ΠΡΟΣΩΠΑ

Ο Πινόκιο μιλάει για τους Jolly Roger, το Θ*Δ και το Κενό

Ο Πινόκιο (Ανδρέας) είναι ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς και σίγουρα ο αγαπημένος μου, όταν μιλάμε για hip hop. Η μουσική του είναι ανήσυχη, ξύνει πληγές για τις οποίες οι περισσότεροι εθελοτυφλούμε, κυνηγάει με λύσσα τις στιγμές, τον έρωτα και τα όνειρα του, φωνάζει για να φύγει το σκοτάδι, πονά, ωρύεται και γράφει για ό,τι τον πνίγει!

Ο Πινόκιο (Ανδρέας) μαζί με τον Anima (Μιχάλης) δημιούργησαν το συγκρότημα Jolly Roger το 2005 και ξεκίνησαν να ηχογραφούν ερασιτεχνικά. Το 2009 κυκλοφορεί η πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, το άλμπουμ με τίτλο «Πειρατική σημαία» με αναφορά στον τίτλο του συγκροτήματος.Το 2011 κυκλοφόρησε ο δεύτερος τους δίσκος με τίτλο «Τα ρέστα κράτα τα» στον οποίο συμμετείχε ο Simph0nik στην μουσική παραγωγή και η Μaverick σε στίχους.

 

Το 2012 δημιούργησε μαζί με  Αnima (μέλος των Jolly Roger), Gadfly, ΤοΣφάλμα και Βδέλυγμα την καλλιτεχνική κολεκτίβα «Θέατρο Δρόμου» (Θ*Δ) στην οποία αργότερα εντάχθηκαν και οι Φώντας, Φρανκ, Αόρατος Εχθρός, ACTONE. Μέσω της κολεκτίβας αυτής βγάλανε το τρίτο τους άλμπουμ «Κενό», στο οποίο ακούγονται ερμηνείες της ηθοποιού Λίνας Φούντογλου από ποιήματα γραμμένα από τον Πινόκιο.

 

Το 2015 πάλι μέσω της κολεκτίβας Θ*Δ συμμετείχε μαζί με Αnima, Βδέλυγμα και ΤοΣφάλμα στο άλμπουμ «Αλίμονο σε εκείνους που γελάνε εδώ»

Το 2016 ιδρύει μαζί με τον Simph0nik και τον Anima αργότερα τους «TheReunion»  με τους οποίους και το 2017 βγάζει το άλμπουμ «ΜάναΤαΚατάφερα».

Τον Μάιο συμμετέχει μαζί με τον Αnima στο καινούργιο άλμπουμ «Parenthesis» του Simph0nik.

Κατά πόσο πιστεύεις ότι τα ερεθίσματα που έχεις λάβει πριν στραφείς στο γράψιμο και την μουσική επηρέασαν εν τέλει την καλλιτεχνική σου πορεία; Έχεις συγκεκριμένα παραδείγματα μουσικά ή και συγγραφικά που να λειτούργησαν για σένα ως έμπνευση;

Όλος μας ο χαρακτήρας καθορίζεται απ’ τα ερεθίσματά μας, πόσο μάλλον η δημιουργία. Ερεθίσματα βέβαια είναι άνθρωποι, καταστάσεις, καλλιτεχνικά έργα, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες σε συνάρτηση με την χρονική στιγμή που τυχαίνει να τα συναντήσεις στην ζωή σου. Ευτυχώς, μεγάλωσα σε σπίτι με άπειρα βιβλία όλων των ειδών από πολιτικά, ιστορικά, κλασσική λογοτεχνία, τα πάντα καθώς και πολύ μουσική. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να καταγράψω όλα τα «ερεθίσματα» που έχω λάβει, αλλά μπορώ να μιλήσω πιο συγκεκριμένα για το hip hop. Ξεκίνησα να ακούω στα δώδεκα, όταν ένας τότε συμμαθητής μου στην έκτη δημοτικού μου είχε δώσει ένα cd του μεγάλου του αδερφού με 5 κομμάτια ελληνικού hip hop. Τα περισσότερα ήταν Active member (μελωδία της παρακμής, λαβωμένο ξωτικό) κι ένα από Βαβυλώνα, το «Παράφρων». Με είχε συνεπάρει το γεγονός ότι έπαιζε μια μουσική με πολλούς στίχους σε κάθε κομμάτι και τόσο άμεσα δοσμένη και ερμηνευτικά και στιχουργικά. Κόλλησα αμέσως και άρχισα να ψάχνω ό,τι έπαιζε τότε από ελληνικό hip hop. Έγραφα ρίμες από τότε με τον Μιχάλη (Anima) και κάποια στιγμή, αφού ενηλικιωθήκαμε, γνωρίσαμε τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους δημιουργήσαμε την καλλιτεχνική κολλεκτίβα Θέατρο Δρόμου, η οποία ήταν για μένα μεγάλο σχολείο και σίγουρα μ’ έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και ως άνθρωπο και ως δημιουργό. Ένα απ’ τα πιο δυνατά «ερεθίσματα» για μένα και προφανώς για όλη την κοινωνία και την hip hop κοινότητα ήταν η δολοφονία του Παύλου απ’ τους φασίστες.

Στην μουσική σου αγγίζεις θέματα όπως ο έρωτας, η μοναξιά και η πολιτική. Γιατί επιλέγεις να μιλήσεις για αυτά;

Δεν ξέρω πώς να απαντήσω ακριβώς στην ερώτηση: «γιατί πολιτική;». Δεν το επιλέγω, απλά αυτός είναι ο τρόπος που κατανοώ τον κόσμο. Τα πάντα εμπεριέχουν πολιτική, υλικά συμφέροντα, προνόμια κ.λ.π. Η πολιτική δεν ανήκει στις θεματικές της φιλοσοφίας με τις οποίες ασχολείσαι, αν έχεις όρεξη και χρόνο για φιλολογικές κουβέντες. Είναι κάτι πιο γήινο για μένα. Δεν το επιλέγεις. Το συναντάς παντού μπροστά σου και πρέπει να μάθεις τουλάχιστον να το αναλύεις, για να επιβιώσεις, εσύ και οι άνθρωποι σου. Ο έρωτας και η μοναξιά τώρα είναι πτυχές απ’ την ζωή μου, ανάμεσα σε πολλές άλλες. Έχω γράψει για την ανασφάλεια της ανεργίας, για την κατάθλιψη, για τα ναρκωτικά, για τις ανθρώπινες σχέσεις συνολικότερα ή έχω εκφράσει την άποψη μου για τα hip hop δρώμενα. Κάποιος κόσμος ίσως μ’ έχει ταυτίσει με έρωτα, μοναξιά κλπ λόγω «κενού», κάτι που αποτελεί ένα μικρό μέρος της προσωπικότητας και των ανησυχιών μου.

Ο συνδυασμός καθαρής «απαγγελίας» με το hip hop και η συχνή απουσία της ομοιοκαταληξίας δίνουν χαρακτήρα στην μουσική σου. Πώς κατέληξες  στο να διαμορφώσεις αυτό το στυλ;

Και σε αυτό νομίζω ότι παίζει μια λάθος ταύτιση, αλλά θα απαντήσω όπως μπορώ. Το να χώνουμε χωρίς ρίμες ή χωρίς συμβατικό μέτρο ήταν μια πρακτική που χρησιμοποιούσαμε όλοι απ’ το Θέατρο Δρόμου στο πλαίσιο του πειραματισμού μας πάνω στην μουσική που αγαπάμε. Συμβόλιζε, επίσης, την εμμονή μας με το περιεχόμενο των στίχων και όχι με την μορφή που αποδίδονται, τα καθιερωμένα flow κ.λ.π. Οι πρώτοι που άκουσα να το κάνουν στην Ελλάδα ήταν οι Trial by Error και ως ένα βαθμό και οι Στέρεο Νόβα. Η πλειοψηφία των κομματιών που έχω γράψει, παρ’ όλ’ αυτά έχουν ρίμες (ο θεός να τις κάνει) και συμβατικό flow. Δεν νομίζω ότι οι «απαγγελίες» είναι κάτι που με αντιπροσωπεύει, είναι σίγουρα όμως ένα μέσο που χρησιμοποιώ.

Συμβολίζει κάτι το όνομα Πινόκιο;

Μου το έβγαλε ο κολλητός μου, o Dorian, όταν ήμασταν πιτσιρίκια, κυρίως για να με πειράζει για το μέγεθος της μύτης μου. Δεν σήμαινε κάτι. Είναι ένα παιδικό αστείο. Γι’ αυτό το κράτησα.

Πώς ορίζεις την επιτυχία σε αυτόν τον «χώρο» και κατά πόσο πιστεύεις ότι σχετίζεται με το χρήμα;

Ορίζω την επιτυχία πρώτα απ’ όλα με το να μεγαλώνεις και να εξακολουθεί να σε γεμίζει το ραπ, να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Προφανώς οι προτεραιότητες όσο περνάει ο καιρός αλλάζουν και αν δεν βγάζεις χρήματα απ’ την μουσική σου θα στραφείς σε άλλα πράματα για να επιβιώσεις και η δημιουργία θα έρθει σε δεύτερη και σε τρίτη μοίρα. Επιτυχία θεωρώ να μπορείς να ζήσεις απ’ αυτό που αγαπάς, κάνοντας το αξιοπρεπώς, μην μπαίνοντας σε lifestyle καλούπια, ούτε χτίζοντας μία ολόκληρη περσόνα, που δεν έχει καμία σχέση με σένα, για να διασκεδάζεις δωδεκάχρονα. Όλα σχετίζονται με το χρήμα στην ζωή, προφανώς και η επιτυχία. Παρ’ όλ’ αυτά το χρήμα δεν είναι δείκτης επιτυχίας για μένα, αλλά δεν θα λεγα όχι αν μπορούσα να βιοποριστώ απ’ την μουσική μου.

 

photo by SylVie.

Τι πιστεύεις πως έχει αλλάξει στην hip hop σκηνή της Eλλάδας από τότε που ξεκίνησες να γράφεις έως σήμερα; Ένιωσες ποτέ την ανάγκη να στραφείς προς κάτι ή ίσως να απομακρυνθείς από αυτό, επειδή θεώρησες πως πουλάει μαζικά;

Σίγουρα πλέον όλος ο κόσμος ασχολείται με το hip hop, επομένως σίγουρα από τότε που ξεκίνησα να συναναστρέφομαι με την σκηνή μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι που ασχολούμαστε με την κουλτούρα έχουμε πολλαπλασιαστεί. Δεν θεωρώ πως πλέον υπάρχει μια ενιαία ελληνική hip hop σκηνή, αλλά μικρές ή και μεγάλες σκηνές γύρω απ’ το hip hop, χωρίς κατ’ανάγκη να έχουν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ τους πέρα απ’ τον τρόπο εκφοράς των κουπλέ (ραπ). Εγώ μεγάλωσα καλλιτεχνικά στην πιο πολιτικοποιημένη hip hop σκηνή της Αθήνας, στήνοντας και παίζοντας συναυλίες σε στέκια, πλατείες, πανεπιστήμια, καταλήψεις και μικρά μαγαζιά. Δεν ήταν κριτήριο για μένα το τι «πουλάει»για να στραφώ προς αυτό ή να το απορρίψω. Ζούσα την καλλιτεχνική μου ζωή παράλληλα. Υπήρχαν εποχές που πουλούσα, υπήρχαν και περίοδοι που δεν ψηνόταν να με αγοράσει κανείς. Ό,τι κάνω στο ραπ το κάνω κυρίως επειδή θέλω να εκφέρω μία άποψη σχετικά με την μουσική που αγαπάω και τον σκατά κόσμο που ζω. Αν «πουλήσει», έχει καλώς.

Ποιων Ελλήνων hip hop- και μη- καλλιτεχνών την δουλειά θαυμάζεις;

Το «θαυμάζω» μου φαίνεται βαριά κουβέντα. Υπάρχουν πολλοί, όμως, που γουστάρω να ακούω και τους σέβομαι καλλιτεχνικά. Παρακολουθώ την ελληνική σκηνή για να ξέρω τι μου γίνεται, αλλά με την καρδιά μου και να γουστάρω μπορώ να ακούσω μόνο τους φίλους μου. Επιγραμματικά όλοι όσοι πέρασαν απ’ το Θέατρο Δρόμου, δηλαδή Gadfly, ΤοΣφάλμα, Βδέλυγμα, Anima. Γουστάρω επίσης τον Οπλιστή, τους statemental, τον Σώφρονα, τους emes, τον onesecbeforetheend, τον Kooz, τον Δεκ , τον Στιφ, τον Μέγα και σίγουρα πολλούς άλλους από το ελληνικό ραπ που αυτή τη στιγμή ξεχνάω. Μουσικά προφανώς ο Simph0nik, η φάση του Chavo, ο Zatri και ο Κυριάκος από Phonotribe. Ευρύτερα καλλιτεχνικά μ’ αρέσουν οι φωτογραφίες και τα έργα της SylVie, η οποία επιμελείται τα εξώφυλλα και τις αφίσες μου, όπως και οι Mask, Φρανκ Και Θοδωρής Φράγκος, με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν. Τέλος, λατρεύω τα ποιήματα και τα κείμενα του Φώντα, τις μουσικές επιλογές του DJ Flap, τους HEX, τα Μεθυσμένα Ξωτικά  και τον Δημήτρη τον «doom» σαν ντράμερ και σαν άνθρωπο, του οποίου οι μουσικές του γνώσεις και απόψεις μ’ έχουν κάνει καλύτερο σε όλους τους τομείς.

Είσαι μέλος του Θεάτρου Δρόμου. Πώς θα εξηγούσες με λίγα λόγια τη δράση σας;

Για αρχή πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως το Θέατρο Δρόμου δεν υφίσταται πια σαν ομάδα, καθώς έχουμε σταματήσει εδώ και κάποια χρόνια να κάνουμε συνελεύσεις. Καλλιτεχνικά έχουμε ακολουθήσει ο καθένας αυτόνομες πορείες και δεν προβλέπεται να κυκλοφορήσει κάποια άλλη δουλειά μέσω αυτής της καλλιτεχνικής κολεκτίβας. Από κει και πέρα η φάση του Θ*Δ ήταν μια απόπειρα να αυτοοργανώσουμε τις καλλιτεχνικές μας ανάγκες, άνθρωποι με κοινές πολιτικές αντικαπιταλιστικές και αντιφασιστικές αρχές. Στην πράξη, όλες οι αποφάσεις της ομάδας παίρνονταν στις εβδομαδιαίες συνελεύσεις από όλα τα μέλη, καταφέραμε να δημιουργήσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες και πολιτικές συζητήσεις. Είχαμε βγάλει κάποιες αφίσες, ενώ είχαμε κυκλοφορήσει μουσικούς δίσκους, ποιητικές συλλογές, βιβλία και κόμιξ. Τα έσοδα απ’ τις καλλιτεχνικές μας δουλειές επέστρεφαν στο συλλογικό ταμείο για την χρηματοδότηση της επόμενης κυκλοφορίας της ομάδας. Σκοπός μας πέρα απ’ την οικονομική επιβίωση της κολεκτίβας ήταν να παράγουμε τέχνη με σαφή πολιτική θέση ενάντια στον καπιταλισμό και τους φασίστες.

Το «Κενό» άγγιξε πολύ κόσμο. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιστορία ή και πηγή έμπνευσης πίσω του;

Το μόνο που θυμάμαι είναι να καθόμαστε με τον Μιχάλη και να συζητάμε τι θέμα θα μπορούσε να έχει ο δίσκος. Δεν μας ερχόταν τίποτα και κάπως πετάχτηκε η ιδέα του «κενού». Σε φάση: «Δεν μου ‘ρχεται τίποτα. Κενό. Μηδέν.» Μετά κάτσαμε διαβάσαμε διάφορα γύρω απ’ το «κενό» και προσπαθήσαμε να το σκιαγραφήσουμε κυρίως ψυχολογικά αλλά όχι μόνο. Κάθε κομμάτι του δίσκου περιγράφει κι ένα διαφορετικό «κενό». Το «00» είναι το απροσδιόριστο, το «01» είναι το πιο υπαρξιακό, το «02» το ερωτικό και ούτω καθεξής. Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι και το συμπέρασμα· ότι δηλαδή μέσα απ’ τα κενά μας εν τέλει παίρνουμε τα εφόδια για να δημιουργήσουμε, να πολεμήσουμε, να βγούμε σοφότεροι και πιο δυνατοί από πριν.

Υπάρχει ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στους Jolly Roger και τους The Reunion;

Jolly Roger είναι η μπάντα που έχουμε με τον Μιχάλη (Anima), που φέτος κλείνουμε και 10 χρόνια απ’ την πρώτη μας κυκλοφορία, την «Πειρατική Σημαία». Στην συνέχεια βγάλαμε «Τα ρέστα κράτα τα». Έπειτα το «Κενό» και το «Αλίμονο σ’ εκείνους που γελάνε εδώ», μέσω του Θ*Δ. Το TheReunion είναι μία μουσική ομάδα, στην οποία προς το παρόν ανήκουμε οι Jolly Roger και ο Simph0nik και μέσω αυτής της ομάδας κυκλοφόρησε ο δίσκος «ΜάναΤαΚατάφερα». Σύντομα θα κυκλοφορήσει και ο δίσκος του Simphonik με μερικά ραπ από Jolly, μέσω του theReunion.

Το κενό μπορεί να φύγει ή έστω να γεμίσει;

Δεν νομίζω πως μπορεί να φύγει και δεν ξέρω αν είναι αυτό το ζητούμενο. Το θέμα είναι να μάθεις να το διαχειρίζεσαι, να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, να μην σε εμποδίζει να αγωνίζεσαι για όσα πιστεύεις. Δεν είναι κάτι το οποίο όποτε θες το φοράς κι όποτε θες το βγάζεις. Κανένα νόημα δεν υπάρχει στην ζωή, πέρα απ’ αυτό που εμείς της δίνουμε. Και εν πάση περιπτώσει θεωρώ πως ο κόσμος έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα απ’ τα δικά μας προσωπικά και σε μεγάλο βαθμό ναρκισσιστικά κενά. Υπάρχει εκμετάλλευση, αδικία, πείνα, θάνατος. Έχω επιλέξει όπου και όπως μπορώ να αντιστέκομαι μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Το μόνο σίγουρο είναι πως το «κενό» δεν ξεπερνιέται ατομικά.

 
για τη συνέντευξη συνεργάστηκαν ο Ανδρέας και η Ευδοκία
σχέδιο του Ανδρέα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *