Μηδέν ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

για μένα #3

Το πρώτο «για μένα» έγινε το καλοκαίρι του 2017. Το ξαναέκανα το φθινόπωρο του 2018. Η ιδέα ήταν η συγκέντρωση κάποιων μικρών κειμένων σχετικά με τη διαχείριση μιας έντονης περιόδου της ζωής μου. Το πρώτο ήταν ενδυναμωτικό στο έπακρο, το δεύτερο γειωτικό. Το τρίτο με βρήκε να αμφισβητώ τους τρόπους μου: Γιατί όσα λέω είναι πάντα στην ουσία αυτό το ένα πράγμα που θέλω τόσο απεγνωσμένα να πω; Και πότε θα σταματήσω να θέλω να το πω; Γιατί δεν το βουλώνω ποτέ; Τα πάντα κουβαλούν μια σημασία, δεν κάνω ούτε ένα βήμα χωρίς να αναπολώ τα προηγούμενα, γιορτάζω επετείους ασήμαντων ημερών μόνη μου και το κάνω κάθε μήνα και σχολιάζω μέσα μου ό,τι μου συμβαίνει και αξιολογώ κάθε στιγμή, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να ανέχομαι να υπάρχω έτσι επ’ αόριστον. Κάποτε, ο αδερφός μου είπε ότι από μικρή με παρατηρεί να ταξινομώ τα συναισθήματά μου. Δομή. Τάξη. Γιατί; Μου το είχε πει για καλό. Είναι;

 

Με πονάει ο τρόπος που συνδεόμαστε οι άνθρωποι, γενικά. Με πονάει που εσύ δεν έμαθες κάτι από εμένα. Τα ήξερες όλα αυτά. Έχεις δοκιμάσει το μηδέν ήδη πολλές φορές. Σε έλκει. Σαν μια διαρκής επιστροφή. Σου αρέσει να γεμίζεις, γιατί ξέρεις πως θ’ αδειάσεις. Σου άρεσε να μ’ αγαπάς τρελά, γιατί ήξερες ότι δεν θα ΄ναι για πάντα. Απ’ το εκατό πηγαίνεις χρόνια στο μηδέν. Σαν μια διαρκής επιστροφή.

Τα λέμε ίσως στο μέλλον σ’ έναν άλλον αριθμό.

κείμενο και zine (κολλάζ και κείμενο) της Σελέστ

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *