ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ & ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ

Συνειρμικό Review: Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις-Παιδί Τραύμα

Οι “Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις” είναι ένα πολυφωνικό άλμπουμ. Ακούγοντάς το, δεν άκουσα μόνο τις ιστορίες ενός ατόμου που τυχαίνει να είναι το άτομο που τραγουδάει. Νομίζω πετυχαίνει να επωμιστεί την οικειοποίηση φωνών και ιστοριών που δεν είναι απαραίτητα δικές του και να τις διηγηθεί με ένταση και θάρρος που θα ήθελαν να κλέψουν κι εκείνες για να ακουστούν. Το αυτοαναφορικό εδώ είναι κάπως κρυμμένο. Η μουσική πλαισιώνει τους στίχους άξια, δεν ισορροπεί τα πράγματα, αντίθετα, στρώνει χαλί ικανό να αντέξει και τα σκληρότερα βήματα που επιχειρούν να κάνουν οι στίχοι. Εντείνει το νεύρο, τη σύγχυση, το ψάξιμο, πάντα μέσα στο πλαίσιο της πόλης. Στον αστικό ήχο η εκάστοτε πόλη, άλλωστε, είναι αναγκαία συνθήκη για τη δημιουργία του άλμπουμ και σίγουρα άξια μνείας στο κάτω μέρος των ευχαριστιών του καλλιτέχνη.

Το μόνο εξισορροπητικό συναισθηματικά στοιχείο της ενορχήστρωσης βρίσκεται στα συχνά dance breaks που έπονται μιας ωμά ειλικρινούς στροφής, η οποία σκαλίζει πάνω σου μια αλήθεια και πονάς, αλλά στο καπάκι σε σπρώχνει να χορέψεις. Άτσαλα, χύμα, αντίθετα, για μένα, με το κόνσεπτ του άλμπουμ, για να μην πάθει αγκύλωση το αίσθημα που παγώνει σε κάποιες στιγμές και μένει ακίνητο σε πόζα προβληματισμού. Το manual είναι εκεί για να σου προτείνει περιπαιχτικά τι να κάνεις για να έχεις την πλήρη εμπειρία ακρόασης και, όσο προσπαθεί έτσι θεωρητικά να σε ελέγξει, άλλο τόσο, τελικά, σε απελευθερώνει κινητικά.

Οι “Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις” εμπεριέχουν σίγουρα ένα ικανοποιητικό ποσοστό θυμού που άλλοτε ξεσπάει σε ρητορική νεύρου και αγανάκτησης, σε κριτική, άλλοτε διοχετεύεται σε αφοπλιστικό μηδενισμό άλλοτε, λίγο πριν το τέλος, προλαβαίνει και μετατρέπεται σε αισιοδοξία.

“Νεραντζιά”

Η “Νεραντζιά” ανοίγει το άλμπουμ με θράσος και επιβλητικό ρυθμό και αρχίζει να υφαίνει ιστό αξιών και διαθέσεων. Ο ήχος είναι υποψιασμένος και γνωρίζει κάτι που δεν ξέρω. Είναι ο ήχος της διαδρομής που πατάει γερά πάνω στο μάταιο και φέρνει συνειδητοποιήσεις. Κάθε βήμα και μάθημα. Ακολουθώ το τραγούδι και νιώθω πως δεν υπάρχει γυρισμός, βρίσκομαι ήδη στο σύμπαν του άλμπουμ. 

“Το μπολ”

Όλα όσα κρατάμε είναι τα καλύτερα για την εκάστοτε εκδοχή μας, έτσι πιστεύουμε, έτσι σίγουρα δηλώνουμε μέχρι να το πιστέψουμε και τα εξυψώνουμε μόνο για να τα αποδομήσουμε στη συνέχεια. Ίσως, επειδή δεν μάθαμε ποτέ πώς να κατοικούμε μέσα στο καλό αδιάφθοροι, πώς να κρατάμε το σημαντικό και το όμορφο χωρίς να θέλουμε να το γδάρουμε για να μας μοιάσει. Ίσως, απ´ την άλλη, το μπολ ή το videogame δεν ήταν ποτέ τα καλύτερα του κόσμου και, όταν το καταλάβαμε, νιώσαμε τρομερή αποστροφή για κάθε τέτοιου είδους τίτλο και διαλύσαμε το τέλειο με την πρόθεση να καταργήσουμε μέσα μας την έννοια και τον φόβο της τελειότητας και, αν το κάναμε αυτό, τότε ίσως αξίζουμε το αγχολυτικό dance break που ακολουθεί.

“Στη βεράντα”

Είναι νύχτα στο μπαλκόνι μου, το οποίο ξαφνικά βρίσκεται στον ψηλότερο όροφο ενός ουρανοξύστη, και η θέα της πόλης που κινείται από κάτω είναι τρομακτική, απωθητική· η ζωή στους δρόμους και η αλληλεπίδραση είναι μια δυστοπία και ένα ρίσκο που δεν θέλω να πάρω. 

Ο κυκλώνας που σηκώνεται είναι γνώριμος και η αδράνειά μου λάμπει μέσα στην αεικινησία του. Το όμορφο δεν πρόκειται να έρθει να με περιβάλει, όσο κι αν λέω ότι το θέλω, όταν δεν δέχομαι να αντικρίσω την ασχήμια που σταθερά μού επιτρέπω. Το να νιώθω την αδικία δεν αρκεί, η τοξική αρρενωπότητα δεν μπορεί να με ακινητοποιεί έτσι, πρέπει να περνά κανείς από την απλή παρατήρηση του κακού και από τον φόβο στην άρνηση, στην αντεπίθεση, στην ανατροπή της ίδιας του της παράλυσης. Αν είναι να θελήσω το όμορφο, οφείλω να τείνω κι εγώ προς αυτό, οφείλω να δουλέψω με τον εαυτό μου με νέους όρους.

“Γραμμικό”

Το παρελθόν και το παρόν, όλες οι στιγμές, αφού τελειώσουν, μπλέκονται. Άλλη στιγμή σε αγάπησα, άλλη σε κατάλαβα, μετά έφυγες, αλλά τότε ακριβώς σε γνώρισα. Η ανάμνηση, η ανθρώπινη εμπειρία επαναλαμβάνεται, δεν γνωρίζει χρονική σειρά. Τη θυμάμαι και τη ζω, επομένως συμβαίνει τώρα. Η αφήγηση των ζωών μας δεν μπορεί να είναι αυστηρή και γραμμική, το συναίσθημά μας δεν συγχρονίζεται πάντα με το συνεχές του χρόνου.

“Σαν Ιχθύς”

Εδώ έρχεται μια απάντηση σε ό,τι προηγήθηκε και είναι απάντηση προσγειωμένη και μελωδική. Δεν ταυτίζεται με τη φωνή που μέχρι τώρα ακούγαμε, ούτε κυριολεκτικά, ούτε μεταφορικά. Ακούμε την (εξαιρετικά σημαντική για το κομμάτι) φωνή της Κίκας τώρα και όλο αυτό θυμίζει εναλλαγή αφηγητή σε κεφάλαιο βιβλίου, προκειμένου να ιδωθεί η πραγματικότητα στριφογυριστά. Το συναίσθημα εδώ είναι πολύ κουρασμένο, αλλά δεν θέλει να ξεσπάσει, όπως έκαναν τα προηγούμενα τραγούδια. Κρατάει χαρακτήρα και προτρέπει απλώς να πέσουν οι μάσκες. Εισάγει πλάγια την έννοια της απλότητας ως ιδανικού τρόπου εμπειρίας του κόσμου, η οποία θα επανέλθει αργότερα για φινάλε. Ουτοπική πρόταση, βέβαια, για το συγκεκριμένο πλαίσιο, όταν το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ αποτελείται από ασκήσεις πάνω στο ζόρισμα, από συνεχείς μουσικές και στιχουργικές αποδείξεις ότι, μπορεί η αγάπη να ευδοκιμεί πάνω στο απλό, στο ποπ, αλλά βρισκόμαστε κάπως μακριά από αυτά στην περίπτωση αυτή.

“Η εξίσωση”

Δίνει την αίσθηση ταξιδιού σε τρικυμία. Πρόκειται για το πιο “επικό” κομμάτι μέχρι στιγμής, μουσικά και νοηματικά. Φτάνοντας σε αυτό, νομίζεις ότι έχεις φτάσει στον συναισθηματικό πάτο του άλμπουμ, αλλά -spoiler alert- αυτόν τον αγγίζεις δύο κομμάτια πιο μετά. Πρόκειται για ένα τραγούδι που λάμπει συναυλιακά, όπως διαπίστωσα στα live στο Tiki και στο Temple, λόγω της σαρωτικής ενορχήστρωσης, που χαμηλώνει τα φώτα, ρίχνει τις άμυνες, ακούγεται καλύτερα σε όρθια στάση μετά ποτού και ηλεκτρισμένου και ηλεκτρονικού καημού. Το β´ ενικό υπαγορεύει ξανά ματαιότητες, αλλά πλέον δεν ξέρουμε αν μιλάει σ´ έναν καθρέφτη, εάν παρατηρεί με αυστηρότητα τη ζωή κάποιου, εάν εν τέλει όλα τα κομμάτια μαζί συνθέτουν τα ίδια τον ιδανικό τους αποδέκτη, ο οποίος έχει στοιχεία από όλους μας, από όσους έχουν ανάγκη να ακούσουν.

“Στις όχθες του Ατλαντικού”

Εδώ συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό. Το κομμάτι αυτό σε βρίσκει στη φουρτούνα του προηγούμενου, μόνο που τώρα δυσανασχετείς και αντί να αναλύσεις περαιτέρω τη μιζέρια σου, την μεταπλάθεις σε κίνηση. Ξανά, ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα στο άλμπουμ είναι η τόσο συχνή διοχέτευση της αναστάτωσης σε χορό, σε electronica που τσακώνεται σχεδόν με τον λόγο που παραληρεί στις στροφές και ίσως κερδίζει κιόλας τελικά, με βασικό επιχείρημά της την ζωώδη ορμή της. Στις “όχθες”, τουλάχιστον, σίγουρα κερδίζει και καταφέρνει να σε αποφορτίσει, ακριβώς πριν σε βουλιάξει για τελευταία φορά με το επόμενο.

“Δεν υπάρχει τίποτα”

Έξυπνα, ο ωμότερος μηδενισμός σερβίρεται σαν νανούρισμα που σχεδόν καθησυχάζει· υφαίνει απλώς λίγα ακόμα σημεία στον ιστό των αξιών του άλμπουμ. Η φωνή της Κίκας επαναφέρει τη μελωδικότητα στα φωνητικά και σκουπίζει τα ίχνη των προηγούμενων τραγουδιών. Με το “και αυτή η μουσική/δεν υπάρχει ούτε αυτή” σε υπνωτίζει για να προλάβεις να βγεις από το σύμπαν των “ΜΧΚ” πριν πέσεις για ύπνο. Μοιάζει με τέλος, ωστόσο δεν είναι.

“Τόσο απλό”

Το “Τόσο απλό” είναι, για μένα, το δώρο του άλμπουμ. Μου ακούγεται σαν τη σωστή κουβέντα που έρχεται τελευταία στιγμή, αλλά δεν είναι αργά για να φέρει τη συμφιλίωση. Φτάνοντας σ´ αυτό το τραγούδι, ίσως αναρωτηθείς πώς γίνεται το ίδιο άτομο να σου έχει φωνάξει τόσο και να σε έχει καταδικάσει σε κομμάτια που προηγήθηκαν, όπως στη “βεράντα”, ή στην “εξίσωση”, όταν είχε κάπου μέσα του και αυτή την αισιοδοξία. Γιατί δεν την άπλωσε πιο ομοιόμορφα και την άφησε για την τελευταία στιγμή;

Νομίζω πως εδώ είναι που φαίνεται και η πραγματική ζωντάνια των “ΜΧΚ”. Ακούω και ξεσπάω και χορεύω με διαβαθμίσεις και κλιμακώσεις, φορτίζομαι τόσο που μου γίνεται αφόρητο και φτάνω αιτιακά στην ανάγκη να σταματήσω τις ψυχικές φλυαρίες και να νιώσω και να ζήσω απλά. Το αν το καταφέρνω θα αποτελούσε ένα δέκατο κομμάτι που δεν έχει γραφτεί εδώ, αλλά ίσως η απλή αυτή εμπειρία του κόσμου γύρω μας να μην χρειάζεται ούτε να μελοποιηθεί, ούτε να τραγουδηθεί. Ζεις απλά και περνάει ο καιρός μέχρι ένα πρωινό να βγεις απ´ το σπίτι και να πιάσεις τον εαυτό σου να κάνει τη διαδρομή της “Νεραντζιάς”, τη γεμάτη καχυποψία και φόρα για φυγή.

Και τότε έχεις ξαφνικά βάλει ολόκληρο το άλμπουμ από την αρχή.

 

To άλμπουμ «Μουσικές Χορευτικές Κινήσεις» μπορείτε να το ακούσετε στο Spotify και το Youtube. Για τα φυσικά σημεία πώλησης πατήστε εδώ.
Μουσική, Στίχοι, Αντρική φωνή: Παιδί Τραύμα
Παραγωγή, Μίξη, Όργανα: Κτίρια Τη Νύχτα
Γυναικεία φωνή: Κίκα
Ιδέα/Σχεδιασμός artwork: Παιδί Τραύμα
Σκίτσα, εικαστική επιμέλεια: Άννα Καρατζά
Γραφιστική επιμέλεια: Χρύσα Μαμουνέα
Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος

 

κείμενο και φωτογραφίες της Σελέστ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *