ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ & ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ

Το Αγαπημένο μου Άλμπουμ: 2019

ΑΣΤΕΡΩ
IGOR– Tyler, The Creator 



Το IGOR του Tyler the Creator είναι ένα άλμπουμ που σίγουρα πρέπει να ακούσεις χωρίς distractions, όπως και ο ίδιος είπε όταν πρωτοβγήκε. Κι αυτό γιατί, αν έχεις ξανακούσει προηγούμενες δουλειές του, διαφέρει από οτιδήποτε προηγούμενο. Πολλά κομμάτια του αρχικά μου είχαν φανεί ενοχλητικά, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Το IGOR ήταν το άλμπουμ που με έπεισε να τον ψάξω λίγο παραπάνω, ώσπου συνειδητοποίησα ότι για εκείνη την περίοδο της ζωής μου ταυτιζόμουν με όσα είχε να πει. Σίγουρα ξεχωρίζω το IGOR’S THEME (που όταν το πρωτοέπαιξε στα ακουστικά μου σίγουρα του άκουσα σε λούπα άλλες 20 φορές) και την τελευταία τριάδα: GONE,GONE/THANK YOUI DON’T LOVE YOU ANYMOREARE WE STILL FRIENDS?. Το Spotify Wrapped μού λέει ότι το έλιωσα στις ακροάσεις το 2019 και δεν μπορώ να το αρνηθώ με τίποτα, αφού το άκουγα ακόμα και με χαλασμένο το ένα μου ακουστικό μέσα σε παλιό μετρό, στο οποίο οριακά ακούς το οτιδήποτε.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ 

Ghosteen– Nick Cave and The Bad Seeds

Ghosteen is a migrating spirit.
Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που εμφανίζονται στην οθόνη του υπολογιστή καθώς πατάω play. Η κατάληξη -een υποδηλώνει την μικρή εκδοχή ενός πράγματος ή μίας έννοιας. Όμως, το συγκεκριμένο άλμπουμ κάθε άλλο παρά μικρό μπορεί να χαρακτηριστεί. Κοντά στο τέλος του 2019 ο Nick Cave μας έδωσε μια αφήγηση που δεν μοιάζει με τις κλασικές σκοτεινές ιστορίες του αλλά ακολουθεί το ημίφως του προηγούμενου άλμπουμ Skeleton Tree. Η απόλυτα συντονισμένη αλληλουχία των κομματιών χτίζει σταδιακά μια περίεργη αίσθηση ελπίδας. Τα ντραμς απουσιάζουν, τα φωνητικά υπερτερούν και το βιολί του Warren Ellis συντονίζει τις σκέψεις σου.

Όταν το τελευταίο τραγούδι ολοκληρώθηκε, ένιωσα πως παίρνω ανάσα μετά από ένα μεγάλο μακροβούτι. Μία ώρα και δώδεκα λεπτά προσπαθούσα να ανασάνω, αλλά τα συναισθήματα έστεκαν πολύ βαριά στο στήθος μου. Η αντίδρασή μου σε αυτό το άλμπουμ είναι συναισθηματικά υπερφορτισμένη και καθόλου αντικειμενική, όμως χωρίς δεύτερη σκέψη το τοποθετώ ως το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς.

ΣΕΛΕΣΤ
Remind Me Tomorrow– Sharon Van Etten


Η Sharon Van Etten έχει καταφέρει να ανήκει για μένα στην κατηγορία μουσικών που πάντα έχουν κάτι να μου πουν. Το Remind Me Tomorrow είναι το πέμπτο της άλμπουμ και θυμάμαι να φοβάμαι να το βάλω να παίξει, γιατί δεν πίστευα ότι θα κατάφερνε να ξεπεράσει τα αγαπημένα μου Are We There (2014) και Tramp (2012). Και τελικά δεν τίθεται καν τέτοιο θέμα. Είναι κάτι άλλο. Το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, I Told You Everything, κλείνει το μάτι σε προηγούμενες δουλειές της, λιτό και μεταβατικό από το προηγούμενο ηχητικό της σύμπαν στο τωρινό. Το Memorial Day μπήκε με την πρώτη ακρόαση αυτόματα σε μια νοητή λίστα μου με κομμάτια που δεν συγκρίνονται με τίποτα άλλο. Υπνωτιστικό. Δεν με ενδιαφέρει καν για ποιο πράγμα μιλάει. Ο ήχος του είναι εκτός πραγματικότητας, σαν να γράφτηκε από το υποσυνείδητο, σε ένα όνειρο. Το Seventeen, από την άλλη, ακούγεται τρομερά διαυγές και παρόν στην πρώτη γραμμή της σκέψης. Καλογραμμένο, ανθεμικό, αναγκαία to the point. Πηδάω παραπίσω στο trackist για να σημειώσω πόσο αγαπώ να ακούω το No One’s Easy to Love στους δρόμους και στα μέσα, πόσο με ανακουφίζει η ίδια η ατάκα του τίτλου, όταν πέφτει στο ρεφρέν, πατώντας σε όλα τα λέιερς ήχων. Τα λέιερς αυτά είναι, νομίζω, αναπόσπατο κομμάτι της υπογραφής του άλμπουμ. Ποτέ δεν έχουν υπάρξει τόσο μπλεγμένα για τη Sharon. Η μετάβαση σε έναν  ηλεκτρονικά χρωματισμένο ήχο είναι επιτυχής, καθόλου αποξενωτική. Οι μελωδίες της, τα σπαρακτικά φωνητικά είναι ακόμα εδώ. Το Malibu ακούγεται επικό, κάθε μικρό ηχάκι του φτιάχνει ένα κάδρο: πυροτεχνήματα που σκάνε αργά σε σκούρο ουρανό, νοσταλγία και ερωτευμένοι που σταματάνε τον χρόνο και κόβουν βόλτες σε μία του στιγμή για πάντα. Έτσι ακριβώς ακούγεται μια συνάντηση με αυτόν που θέλεις· σαν τα instrumental breaks αυτού του κομματιού. Το πιάνο, τα εφέ στη φωνή της Sharon και το χαλαρό μπιτ στο Stay, το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, καθαρίζουν το μυαλό μου, μου αφήνουν ελάχιστες σκέψεις και δυo-τρία πολύ συγκεκριμένα συναισθήματα και είναι όλα τους καλά. Το Remind Me Tomorrow, με την ενίοτε χαοτική του παραγωγή και το φλύαρο εξώφυλλο, το παλιό συναίσθημα να ξεχειλίζει και τη μελαγχολία να το ποτίζει ακόμα, καταφέρνει στο τέλος του να στρέψει το βλέμμα στο τώρα, που είναι σίγουρα μυστήριο, αλλά γλυκό και ζωντανό.

ΜΑΡΛΕΝΟ

WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO?– Billie Eilish 


Η σχέση μου με τη Billie Eilish έχει υπάρξει από μόνη της άξια για άλμπουμ ή και μίας μόνο παραγράφου. Μόλις βγήκε το WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? (WWAFAWDWG?) το κατέβασα από το Spotify και το άκουγα στα μέσα ή όταν διάβαζα. Τότε, θυμάμαι το άκουγα ως κάτι το ενιαίο. Ήταν σαν λέξη την οποία δεν μπορούσα να χωρίσω σε συλλαβές ή φθόγγους, αλλά την αντιλαμβανόμουν συνολικά και τη συλλάμβανα ως τεμάχιο μουσικής, στίχων και νοήματος. Πράγματι, η συνοχή του άλμπουμ αυτού είναι από αυτές που λατρεύω. Χαίρομαι, όταν τα τραγούδια ενός άλμπουμ κρατούν το ένα το χέρι του άλλου, γιατί χαίρομαι να ακούω ολόκληρα άλμπουμ αντί για μεμονωμένα τραγούδια. Έτσι, όταν βρίσκω ένα τέτοιο άλμπουμ, το δέχομαι σαν δώρο. Δεν έκανα, όμως, αμέσως το επόμενο βήμα, το να περιεργαστώ ένα ένα τα κομμάτια του άλμπουμ αυτού, ώστε να ανακαλύψω ότι το κάθε ένα είναι από μόνο του ένα δωράκι. Αντιθέτως, σαν να το ξέχασα κάπως, όπως άκουγα παράλληλα κι άλλη μουσική, και έφτασα σε σημείο σχεδόν να ενοχλούμαι από αυτό και, όσο όλο και περισσότερος κόσμος το ανακάλυπτε, βαριόμουν να ξανασχοληθώ μαζί του.


Τα πράγματα άλλαξαν, καθώς μπήκα στη διαδικασία να κοιτάω για ώρες στο Youtube βίντεο από live ερμηνείες της. Έτσι, σιγά σιγά ξεκίνησα να συζητάω με όρους τραγουδιών ξεχωριστών μεταξύ τους. Το bad guy παραμένει η μεγαλύτερη μποπάρα που έχει γραφεί μέχρις τις 20 Δεκεμβρίου του 2019 που γράφω αυτές τις παραγράφους. Το all the good girls go to hell με κάνει να νιώθω το πιο επικίνδυνο άτομο που περπατάει την Πανόρμου, αλλά το πώς λιώνω για το 8 ή το wish you were gay μου θυμίζουν ότι ούτε καν.  Το bury a friend είναι η πάροδος κάθε τελετουργίας μοναξιάς μου, ενώ το ilomilo η έξοδος. Kαι- ουφ- το when the party is over με αφοπλίζει και με εξουδετερώνει. Τέλος, το listen before i go μαζί με τον τίτλο του άλμπουμ μου θυμίζουν ότι η Billie είναι στην πάνω κουκέτα και εγώ στην κάτω και συζητάμε με τους όρους του άλμπουμ αυτού, γιατί δεν μας παίρνει ο ύπνος και έχουμε ερωτήσεις να κάνουμε και ιστορίες να πούμε. Εξάλλου, το άλμπουμ αυτό η Billie το δημιούργησε με τον αδερφό της Finneas στο υπνοδωμάτιο του δεύτερου, γεγονός που με οδηγεί συνειρμικά σε όλες τις συζητήσεις για Συναισθηματολόγια και Θέματα του Μήνα που κάναμε πέρυσι με την Σελέστ στο δικό της υπνοδωμάτιο και μου θυμίζει πόσα πράγματα τελικά μπορούν να ξεκινήσουν μέσα μονάχα σε ένα εφηβικό υπνοδωμάτιο. 

(Honorable Mentions για εμένα το ΙΙΙ των Lumineers, το Κ-12 της Melanie Martinez και το Crushing της Julia Jacklin.) 

ΜΑΡΙΑ Μ.
Ginger– BROCKHAMPTON


Για εμένα το άλμπουμ της χρονιάς είναι αυτό που οι Gorillaz βγάζουν την εκάστοτε χρονιά. Τώρα που μου δόθηκε η δυνατότητα να κάνω ειδική μνεία στους αγαπημένους προχωράω στην ανακάλυψη της χρονιάς και λέω Thank God for BROCKHAMPTON και πιο πολύ για το φετινό τους Ginger. Θα ήθελα να έχω λίγες περισσότερες γνώσεις και κάπως εκτενέστερο λεξιλόγιο, γιατί μπορεί να μην έχω τα κατάλληλα λόγια, αλλά καταλαβαίνω ότι πολλά πράγματα συμβαίνουν σε αυτό το album. Θα μιλήσω πιο απλά. Όταν προσπαθούσα να προτείνω στους φίλους μου να ακούσουν έστω ένα κομμάτι, είχα το επιχείρημα ότι αυτή θα είναι η μουσική που θα ακούν οι πιο cool άνθρωποι. Cool people music, μέσα στην ποικιλία, χορευτική και στατική, εναλλασσόμενα μοτίβα που νιώθεις αναβαθμισμένος και μόνο που πατάς play.

ΕΡΙΕΤΤΑ
Norman Fucking Rockwell!– Lana Del Rey


Το 2019 δεν θεωρώ πως ήταν απ’ τις καλύτερες χρονιές για τη μουσική, there I said it! Τα περισσότερα albums που περίμενα πώς και πώς με απογοήτευσαν, πρώτα ο Mac Demarco, μετά οι Black Keys, σχεδόν κανείς δεν φαινόταν να έχει κάποια ιδιαίτερη έμπνευση και να φέρνει κάτι νέο στο τραπέζι. 

Την τελευταία μέρα του καλοκαιριού, όμως, η Lana Del Rey κυκλοφόρησε τον νέο της δίσκο –μια όαση στην έρημο των μέτριων τραγουδιών που είχαν κατακλύσει το Release Radar μου στο Spotify. Το Norman Fucking Rockwell με συνόδευσε αρκετά στο δεύτερο μισό της χρονιάς. Η διασκευή της για το Doin’ Time δεν άργησε να γίνει ο νέος καλοκαιρινός μου ύμνος που έπαιζε δυνατά σε ακουστικά, σε ταράτσες με κοκτέιλ, σε ηχειάκια πάνω στην άμμο. Το California, ένα απ’ τα τραγούδια που άκουγα καθημερινά στο ασφυκτικά γεμάτο μετρό νοσταλγώντας καταστάσεις που δεν έζησα ποτέ. Το Cinnamon Girl έπαιζε σε λούπα κάθε συννεφιασμένη μέρα που απλά ήθελα να ζήσω το δράμα μου κοιτώντας τις σταγόνες βροχής στο τζάμι. Πώς θα μπορούσε να μην αναφερθεί και το Venice Beach; Ένα κομμάτι που η Lana σκοπίμως διάλεξε να μπει στον δίσκο και μάλιστα στην extended μορφή του για να μπορούμε να το ακούμε οδηγώντας με τα παράθυρα ανοιχτά, her words not mine. Βέβαια, αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι το πόσο έχει ωριμάσει και εξελιχτεί ως καλλιτέχνης. Με τον νέο της δίσκο απέδειξε σε όλους πως η μουσική της είναι πολλά περισσότερα από tumblr poetry για sugar daddies και ναρκωτικά. Πλέον τόλμησε να μπει σε πιο βαθιά νερά και να προσεγγίσει θέματα περισσότερο προσωπικά, δίνοντάς μας άπλετο υλικό, με το οποίο όντως μπορούμε να ταυτιστούμε.

ΚΕΙΤ 
FANDOM– Waterparks


Ένα αρκετά μη πρωτότυπο album μιας μπάντας που στο πρώτο
άκουσμα μπερδεύει και φαίνεται ελαφροπόπ, χωρίς νόημα και άλλο σκοπό, πέτα από να βγάλει λίγα λεφτά, βασισμένο σε ένα basic μπιτάκι. Και, όντως, είναι ένα τυπικό album χωρισμού. Κάνει τον κύκλο του χωρισμού με τη σειρά των τραγουδιών- ένα grieving cycle if you will- χωρίς να πέφτει στην παγίδα της επανάληψης. Αυτοσαρκάζονται, κάνοντας παράλληλα αναφορές σε άλλα bands του ίδιου genre και στο κοινό τους, που δεν είναι δεκτικά στις αλλαγές. Και θεωρώ ότι αυτό ήταν που με τράβηξε σε αυτό το δίσκο· είναι κάτι πρωτότυπο για τους Waterparks, ακόμα και αν στο αυτί ακούγεται γνώριμο. Δεν θα μπορούσα να το τοποθετήσω στα αγαπημένα μου of all time, αλλά είναι σίγουρα το τοπ μου φέτος σε μια χρονιά μουσικής/καλλιτεχνικής ξηρασίας, συγκεκριμένα στο pop punk (ναι, ακόμα και αν δεν μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτό το album τόσο pop punk, όσο ένα edgy bubblegum alternative pop αριστούργημα, κατ’εμέ). Μου θυμίζει αρκετά έντονα κάτι που θα λάτρευα στα 15 μου, και καλό είναι να του αναγνωρίσω ότι είναι λίγο εφηβικό/juvenile, but that’s what guilty pleasures are for.

ΡΑΝΙΑ Φ. ΖΩΚΟΥ
Everything Not Saved Will Be Lost– Foals 

PART 1

Αν κάτι έχω να πω γι’ αυτό το δίσκο, είναι ότι με ρούφηξε μέσα τον Μάρτιο του ’19 και δεν έχω βγει από τότε. Από τότε, αναπνέω στην ατμόσφαιρα του δυστοπικού synth pop-rock σύμπαντος του Yannis Philipakis. Για μένα αυτή η ιστορία είναι το κλειδί σε ένα rollercoaster (από αυτά που προλαβαίνεις να δεις τη θέα) ενός παράκτιου λούνα παρκ που μπήκες κρυφά, μόλις χάραξε η τελευταία μέρα του κόσμου, μέσα Σεπτέμβρη. Κάθε κομμάτι στην ουσία του είναι απίστευτα λυτρωτικό. Το Moonlight έχει ντύσει ένα από τα πιο όμορφα στιγμιότυπα του καλοκαιριού, το White Onions έπαιζε στα ακουστικά μου κάθε φορά που το αεροπλάνο απογειωνόταν από το Βενιζέλος, το On The Luna (που είναι και το αγαπημένο μου) είναι το soundtrack χορευτικών ανάμεσα στο κρεβάτι και το παράθυρό μου, το Syrups το πρωινό μου λεωφορείο και το Cafe D’ Athens η ενδοσκόπηση μου.

PART 2

Tο Part 2 είναι μια αλαζονική βερσιόν του 1. Εξίσου χαώδες και εξίσου κατακραγμένο, το αγάπησα από την πρώτη φορά όντως on 10,000 feet (ίσως γιατί δεν με απασχολεί τόσο αν ο Philipakis λέει κάτι groundbreaking για την κλιματική αλλαγή, όσο για το ότι ακούγεται υπέροχα). Αν το πρώτο παρτ είναι ξημέρωμα, αυτό είναι ξεκάθαρα σούρουπο και βασίζει την ατμοσφαιρικότητά του στην ηλεκτρική κιθάρα. Όταν πρωτάκουσα το The Runner, έκλαιγα με λυγμούς, γιατί με καθρεφτίζει, όσο και το απόκοσμο Dreaming Of, το οποίο θα βάλω τέρμα, μόλις οδηγήσω νύχτα σε κάποιο νησί (και είναι το αγαπημένο μου). Ακούω το Black Bull, για να διαολοστείλω τους φόβους μου, και το Into The Surf, για να θυμάμαι πόσο ήρεμα μου αξίζει να κοιμάμαι τα βράδια. Το μόνο που μένει είναι να τους ακούσω live το καλοκαίρι του 2020.





σχέδιο από τον Ανδρέα Βοτίκα

Oι φωτογραφίες για τα άλμπουμ αλιεύθηκαν από τη Wikipedia και αποτελούν το cover κάθε κομματιού ^_^ 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *