ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Λέσονς Λερντ 2019 (Ι)

3019
από τη Ραφαέλα

Φέτος έμαθα τι πάει να πει ενηλικίωση, κι ας έχουν περάσει 3 χρόνια από όταν έγινα 18.
Έμαθα να διεκδικώ, να λέω «όχι», να φεύγω. 
Φέτος έμαθα να τολμάω, να είμαι ειλικρινής, να εκτίθεμαι.
Πώς είναι να συντηρείς ένα σπίτι, να συγκατοικείς, να συμβιβάζεσαι, να υποχωρείς και να μοιράζεσαι.
Φέτος έμαθα πώς είναι να θρηνείς για κάποιον που ήταν- και δεν είναι- δικός σου. Πολλές φορές.
Έμαθα πως ο κακός δεν είναι κακός. Αλλά δεν είναι όλοι οι κακοί το ίδιο.
Φέτος έμαθα πως το σαπούνι για τα πιάτα κάνει 80 λεπτά, το 9 είναι μαγικός αριθμός,τα δώρα δεν είναι πάντα χειριστικά και πως τα πράγματα κάποιες φορές δεν είναι όπως φαίνονται.
Φέτος έμαθα πως το χρώμα είναι φως.

Του χρόνου ελπίζω να μάθω περισσότερα.



2019 πράγματα που έμαθα φέτος
(Είστε σοβαροί; Πλάκα κάνω.)
από τη Λυδία

Είμαι από τους ανθρώπους που μοιράζονται ανοιχτά τη ζωή τους με τους άλλους. Διατηρώ προφίλ σε σχεδόν ό,τι κοινωνικό μέσο υπάρχει- κι αυτό μάλλον με καθιστά περισσότερο κοινωνική απ’ όσο νομίζω ότι είμαι. Κι όχι απλά έχω το προφίλ, το ανανεώνω σχεδόν καθημερινά. Δίνω στην λέξη «ημερολόγιο» την οπτικοακουστική έκφανση που θα ήθελα να έχει. Κι έτσι, «καταγράφω» ψηφιακά όλη μου την ζωή.

Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, μπορώ να ξέρω ότι η πρώτη φωτογραφία της χρονιάς ήταν ίσως η πιο μελαγχολική που έχω ανεβάσει ποτέ μου. Από κάτω έγραφα: “we are not at our best, but we are trying to be”. Κι όντως προσπάθησα πολύ. Στη φωτογραφία αυτή μου έκαναν λάικ άνθρωποι που έχω ακόμα στη ζωή μου. Κι άνθρωποι που δεν έχω. Όσοι δεν είναι πια, δε μου λείπουν. Κι αυτό σημαίνει ότι κάνω συνειδητές επιλογές. Έκανα πολλές τέτοιες το 2019. Τις περισσότερες της ζωής μου μάλλον. Στις 30 Ιανουαρίου το σύμπαν μου έκλεισε το μάτι. Κι εγώ το είδα. Και με είδε κι αυτός. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το πρώτο μου μάθημα. Αν είναι να συμβεί κάτι έντονο στη ζωή (μου), θα συμβεί ξαφνικά. Και θα με χτυπήσει κατακέφαλα με τη μία. Αν χρειαστεί να πάρω χρόνο για να το νιώσω, δε θα το νιώσω ποτέ.

Ο μήνας Φεβρουάριος ξεκίνησε πολύ δυναμικά. Δεν κοιμήθηκα σπίτι μου. Και δεν κοιμόμουν για αρκετά βράδια. Κυρίως ανέβαζα τις φωτογραφίες που έβγαλα από το ταξίδι μου στο Παρίσι. Μέχρι που διέκοψα αυτή τη σειρά για ένα πολύ άκυρο δίπτυχο φωτογραφιών με λεζάντα: «Η πρώτη σκέψη είναι πάντα η σωστή σκέψη». Κι αυτό- συνειρμικά- συμβολίζει το δεύτερό μου μάθημα. Όταν κάποιος θέλει κάτι, το διεκδικεί. Τα ντεμί και τα «δεν ξέρω» είναι κακός οιωνός και δεν αξίζει να χαραμίζεις χρόνο, όταν τα ακούς.

Και μ’ αυτό, προχωράμε στους δύο πιο δύσκολους μήνες της ζωής μου. Αλλά εκεί είναι που παίρνεις τα καλά μαθήματα. Να, εκεί πήρα το τρίτο. Μην αφήνεις κανέναν να σε εκμεταλλεύεται επαγγελματικά. Δεν είσαι δούλα, δεν οφείλεις υποταγή σε κανέναν. Ευτυχώς, ο μήνας καλυτέρευσε, όταν είδα live τους Madrugada. Ένα όνειρο ζωής που πραγματοποίησα. Στις 27 Απριλίου έμεινα μόνη μου για λίγες μέρες, στο σπίτι της κολλητής μου. Ένιωσα πραγματικά ελεύθερη. Κι εκεί πήρα ένα ακόμα μάθημα. Ένα πολύ σημαντικό. Ο ερωτισμός είναι πηγαίος και δε χρειάζονται καν ερεθίσματα, για να εκφραστεί. Δεν είμαι υπόλογη γι’ αυτόν, σε κανέναν.

Jumpcat στις 18 Μαϊου, όταν με έβγαλαν μία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες, με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και κλειστά μάτια, υπό το ροζουλί φως του αγαπημένου μας μπαρ. Υπήρξα πολύ χαρούμενη μες στο 2019. Πολύ χαίρομαι που υπάρχουν φωτογραφίες να το αποδεικνύουν. Εκείνο το βράδυ έμαθα μία φράση που αποτελεί πλέον το motto της ζωής μου: «Τώρα, ζούμε.». 

Και κάπως έτσι ήρθε το καλοκαίρι. Στις 9 Ιουνίου άκουσα Κ.Βήτα από απόσταση αναπνοής και είδα τον πρώτο μου έρωτα. Αλλάξαμε πολύ. Μάλλον, γι’ αυτό δε χαιρετηθήκαμε. Στις 24 έκανα ένα διάλειμμα από το instagram και το έκλεισα για τέσσερις μέρες. Σε αυτές τις μέρες, νόμιζα ότι δε θα θυμάμαι τι έγινε. Αλλά θυμάμαι. Θυμάμαι ότι έβγαλα πολλές φωτογραφίες που ανυπομονούσα να ανεβάσω και θυμάμαι ότι κάποιος πρόσεξε ότι το έκλεισα και αγχώθηκε μήπως τον έκανα μπλοκ. Θυμάμαι, επίσης, ότι ήταν άρρωστος και έκατσα μαζί του τρεις μέρες να τον προσέχω. Θυμάμαι ότι έχασα και μία πολυαναμενόμενη συναυλία. Θυμάμαι ότι κάναμε μπάνιο μαζί και θυμάμαι πόσο υποφέραμε που δεν μπορούσαμε να φιληθούμε. Κάπως έτσι, πήρα ακόμα ένα μάθημα. Δεν έχω αδύναμη μνήμη. Απλά θυμάμαι ό,τι νιώθω και όχι ό,τι συμβαίνει. 

Μπήκε ο Ιούλιος. Και δεν ξεκίνησε καλά. Πολλές παλιές φωτογραφίες- πράγμα που σημαίνει πως είχα την ανάγκη να αναπολήσω ωραιότερες στιγμές της ζωής μου από αυτές που ζούσα. Κι η φίλη μου είχε χειρουργείο. Μοναξιά εκείνες τις μέρες. Αλλά κάπου στις 10, ξαναέμεινα μόνη μου. Και το τέταρτο μάθημα αναζωπυρώθηκε ξανά. Και μετά, γενέθλια. Βγήκαμε, χορέψαμε, και την επόμενη μέρα ταξίδευα. Μόνη μου. Σε ένα χωριό. Για ένα σεμινάριο animation. Ή μάλλον, για την αφορμή για το έκτο μου μάθημα. Όλα είναι 50% ευκολότερα απ’ όσο νομίζω ότι είναι. Μπορώ να καταφέρω πολλά, ακόμα και μόνη μου. Εκεί γνώρισα ανθρώπους που δεν περίμενα πως θα γνωρίσω, πέρασα πολύ(!) καλύτερα απ’ ό,τι πίστευα πως θα περάσω και, ειλικρινά, ήταν μάλλον ό,τι πιο σωστό έκανα όλο το χρόνο. Κι ήταν αυτό που απέφευγα περισσότερο. Στις 28 Ιουλίου φόρεσα τακούνια και πήγαμε για ποτό. Κατά τις 2 το βράδυ, έριξα την ιδέα να πάμε στην Χαλκίδα για μπάνιο την επόμενη μέρα. Πήγαμε. Και κάπου εκεί κατάλαβα πως με τους σωστούς ανθρώπους, όλα γίνονται. Μάθημα έβδομο. Με τους σωστούς ανθρώπους δε θέλει πολλή προσπάθεια. Δεν υπάρχει κόπος. Παρά μόνο ανταμοιβή. Από κείνη την μέρα και έπειτα ήμουν συνέχεια με την κολλητή- άρα ήμουν καλά- και μπόρεσα να εκδηλώσω πτυχές του εαυτού μου ακόμα περισσότερο. Φαίνεται σε κάθε φωτογραφία πια πως περνάω υπέροχα κι αυτό πρωτίστως γιατί νιώθω πολύ καλά με μένα. Οι περισσότερες φωτογραφίες μου είναι με μαγιό, πράγμα που δεν έχει συμβεί ποτέ- κι ούτε το περίμενα. Ήταν χωρίς αμφιβολία το καλοκαίρι που κατέκτησα το self love. Τέταρτο και έκτο μάθημα εν δράση!

20 Αυγούστου γύρισα στην Αθήνα. Αλλαγμένη πια. Ήμουν τόσο απελευθερωμένη. Σταμάτησα να σκέφτομαι τι μπορεί να σκεφτεί ο άλλος. Γιατί μάντεψε: Δε θα μάθουμε ποτέ. Οπότε γιατί να προσπαθούμε; Αλλά όπως σε κάθε διάγραμμα, όταν η γραμμή αγγίζει την κορυφή, έρχεται κι η ώρα που θα πέσει. Αυτό έγινε στις 27. Και κράτησε μέχρι το τέλος του μήνα. Αλλά κάπου εκεί, ήρθε η ώρα για το όγδοο μάθημά μου. Που είναι λίγο περισσότερο υπενθύμιση, γιατί το μάθημα το έχω πάρει εδώ και καιρό.
Οι γονείς μου θα είναι για πάντα οι καλύτεροί μου φίλοι. Ο Σεπτέμβρης, λοιπόν, με βρίσκει στα Κύθηρα, μαζί με τους γονείς μου. Στο νησί που έγινε το αγαπημένο μου από την πρώτη ματιά. Ήταν από τις πιο όμορφες διακοπές της ζωής μου. Μα, συνεχίστηκαν. Απ’ ότι φαίνεται έλειψα στην Αθήνα και είπε να μου φερθεί όμορφα, όταν γύρισα. Στις 14 με έβγαλαν την αγαπημένη μου φωτογραφία του 2019- που θα δείτε σε άλλο post- και κατάλαβα πως ό,τι είμαι αλήθεια φαίνεται στα μάτια μου. Στις 19 ο κόσμος πήρε πολύ διαφορετική τροπή. Πήρα ένα μάθημα τεράστιο και άλλαξα τη μισή μου κοσμοθεωρία. Η σεξουαλικότητα είναι κάτι πάρα πολύ ρευστό και ποτέ δε θα την κατακτήσεις ολοκληρωτικά. Όσο ζεις, τη μαθαίνεις. Στις 25 βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη. Μετά από έναν χρόνο. Έμεινα σε ένα υπέροχο σπίτι και έκανα ένα ακόμα όνειρό μου πραγματικότητα. Μικρό, αλλά μεγάλο. Και τρεις μέρες μετά. Δε ξέρω τι να πω. Έζησα το πιο κινηματογραφικό βράδυ της ζωής μου με τον μεγαλύτερο αισθηματία που έχω γνωρίσει. Πράγμα που με άφησε μουδιασμένη. Κι ένας μεγάλος πόνος την επόμενη μέρα μού γάμησε κάθε καλό συναίσθημα που μου είχε δημιουργηθεί. Κι εκεί πήρα το δέκατο μάθημά μου. Εγώ πρέπει να είμαι η κυρίαρχος του σώματός μου, όχι το άγχος μου.

Για μερικές μέρες δεν ήμουν πολύ καλά. Πονούσα πολύ, τα ψυχοσωματικά μου γαμήθηκαν και, γενικά, περνούσα δύσκολα. Αλλά στις 11 Οκτωβρίου κάναμε πάρτυ (ναι καλέ, το Περιπάρτυ!) και πέρασα φοβερά. Έγινε ένα από τα πιο σουρεάλ σκηνικά έβερ και ξεκίνησε μια νέα ιστορία για μένα- που θα δούμε που θα καταλήξει. Έκτοτε και για όλο τον μήνα, έζησα πραγματικά σκηνικάρες, γνώρισα πολύ κουλ ανθρώπους και χόρεψα πολύ. Στις 2 Νοέμβρη, ήρθε η στιγμή να ξανανέβω Θεσσαλονίκη για το φεστιβάλ κινηματογράφου. Αυτή τη φορά ήταν αλλιώς. Γύρισα ανανεωμένη και αλλαγμένη. Κι αυτό κράτησε μέχρι το τέλος του μήνα. 

Ο Δεκέμβρης μου μέχρι στιγμής είναι ήρεμος και κάπως εσωστρεφής. Δε ξέρω αν τα μαθήματα θα φτάσουν το αγαπημένο μου νούμερο ή θα παραμείνουν στρογγυλεμένα. Θα δείξει στην πορεία.





βρείτε τη Ραφαέλα εδώ ή εδώ
βρείτε τη Λυδία (ξεφευγή) εδώ

σχέδιο του itsmi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *