. Αλλά πότε με σταμάτησε αυτό από το να κάνω κάτι για σένα;

Το λάπτοπ και τα ηχεία είναι έτοιμα να ξεκινήσουν με τη λίστα που είχα ετοιμάσει. Τα ρολά των παραθύρων είναι κατεβασμένα, κόβουν το θόρυβο, θρυμματίζουν το φως και το σαλόνι δεν είναι ένα απλό δωμάτιο, αλλά ένα ιερό, ένα άβατο που σπάνια πηγαίνω εκεί. Ίσως γιατί ένα μικρό μέρος του σχετίζεται με το παρελθόν και είναι δύσκολο να βρεις άδειες κασέτες σήμερα. Ίσως γιατί ένα μεγαλύτερο μέρος έχει να κάνει με μένα και με σένα στο τώρα και αυτό μετράει πάνω από όλα.

Πατάω το REC και το κόκκινο φως ανατέλλει σαν ήλιος. Η κασέτα ξεκινάει να τρέχει, αλλά την προλαβαίνω, βάζοντας το μικρόφωνο στο στόμα μου. Πρώτη ανάσα στο μικρόφωνο, την γράφει η κασέτα και νιώθω σαν να έχω γεννηθεί. Μια ακόμα. Πατάω το PLAY στο λάπτοπ και η μουσική από πίσω ξεκινάει. Με κάθε κλικ και γρύλισμα της κασέτας, κατεβαίνω πιο βαθιά μέσα στο άβατό μου. Μιλάω στο μικρόφωνο, τραγουδάω, μουρμουρίζω και όλα τα άλλα ρήματα που δηλώνουν ήχο.

Στο βάθος, ξέρουμε ότι κάνουμε τα περισσότερα πράγματα παρόλο που είναι άχρηστα, γιατί σημαίνουν περισσότερα τώρα από οτιδήποτε θα μας έκανε καλύτερους αύριο.

Το πρώτο τραγούδι έχει τελειώσει και μπαίνω στο δεύτερο.

Φέρνω το κεφάλι μου δίπλα στο ηχείο και μπροστά στο μικρόφωνο και βάζω και τη δικιά μου φωνή. Με κάθε στιγμή, χάνομαι στη σκοτεινή πλευρά της δημιουργίας, βουλιάζοντας το κεφάλι μου πιο βαθιά. Παίρνω όσο χρόνο χρειάζεται και όσο χρόνο μού δίνει η κασέτα. Μπορεί να έχω ένα όριο, αλλά είναι για σένα η κασέτα και αυτό δεν μπορεί να με περιορίσει.

Στην ουσία της τελετής αυτής βρίσκεται ότι σ’ αγαπάω περισσότερο απ’ ότι σε χρειάζομαι και σε χρειάζομαι απ’ ότι σε θέλω παραπάνω. Γιατί, κάθε φορά που βυθίζομαι στις κορδέλες της κασέτας και στο καλώδιο του μικροφώνου, παραδίδομαι και εκεί μέσα βρίσκω εκείνο που τα ξεκίνησε όλα, αυτή τη σπίθα που είναι αγνή και απλή, όπως ήταν στην αρχή και όπως θα ‘ναι πάντα για σένα. Συνεχίζει να γράφει η κασέτα και εγώ ξεθαρρεύω, γιατί εδώ μέσα που είμαι δεν υπάρχουν γραμμές ή τελειώματα για να μου πουν πού θα σταματήσω.

Πατάω το REC ξανά. Ο κόκκινος ήλιος σβήνει για πάντα, ή μέχρι την επόμενη φορά που θα τον καλέσω. Τώρα, με την δύναμη θεών και δαιμόνων, έσβησα έναν ήλιο και έχω ένα κομμάτι μου στα χέρια μου να στο δώσω. Ανοίγω το κασετόφωνο και βγάζω την κασέτα να την κρατήσω. Ίσως απλά να πιάσει σκόνη, την ίδια σκόνη με αυτή από το παρελθόν που τράβηξα και σμίλεψα. Μπορεί η κασέτα απλώς να βυθιστεί σε εκείνη την άβυσσο που το μόνο που μπορεί να ζει είναι τα αισθήματα. Και εκεί, ίσως να την φροντίσεις και να ανθίσει.

Για τώρα, όμως, τέλος.

Κολλάω ένα κομμάτι από χαρτοταινία και γράφω απάνω τον τίτλο που έχω σκεφτεί για σένα. Μετά την βάζω στη θήκη της και πάνω στο γραφείο μου. Τώρα πια έχει ησυχία στο σκοτάδι του σαλονιού. Κρατάω την κασέτα μου χαμογελώντας, γιατί σκέφτομαι ότι είναι ένα δώρο που θέλω να ακούσεις αλλά ίσως να μην γίνει ποτέ. Ένα κομμάτι μου, ίσως άχρηστο, τελείως βίντατζ όμως, από μένα για σένα.

Μετά από αυτό, μπορείς να αμφισβητήσεις το γούστο μου;

Δεν είναι πρακτικό να σου φτιάξω αυτή την κασέτα και στο χέρι σου είναι να την ακούσεις ή όχι. Αλλά δεν θα μάθεις ποτέ πως αυτό είναι και για μένα. Πρώτα απ’ όλα, είναι κάτι δικό σου, που θα με βοηθήσει να βρω κάτι, σε όσα λεπτά είχα μέχρι το τέλος.

Κι αν νομίζεις ότι αναστέναζα στα ηχητικά για σένα, απλά να ακούσεις τους στεναγμούς στην κασέτα με το χέρι πάνω στο ηχείο.

Έτσι, λοιπόν, τελειώνει αυτή η τελετουργία του να ξαναβρώ κάτι από μένα για σένα, όταν σου δίνω την κασέτα μετά από τρεις μέρες. Ύστερα με ρωτάς «Να την ακούσω σπίτι σου;»

Και εγώ χαμογελάω με έναν αναστεναγμό-σούσουρο, σαν να περνά αέρας μέσα από κασέτα ραγισμένη.

κείμενο του Κυρατζή
φωτογραφία του Σωτήρη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *