ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Ιστορικά Αϋπνίας

όταν τα βράδια πεινάω,
σηκώνομαι και με ταΐζω λίγα γλυκά δάκρυα,
κάνω βόλτες πάνω κάτω και μετράω πλακάκια,


μετράω λεπτά, μετράω καρδιοχτύπια
και αναρωτιέμαι στα πόσα παύει να ξεχειλίζει η πίκρα
και πότε μπαίνουν οι τίτλοι τέλους 

όμως όταν τα βράδια πονάω,
καθηλωμένη σε ένα σκληρό στρώμα και αποπνικτικά σκεπάσματα
να παλεύω να ξεμπερδέψω τον κόμπο στο λαιμό μου,

σχεδόν ακούω τη γνωστή παρακλητική φωνή της Χαράς,
να λέει στη νεώτερη εκδοχή μου πόσο σημαντικό είναι το κλάμα
για όσους στοχεύουνε στο μέλι, αλλά καταλήγουν με τη μέλισσα

αν σε ρωτήσουν λοιπόν γιατί δεν κοιμάσαι τα βράδια
κρατήσου και μην απαντήσεις αμέσως, άλλωστε
η λογοδοσία γίνεται στον πάτο των ποτηριών που γεμίσαμε δάκρυα.


ποίημα της Μαρίας Μ. 
και φωτογραφίες της Μαίρης

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *