ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

Άχρωμος

7:15 περνάει το λεωφορείο. Το περιμένω. Ήρθε, πάω στην δουλειά. Πίνω έναν γαλλικό με μια κουταλιά καστανή. Ξεκινάω την δουλειά και τελειώνω 3:30. Θα πάρω το λεωφορείο των 3:50. Περιμένω, ήρθε, φτάνω σπίτι, βλέπω μια σειρά, δεν έχει σημασία ποια. Πάντα κάποια θα είναι. Μαγειρεύω, τρώω, καληνύχτα.                                                                                                                                          

7:15 περνάει το λεωφορείο. Το περιμένω. Μια κοπέλα με έσπρωξε και μου ζήτησε συγγνώμη. Ήθελα να την βρίσω, αλλά κοιτάζοντας την καλύτερα μου ήρθε να της χαμογελάσω. Δεν έκανα τίποτα από τα δύο. Πάω στην δουλειά. Πίνω καφέ. Ξεκινάω την δουλειά και τελειώνω 3:30. Πάω σπίτι. Μόλις κλείδωσα την πόρτα. Βρίζω την κοπέλα και μετά της λέω πόσο γλυκό χαμόγελο έχει και ότι θα ήθελα να βγούμε ραντεβού. Βλέπω τη σειρά μου, πέφτω για ύπνο.

 

 

 

 

 

7:15 περνάει το λεωφορείο. Το περιμένω. Ήρθε, πάω στην δουλειά. Ένας συνάδελφος πήρε προαγωγή και περηφανεύεται. Σχολάω, πάω σπίτι και μόλις κλείσει η πόρτα ουρλιάζω, βρίζω τον μαλάκα τον Σπύρο που νομίζει πως κάποιος είναι για τις κατουρημένες ποδιές που φίλησε. Μαγειρεύω, τρώω, βλέπω τη σειρά μου, πέφτω για ύπνο.

 

 

 

 

Αυτή είναι η ρουτίνα μου. Γυρίζω σπίτι και αδειάζω την φωνή μου. Όχι. Δεν είμαι τρελός,είμαι λευκός, άχρωμος και άγευστος. Περνάω απαρατήρητος στο πλήθος, στη δουλειά, στο λεωφορείο.  Πάντα έτσι ήμουν όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε κάθε συναισθηματισμό άκουγα στο πίσω μέρος του μυαλού μου:
«Σώπαινε! Σκάσε! Δεν νοιάζει κανέναν πως αισθάνεσαι! Να είσαι λειτουργικός!».
Κράτησα για εμένα όλα τα αρνητικά συναισθήματα και έπειτα από συνήθεια κλείδωσα και τα θετικά,τα όμορφα. Απορροφώμαι από το πρόγραμμα, τη δουλειά, τον καφέ, τις σειρές, τα δρομολόγια του λεωφορείου και η λευκή μου μάσκα δεν ξεκολλάει από το δέρμα μου στον έξω κόσμο.

 

 

Μόνο όταν γυρνάω σπίτι σπάω ηθελημένα την πορσελάνη και ξεσπάω πάνω στην σιωπή του σπιτιού μου. Άλλοι ξεσπούν πάνω σε αντικείμενα,πάνω στον κατώτερό τους, πάνω στον σερβιτόρο, πάνω στον άγνωστο.

Εγώ προτιμώ να βγάζω τα απωθημένα μου στους τέσσερις τοίχους.

φωτογραφίες από τη σειρά «Mr Blanc» του Ettore D. Kass (Προσωπικός Λογαριασμός, Επαγγελματικός Λογαριασμός)
κείμενο της Κατιάνας Ραβάνη



			

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *