ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Πώς Χειρίζομαι τα Πάρτυ

Μαρία Μ. 

Ως άτομο που περνάει καλά με μουσική γυναικείων σχημάτων των 60’s για τον αιώνιο έρωτα που διαμορφώθηκε σε πέντε λεπτά και ανακαλύπτοντας πώς να κάνει ένα χρώμα να φαίνεται πιο όμορφο στο photoshop, δεν με λες και ψυχή του πάρτυ. Όταν αποφασίζω να πάω σε πάρτυ, βάφομαι έντονα και με χρυσώνω με ό,τι γκλίτερ έχω διαθέσιμο, με σκοπό να εξαπατήσω με τη λάμψη μου τους άλλους ως προς τη διάθεση με την οποία πηγαίνω. Εμφανίζομαι, κάθομαι σε ένα σημείο και κάνω εσωτερικές κουβεντούλες για το αν είναι υπερβολικά φανερό πως δεν ξέρω τι να κάνω και για το γιατί γέλασαν με το κακό αστειάκι που κατόρθωσα να ξεστομίσω αυτά τα νέα άτομα που μου απηύθυναν τον λόγο. Στην αρχή, είναι για μένα μια πνευματική εμπειρία που περνάω μόνη μου, μέχρι να μπει ένα τραγούδι που μου αρέσει και να μην ακούω την εσωτερική μου φωνή να αναρωτιέται αν χορεύω καλά, αν δείχνω περίεργη, αν είμαι εκτός ρυθμού. Συν ότι, ως άτομο που δεν πίνει αρκετά για να κλείσει τελείως η εσωτερική ανταπόκριση, μου είναι αναγκαίο να συγχρονίζω το εσωτερικό με το εξωτερικό ερέθισμα. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο, απλά βάλτε μου Travis Scott και θα λυθώ. I bet I do not look good on the dancefloor.


Θέμιδα Καράλη
Aνδρέας Βοτίκας

Σόφι

Στα πάρτυ, γενικά, μου παίρνει λίγο χρόνο να προσαρμοστώ, αλλά συμβαίνει σπάνια το να μην «χωράω» στον χώρο. Συνήθως, δεν φλερτάρω ιδιαίτερα· είμαι αρκετά αφοσιωμένη στο να περάσω καλά με την παρέα μου. Βασική προϋπόθεση για να μην βαρεθώ: να μ’ αρέσει η μουσική.

Σελέστ

Πάω σε ελάχιστα πάρτυ, δεν ξέρω πού γίνονται, δεν με νοιάζει να μάθω, χαίρομαι πολύ, όταν βρίσκομαι καλεσμένη σε σπιτικά πάρτυ, αλλά σπάνια μπορώ να πω ότι ένα πάρτυ γάμησε.

Είμαι σίγουρα το άτομο που απολαμβάνει να απασχολεί τα χέρια του κρατώντας ποτήρι με ποτό, μέχρι να βρεθεί κάποιος να πει «τελείωσε, μην μασάς άλλο το καλαμάκι». Χορεύω, όσο πίνω, κυρίως μ’ αρέσει να χάνω σιγά σιγά την αίσθηση του βάρους και των κινήσεων και να χάνω και την αίσθηση των βλεμμάτων, τουλάχιστον όλων εκτός από αυτού που με ενδιαφέρει. Εάν το ποτό βρει την όποια υπάρχουσα διάθεσή μου –καλή ή κακή ή κάκιστη- και δέσει σωστά μαζί της, το αποτέλεσμα είναι απελευθερωτικό. Επίσης, μεθυσμένη, έχω χαμηλές προσδοκίες από τη μουσική στα πάρτυ και λίγο ντρέπομαι γι’ αυτό. Θέλω να είμαι με παρέα που μπορεί να χορέψει ώρες, αλλά και να κάτσει μαζί μου στη γωνία, όταν χρειαστεί, και με παρέα που υπολογίζει την ασφάλεια όλων μας.

Τώρα που το σκέφτομαι, ακριβώς επειδή πάω σε λίγα πάρτυ μέσα στον χρόνο, μπορώ να υπάρξω πολύ διαφορετική από πάρτυ σε πάρτυ. Μ’ αρέσει να είμαι το επίκεντρο και να εκμεταλλεύομαι τη συνθήκη για να υπερβώ όρια, αλλά μ’ αρέσει και να πίνω και να χορεύω στον εκάστοτε καημό, μέχρι να κρασάρω στο υπνοδωμάτιο του εορταζόμενου, φορώντας ακόμα φακούς επαφής. Όχι, αυτό δεν μ’ αρέσει και δεν το συστήνω. Αλλά καμιά φορά συμβαίνει.

 Ένα καλό πάρτυ σε δέχεται όπως είσαι.

Λυδία

Τα πάρτυ εγώ τα παίρνω πολύ σοβαρά. Η αλήθεια είναι πως, ασυνείδητα, επωμίζομαι έναν συγκεκριμένο ρόλο: θέλω όλοι να περνάνε όσο καλύτερα μπορούν. Αυτό πιστεύω πως είναι κι ο σκοπός. Έτσι, διοχετεύω σε αυτά όλη την ενέργεια που διαθέτω. Ψυχική και σωματική. Οι άνθρωποι που πάνε σε πάρτυ για να αράξουν σε μία γωνία και απλά να κοιτάζουν δεν με αφορούν καθόλου και, ειλικρινά, θα ήθελα να λιγοστέψουν. Δείχνουν πως είναι άνθρωποι που δεν γουστάρουν να περάσουν καλά.

Παιδιά, στα πάρτυ χ ο ρ ε ύ ο υ μ ε. Και χορεύουμε πολύ. Ξέφρενα. Δεν βάζουμε όρια στον εαυτό μας. Εκτονωνώμαστε. Αφηνόμαστε. Και, μεταξύ μας, φλερτάρουμε. Χοντρά. Είσαι σε έναν χώρο με δεκάδες άλλα άτομα, κυρίως μεθυσμένα, και έχεις την ευκαιρία να χορέψεις σε κάποιον, ενώ σε λούζει ένας προβολέας με χρωματιστό φως. Προσωπικά, εκμεταλλεύομαι πάρα πολύ το σκηνικό και το vibe που μου δίνουν τα πάρτυ και είμαι πάντοτε έτοιμη για δυνατά show. (πάντα με τη συναίνεση του άλλου, ε!)

Τα πάρτυ για μένα είναι ευτυχία. Είμαι σε έναν χώρο με δυνατή μουσική, μαζί με τους ανθρώπους μου, είμαι ευδιάθετη, κρατάω αλκοόλ στο χέρι και τίποτα δεν μπορεί να με πειράξει. Στα πάρτυ είμαι νέα για πάντα και είμαι ζωντανή. Χορεύω και φλερτάρω όλη νύχτα, γελάω, πίνω, κατουράω τα διπλά και, όταν ξημερώνει, είμαστε όλοι πιο όμορφοι από ποτέ.

https://www.youtube.com/watch?v=k-r10AECpCo

 Ραφαέλα

Parties can be the life or the death of me! Η αγοραφοβία και η συναναστροφή με άγνωστο κόσμο σε κλειστό χώρο, ακόμα και με μουσική που μ’ αρέσει, μπορούν να με κάνουν να θέλω να πάω σπίτι μου αμέσως. Έχω καιρό να πάω σε πάρτυ και να το απολαύσω, αλλά συνήθως προτιμώ αυτά σε σπίτια φίλων, ή, ιδανικότερα, στο δικό μου, με μουσική από 80’s disco, 90’s pop, 00’s emo και μετά ανυποψίαστη στροφή σε ελληνική pop (άντε και κάνα Λεκτικό ή Μηδενιστή, άμα λάχει) και κλείσιμο με ρεμπέτικα. Η πλέιλιστ που δίνω είναι ενδεικτική μόνο για τα 2/5 του μουσικού πλυντηρίου που έχω στο κεφάλι μου, άρα μην με καλέσετε ποτέ να κάνω τον dj:

Ράνια Φ. Ζώκου

Τα πάρτυ, για μένα, είναι ιεροτελεστία. Επιλεγμένα με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια, γράφονται με κακό γραφικό χαρακτήρα στην ατζέντα μου και υπάρχουν ελάχιστοι λόγοι που θα καταλήξω να μην πηγαίνω και σχεδόν ποτέ αυτοί οι λόγοι δεν αφορούν εμένα. Αλήθεια, έχω πάει σε πάρτυ μετά από 24 ώρες δουλειάς, με διάλειμμα για δίωρο ύπνο (δεν συστήνεται). Συνήθως, προλογίζονται από απογευματινό ύπνο, από τον οποίο ξυπνάω με τηλέφωνο για τον πιο κλασικό διάλογο «Τι θα βάλεις απόψε;» «Δεν έχω καμία γαμημένη ιδέα». Εκείνη τη στιγμή, δεν ξέρω καν τι έτος έχουμε. Εν συνεχεία, ακολουθεί η μεθοδική και πανικόβλητη μεταφορά της ντουλάπας –με αυτή τη μουσική υπόκρουση– στο κρεβάτι, και η ανακάλυψη πως ό,τι είχα σκεφτεί να βάλω είναι άπλυτο ή, στην καλύτερη, ασιδέρωτο. 

Μην έχοντας ακόμα συνέλθει από τον ύπνο, συνεχίζω να χορεύω και να τραγουδάω παράφωνα σε ώρες κοινής ησυχίας, όσο σβήνω και φτιάχνω το καταραμένο το eyeliner. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φεύγω σπριντάροντας για κάποιο λεωφορείο, εξαιτίας του προαναφερθέντος μουσικοχορευτικού ρεσιτάλ.

Το σύνηθες είναι αυτό το λεωφορείο να με αφήσει στο σπίτι κάποιας φίλης, όπου θα τελεστεί το predrinking (κάποια από τα κομμάτια του θα βρείτε εδώ), που ποτέ δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί εντός του σπιτιού και έτσι, έχω καταλήξει να αναμειγνύω gin με sprite σε αρκετά διαφορετικά ΜΜΜ.

Στα πάρτυ, λοιπόν, η συμπεριφορά μου προσαρμόζεται αναλόγως (πχ στα πάρτυ σε σπίτι είμαι πολύ κοινωνική), αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: θα χορέψω· με τους φίλους μου, με άγνωστους, μόνη μου. Μπορεί να μην χρειαστεί να κάτσω καν κάτω όλο το βράδυ. Μπορεί όλοι να έχουν πεθάνει σε κάποιο καναπέ και εγώ να λέω «άλλο ένα κομμάτι». Δεν υπάρχει αρκετή ποσότητα αλκοόλ ή κούρασης που να με κάνει να σταματήσω, αν η μουσική είναι καλή.

Συνήθως, τα πρώτα μέσα είναι αυτά που σηματοδοτούν την αναχώρηση μας, όπως τώρα που γράφω όλα αυτά, με κεφάλι αμφίβολης νηφαλιότητας, στην προνομιακότερη θέση του λεωφορείου. Στα ακουστικά μου ηχούνε αυτά τα κομμάτια και στο πρόσωπο μου διαγράφεται ένα μεγάλο χαμόγελο που εγώ μπορώ ακόμα να πηγαίνω για ύπνο, την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος πάει για δουλειά.

 

Δεσπού

Πάρτυ γενεθλίων, πάρτυ αποφοίτησης, πάρτυ Χριστουγέννων, πάρτυ σε σπίτι, πάρτυ σε μαγαζί. Στα πάρτυ πίνουμε, χορεύουμε, γελάμε ή/και κλαίμε. Δοκιμάζουμε το κοκτέιλ που εκείνος ο φίλος μας πίνει κάθε φορά και δεν το έχουμε πιει ποτέ. Φλερτάρουμε με γνωστούς και αγνώστους και η μουσική, που είναι πολύ δυνατά και δεν αφήνει κανέναν να μιλήσει, βοηθάει στο να μην λέγονται περιττά και ξενέρωτα πράγματα.

Ένα πάρτυ μπορεί να λειτουργήσει ως μετάβαση από μία διάθεση σε μία άλλη, από έναν έρωτα σε έναν άλλον και από μία περίοδο της ζωής μας σε μια άλλη, καινούργια. Μία μετάβαση η οποία δεν έχει τη μορφή εισιτηρίου ή αίτησης, αλλά που συμβαίνει 3 η ώρα το πρωί, τη στιγμή που ακούγονται τράσι 00’s τραγούδια, και -αν και λίγο μεθυσμένη- νιώθεις πως έχεις τα πάντα.


Asmary

Μαρλένο

Δεν ήμουν άτομο των πάρτυ στο λύκειο και, φαντάζομαι, ούτε τώρα είμαι τόσο, υπό την έννοια ότι δεν θα νιώσω έντονα ποτέ την ανάγκη να υπάρξω άμεσα σε ένα πάρτυ. Λέγεται ότι οι βόες μπορούν να ζήσουν μέχρι και τρία χρόνια με το ίδιο γεύμα, έτσι και εγώ περίπου με τα πάρτυ. Ένα καλό πάρτυ μπορεί να με κρατήσει ικανοποιημένο και ήρεμο για ένα εξάμηνο, χωρίς να νιώσω ότι κάτι μου λείπει.

Ξεκινάω τα πάρτυ μου ψιθυρίζοντας τα λόγια των τραγουδιών που ακούω στο ποτήρι με το ποτό μου. Σε αυτή μου τη φάση, νιώθω άβολος και δεν ξέρω τι να κάνω με τα χέρια μου. Αν το πάρτυ είναι καλό και είμαι με σωστή παρέα, τα χέρια μου, αλλά και εγώ, γρήγορα θα λυθούμε. Υπάρχουν, βέβαια, πάντα πάρτυ τα οποία ξεκινούν και τελειώνουν και δεν εμποδίζουν με κανέναν τρόπο τη συζήτηση που έχω αρχίσει με το ποτήρι μου. Άπαξ, όμως, κι αυτό συμβεί, χορεύω δίχως προφανή δείγματα κούρασης, αλλά ως επί το πλείστον με 5-6 μόνο συγκεκριμένες κινήσεις. Γυρνώντας στο σπίτι μου το πρωί, η ανηφόρα που οδηγεί σε αυτό μου φαίνεται μυθικά πιο δύσκολη στην ανάβαση και, μπαίνοντας μέσα στην πολυκατοικία μου, θα αποφύγω να με δω μεθυσμένο, κουρασμένο και ιδρωμένο στον καθρέφτη της εισόδου.

Αφροδίτη

Κινούμαι προσεκτικά στον χώρο. Προσπαθώ να εντοπίσω κάποιο γνώριμο πρόσωπο για να αρχίσω να αισθάνομαι άνετα και, όταν το βρω, όλα γίνονται πιο εύκολα. Παλιότερα δυσκολευόμουν να υπάρξω σε ένα μέρος όπου ξέρω λίγα άτομα και έχασα πολλά πάρτυ από την ανασφάλεια και το άγχος μου.

Τώρα, πλέον, λατρεύω τις άσκοπες φιλοσοφικές συζητήσεις στο ημίφως φοιτητικών διαμερισμάτων, τον χορό ανάμεσα σε άγνωστα σώματα, την περιπλάνηση στους υπόγειους και υπέργειους χώρους του πανεπιστημίου, όπου οι αφίσες χρωματίζουν τους τοίχους και το πάτωμα κολλάει από τις χυμένες μπύρες. Το μυστικό μου είναι απλό: σκέφτομαι ότι είμαι όσο ξένη είναι όλοι τους. Καινούργια, άγνωστη, μόνη, αγχωμένη, ενθουσιασμένη, τόσο, όσο όλοι.

 

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΤΥ:





Έλα στο πάρτυ μας στις 11/10 τα μεσάνυχτα, για να μας δείξεις κι εσύ πώς χειρίζεσαι τα πάρτυ!

[οι αφίσες για το πρώτο και το δεύτερο πάρτυ ετοιμάστηκαν από την Κατερίνα Μήλεση, ενώ η αφίσα για το τρίτο μας πάρτυ ετοιμάστηκε από τον Καραγιαννό και τη Dimitra Thorpe. ]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *