ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Ενδιάμεσα

Δεν ξέρω αν σας έχουν ξεγελάσει και εσάς λεωφορεία.

Όταν γυρνάω σπίτι περιμένω το λεωφορείο πάντα στην ίδια στάση. Η πινακίδα με ενημερώνει πόσος χρόνος μου απομένει, αν και καμιά φορά αναβοσβήνει, ξεχνιέται, αλλάζει αριθμούς λέει ψέμματα και μπερδεύεται.

Είναι πολύ αργά και ο δρόμος φωτίζεται μόνο από το κίτρινο φως της πινακίδας. Δε θέλω να γυρίσω μόνη, αυτό το αργοσυρτο περπάτημα μέχρι το σπίτι φτάνει, για να τιναχτεί το μυαλό μου στον αέρα, θα περιμένω το λεωφορείο.

Νιώθω το χρόνο να κυλάει και όλα να μένουν στάσιμα, ίσως η πινακίδα να έχει βραχυκυκλώσει και το λεωφορείο να είναι ήδη στο δρόμο του προς τα εδώ. Μπορεί και όχι.

Όμως να περπατήσω ως την επόμενη στάση με την ελπίδα να προλάβω το λεωφορείο εκεί ή να παραμείνω ακούνητη; Αν ξεκινήσω να περπατώ, θα ξεχαστώ . Δε θα το ακούσω να πλησιάζει και θα με προσπεράσει, το ξέρω έχει συμβεί τόσες φορές. Αν περιμένω εδώ που είμαι- δεν ξέρω πως γίνεται αυτό κάθε φορά- θα έχει συμβεί κάποια βλάβη και το λεωφορείο δε θα έρθει και ας καθησυχάζομαι από την πινακίδα που αναβοσβήνει 2′. 
 
Ευτυχώς, τα λεωφορεία έχουν και επόμενα δρομολόγια, ενώ για τους ανθρώπους δεν υπόσχομαι.










κείμενο και κολλάζ της Σμαράγδας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *