ΜΟΙΡΟΓΝΩΜΟΝΙΟ

Στην αντανάκλαση μιας ντουζιέρας

Βγάζεις την φωτογραφία απ’ την κορνίζα, όπως κάθε χειμωνιάτικο απόγευμα παρασκευής.
       Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ. Ασφαλής στο χουχούλιασμα των πλεκτών του. 
       Κλαίω τρελαίνομαι
Ακούς τη φωνή σου
το συρτάρι στο κομοδίνο σου τρώει τη ζωή, τα κιτρινισμένα χαρτιά, το μελάνι και τα χρόνια. Σαν το σκόρο. Ωφέλιμος άχρηστα κατάλοιπα. Ρούχαρούχαρούχα να κρυφτείς/ να ξεχάσεις/να ξεχαστείς/να υπάρξεις ανενόχλητος/θαμμένος στο κουβά με τα άπλυτα
τραγική γελοιογραφία.
Εμπιστευτικά, γ υ μ ν ό ς. Στον καθρέπτη, δυσβάσταχτα γυμνός. σε κοιτάς.

 

Τι γελοίος παροξυσμός
Μέχρι δακρύων. Κλαις. Χτυπιέσαι.
Ούτε βρίζεις, ούτε χτυπάς, Η πρώτη σου υπόσχεση· γιατί
σ’ έβλεπες, γιατί σ’ άκουγες, γιατί γέλαγες, γιατί έκλαιγες
Μόνο του εαυτού σου την καρδιά δικαιούσαι να
ξεριζώσεις. Άθλια αντανάκλαση, σαθρή νιότη και
καπνός στα μάτια.
Άθλιε εαυτέ
Τι είδους ελευθερία είναι αυτή;
Περιστρέφεσαι γύρω από την γυμνή, στέρφα εικόνα σου, ευχόμενος
στην επόμενη βιτρίνα να πάψει να σου τρυπάει τους
πνεύμονες. Αλλά όχι. Η ζωή είναι άθλια. Κι εσύ ένα άθλιο απείκασμα.
Αν ήσουν φυλακισμένος, τουλάχιστον θα είχες όνειρα
στο προσκέφαλο για συντροφιά.
Τώρα περιπλανιέσαι με μια ταμπέλα γυμνής «ελευθερίας» στην
τρύπια τσέπη σου, την αριστερή, και στην δεξιά φυλάς
τους φόβους σου, και κάθε βράδυ ευλαβικά τους μετράς.
Πώς κατάντησες έτσι;
Είσαι γελοίος – είσαι άδειος.
Όπως ακριβώς ΕΓΩ

 

Σημείωση
Το παραπάνω γραπτό αποτελεί σκέψεις εσωτερικές σχετικά με την εικόνα σώματος και την έλλειψη αποδοχής του εαυτού. Δυστυχώς, για πολλούς είναι ψυχοφθόρα η έκθεση του γυμνού κορμιού, ακόμη κι αν το αντικρίζουμε μονάχοι μας, σε ένα καθρέπτη πριν το μπάνιο. Σαμποτάρουμε τον εαυτό μας, του κάνουμε bullying και τον φθείρουμε. 

Προσωπικά μιλώντας, με τα χρόνια κατάλαβα πως η αποδοχή δεν συνεπάγεται κι άμεση αγάπη. Η αποδοχή ξεκινάει με την αναγνώριση. Εκθέτω τον εαυτό μου στον φόβο μου, την γύμνια, ώστε να τον ξεπεράσω.  Αναγνωρίζω π.χ. ότι δεν μ’ αρέσει το τάδε χαρακτηριστικό μου, όπως, επίσης, αναγνωρίζω και την αδυναμία να αλλάξει αυτό. Σταδιακά λοιπόν αποδέχομαι την πραγματικότητα. Και σταδιακά αγαπώ το γυμνό σώμα μου, όχι για το πώς φαίνεται, αλλά για το τι κάνει. Είναι αρτιμελές, υγιές, με μετακινεί, αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, και με προσέχει. Το αγαπώ για αυτό.

κείμενο της Τέτας
εικόνα της TheSpin Hatz

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *