Μηδέν ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Μηδέν Βαθμοί Kelvin

Η κουρτίνα ήταν ροζ και πλαστική, κάτι που εκμηδένιζε τον όποιο οικολογικό χαρακτήρα προσπαθούσα να δώσω στη ζωή μου. Νιώθω λες και ένα χταπόδι είναι στο κεφάλι μου, με τόσες τούφες που κρέμονται. Θα έλεγα πως λειτουργούν σαν καλάμια χωραφιού, εμποδίζοντας στα μάτια μου να δουν πού είναι η μαύρη πετσέτα. Ο καφές είναι επίσης μαύρος και μου θυμίζει τα quote του Tumblr που παρομοιάζουν τη ζωή με τον καφέ. Βάζω γρήγορα το γκρι κοτλέ πουκάμισο και χύνω- με ταχύτητα καυλωμένου ναύτη που ήταν 4 μήνες στη θάλασσα- ζεστό γαλλικό στο φλιτζάνι. Χτυπώ τον αγκώνα στην κάσα της πόρτας και ο καφές κάνει σάλτο μορτάλε, αγκαλιάζοντας το γόνατό μου και μέρος του στήθους μου. Αναρωτήθηκα εάν η κάσα ήταν καρμική, μιας και τελευταία η σχέση μου ήταν στα πατώματα, και άρχισα να σκέφτομαι μήπως ήταν ώρα για ομαδική ταφή συναισθημάτων υπό τους ήχους του Μatt Elliott.

Το γόνατο κοκκίνισε, πιθανόν λόγω δερματικής απόκρισης. Η περιοχή γύρω από την καρδιά μου έγινε πιο σκούρη. Το ένιωθα από καιρό, μα με είδα στον καθρέφτη ημίγυμνο, με μία σκοτεινή πιτσιλιά στην αριστερή πλευρά του στήθους μου πάνω από το πουκάμισο και το επιβεβαίωσα. Το σώμα μου, σαν υπερμεγέθης ηλεκτρική σκούπα, απορρόφησε αέρα και κρύωσε. Ανάρμοστο θαρρώ, εάν σκεφτείς ότι μου χάρισα εγκαύματα.

Τα αφήνω όλα πίσω και πιάνω ένα μολύβι από τα ΙΚΕΑ, για να γράψω την λίστα του σούπερ. Ένιωσα σαν τον Ross Geller, μιας και ήθελα να κάνω λίστα με τον εαυτό μου και εσένα. Μαζεύομαι σαν μπλουζάκι μετά από κακό πλύσιμο και αρκούμαι σε 2 πράγματα: ένα Kit-Kat για εσένα και ένα μπουκάλι νερό για εμένα. Αλλάζω ρούχα, πιάνω τα μαλλιά κότσο και φεύγω σαν Μεξικάνικη νυχτερίδα (Tadarida brasiliensis) από το σπίτι. Σίγουρα, δεν έφευγα με την ταχύτητα πτήσης της, η οποία ανέρχεται έως τα 159 χιλιόμετρα ανά ώρα, μα έκανα μία καλή προσπάθεια. Σε βρίσκω δύο στενά πιο κάτω από το σούπερ και πάμε για ταινία. Δεν ένιωσα και πολύ σούπερ εκείνη την ώρα, μα ήλπιζα ο Woody Allen να κάνει τα μαγικά του εξ αποστάσεως. Με ρώτησες γιατί τα μαλλιά μου είναι ανάκατα και γιατί φοράω αρβύλες με τέτοια ζέστη, γεγονός που με ανάγκασε να παρακαλάω να εμφανιστούν ξανά εκείνα τα καλάμια που με εμπόδιζαν να δω.

Η ταινία με κατάντησε σαν μπάλα με τρύπα, μιας και έφευγε αέρας από το στόμα μου, ενώ ήμουν σχεδόν ξαπλωτός, σαν παιδί πάνω σε τσουλήθρα. Δεν ένιωσες κάτι ουάου, όπως μου είπες, για την ταινία, μα ένιωσα εγώ. Έχει πάει ήδη 22:22 και σταματάω με τα χέρια στις τσέπες να δω το φεγγάρι. Δεν σε νοιάζει και πολύ, αφού μου λες να το δω αύριο. Σε γράφω επιδεικτικά και φέρνω το σαγόνι μου σε ορθή γωνία με το έδαφος, κοιτάζοντας κατακόρυφα πάνω. Κοιτάς πάνω, κάνεις μία γκριμάτσα δυσφορίας και μου λες ότι πεινάς και ότι ζεσταίνεσαι. Σου λέω πολύ αργά ότι μου έπεσε καυτός καφές, ενώ κοιτάω το άπειρο, και με ρωτάς εάν θα βγει ο λεκές από το πουκάμισο. Σε κοιτάω και, πριν μιλήσω, με ρωτάς ξανά αν έχω σκάσει με το τζιν μπουφάν. Σου ψιθυρίζω στο αυτί πως νιώθω λες και είμαι σε περιβάλλον με 0 βαθμούς Kelvin και φεύγω με το πρώτο αστικό που βρίσκω να περνάει από εκεί.

Βυθίζω το κινητό μου στο σκοτάδι της τσέπης και πετώ την κάρτα sim. Δύο κοπέλες μπροστά μου λιώνουν σαν παγωτά εν μέσω μεσημεριού στην Έρημο Γκόμπι βλέποντας από τα βρώμικα τζάμια το φεγγάρι. Δεν είναι καν ολόκληρο· απλώς είναι ωραίο. Αφήνω τα μαλλιά μου ελεύθερα και απολαμβάνω τον αέρα να πηγαίνει τις τούφες μου σε διάφορες κατευθύνσεις. Κατεβαίνω σε λάθος περιοχή και περπατάω. Φτάνω σπίτι και ανοίγω το laptop, πετώντας παράλληλα τα ρούχα μου στον διάδρομο. Νιώθω πως μηδενίστηκα σαν κοντέρ σε προκριματικούς περιφέρειας της Πολιτείας της Alabama. Πάνω στον πίνακα που γράφει «And if..» συμπληρώνω με μπλε Giotto μαρκαδόρο «I was a pussy, I would never know that I can survive the lowest temperature of the universe». Έρχεται ήχος ειδοποίησης από το mail με θέμα «ΖΕΙΣ;». Το ανοίγω όρθιος λυγίζοντας τη μέση μου και φτιάχνω ένα βάθρο με τις παλάμες μου για να καθίσει το σαγόνι μου.

Μου γράφεις με ένα ορθογραφικό λάθος το εξής: «Τι εννοείς μιδέν βαθμούς Kelvin; Αφού σε Κελσίου μετράμε οι Ευρωπαίοι τη θερμοκρασία ρε μαλάκα. Πας καλά; Ζέστη έχει! Γιατί εξαφανίστηκες και γιατί λέει ότι ο αριθμός δεν χρησιμοποιείται;». Παγώνω λίγο παραπάνω μέσα μου. Παίρνω ένα βοήθημα μαθηματικών, που είχα όταν έκανα ιδιαίτερα, και αρχίζω να λύνω μόνο ολοκληρώματα που τείνουν στο 0. Θρυμματίζω το Kit-Kat σου με τα χέρια μου και το εκσφενδονίζω σαν σφύρα αθλήτριας παγκόσμιου βεληνεκούς έξω από το παράθυρο. Αλήθεια, γιατί γέμισα το κείμενο μου με αναφορές σε πολλαπλάσια του 2, όταν εν τέλει νιώθω να μεταλλάσσομαι σε έκλειψη; Καιρός μετά από χρόνια να δωριστεί η καρδιά μου και οι βαλβίδες της στη NASA, προκειμένου να δει ο κόσμος πώς μοιάζει μία μαύρη τρύπα. Η χαμηλή θερμοκρασία των 0 Kelvin θα την διατηρήσει εσαεί.



κείμενο του Aloha Moloha 
σχέδιο της Pulp in Your Fiction

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *