ΜΟΙΡΟΓΝΩΜΟΝΙΟ

Σώματα Ελεύθερα με Σχήματα Δικά τους

Οι εποχές προχωράνε γρήγορα χρονικά, αλλά δεν εξελίσσονται με τον ίδιο ρυθμό. Είμαστε στο 2019 και ακόμα κατακρίνουμε κάποιον για το πώς είναι, τι φοράει και το πώς παρουσιάζει τον εαυτό του. Καιρός να το σταματήσουμε.

Ας το πάμε βήμα-βήμα, μιας κι απ’ ό,τι φαίνεται είναι δύσκολο για την κοινωνία να τα αγκαλιάσει όλα μαζί. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: το σώμα.

Η αγάπη και η αποδοχή του σώματος είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που θα κληθεί να κάνει κάποιος στη ζωή του. Ή έτσι μου φαίνεται εμένα μέχρι στιγμής. Μεγάλωσα με ένα σώμα που λόγω ενός αυτοάνοσου νοσήματος που εκδηλώθηκε σε μικρή ηλικία (θυρεοειδίτιδα Hashimoto, πόσο cool όνομα;), δεν είχα απόλυτο έλεγχο πάνω του. Ανάμεσα σε άλλες παρενέργειες, παρόλο που δεν έτρωγα πολύ, έπαιρνα βάρος πολύ εύκολα. Θυμάμαι έβγαινα έξω με τις φίλες μου, οι οποίες τρώγανε σαν να μην υπάρχει αύριο, κι εγώ ή δεν έτρωγα τίποτα ή, αν το έκανα, θα το έκανα μετά από πολύ μεγάλη πίεση. Κι όταν με ρωτούσαν γιατί δεν τρώω, έλεγα “εγώ και μόνο να ανασάνω θα πάρω κιλά”. Αυτό, ιδιαίτερα στα εφηβικά μου χρόνια (γιατί ως γνωστόν το “γυμνάσιο” είναι το τερματικό στάδιο της κολάσεως), έγινε ακόμα χειρότερο. Η εικόνα του σώματός μου, η οποία πήγαινε πακέτο με αρνητικά σχόλια από τα γνωστά ανώριμα και κομπλεξικά άτομα που έχουμε όλοι γνωρίσει σε κάποια φάση της ζωής μας, με έκαναν να μισώ τα πάντα πάνω μου. Είχα καταλήξει να μην θέλω να τρώω μπροστά σε κόσμο γιατί είχα το -ηλίθιο- κόμπλεξ πως έτσι θα δώσω δικαίωμα ότι τρώω πολύ και εν τέλει φταίω όντως εγώ που έχω παραπάνω κιλά. Οπότε, ναι, fun times ( περιττό να πω πως αυτή η σκέψη μου περνάει ακόμα από το μυαλό πολλές φορές, πράγμα που επιβεβαιώνει το πόση δουλειά χρειάζεται για να αποδεχτείς το σώμα σου). 

Πέρασαν χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι δεν είμαι όσο χοντρή με θεωρούσαν ή πίστευα εγώ η ίδια ότι είμαι. Έβλεπα γυναίκες με καμπύλες στη τηλεόραση και έλεγα “μα καλά, τι γυναικάρα είναι αυτή” και η μαμά μου γύρναγε και μου έλεγε “αυτό το σώμα έχεις” και εγώ δε μπορούσα να δεχτώ ότι αυτό που ήμουν εγώ έμοιαζε έστω και λίγο στην -κατά την γνώμη μου- τελειότητα που αντίκριζα. Και αλήθεια, νιώθω ακόμα πολλές φορές υπόλογη στον παλιό μου εαυτό για όλα όσα πίστευα γι’ αυτόν. Γιατί το χειρότερο είναι πως ποτέ δεν ήθελα να είμαι λεπτή ή αδύνατη. Πάντα τους σωματότυπους σαν τον δικό μου γούσταρα, αλλά με τόση πλύση εγκεφάλου που είχα φάει, είχα καταλήξει να απορρίπτω όχι μόνο αυτό που είμαι, αλλά και αυτό που μου άρεσε! Αλλά όλα καλά, επανορθώνω πλέον μέρα με τη μέρα.

Το θέμα είναι ότι γεννήθηκες και θα πεθάνεις με το ίδιο σώμα. Δεν έχει σημασία πόσες αλλαγές θα υποστεί στην πορεία, είναι το ίδιο. Είτε έχει χαλάρωση είτε γράμμωση, με κοιλιά ή χωρίς, με μικρό ή μεγάλος στήθος, με γεμάτα ή λεπτά μπούτια· είναι το ίδιο. Σταμάτα να το απορρίπτεις και, αντ’ αυτού, αγκάλιασέ το. Κανένα σώμα δεν είναι αντικειμενικά τέλειο, όπως και κανένα πρόσωπο ή κανένας άνθρωπος γενικά. Η ομορφιά είναι υποκειμενική και ποτέ δε θα καταφέρουμε να αρέσουμε σε όλους. Αν αρέσουμε, όμως, στους εαυτούς μας, δεν νιώθουμε την ανάγκη να αρέσουμε σε κανέναν άλλον. Άντε, ίσως στο γκομενάκι που γουστάρουμε. Αλλά και πάλι, έχουμε extra περισσότερες πιθανότητες να του αρέσουμε, αν νιώθουμε άνετα με αυτό που είμαστε, γιατί έτσι μειώνεται η τάση για self-sabotage. 

Θα μου πεις, πώς θα αρέσουμε σε εμάς τους ίδιους, όταν οι μόνες εικόνες που βλέπουμε στα περισσότερα accounts του instagram (για να μην μιλήσω για την τηλεόραση) είναι κάτι που δεν μας μοιάζει ούτε λίγο; Μοντέλα, celebrities που προστατεύουν τις ανασφάλειές τους με πολλή γυμναστική και δίαιτα, προωθήσεις για χάπια και τσάι αδυνατίσματος καμουφλαρισμένες μέσω ενός σεξιστικού διαφημιστικού. Λοιπόν, είναι λογικό που δεν έμαθες να αγαπάς την πεταχτή σου κοιλιά, τα μεγάλα σου μπράτσα ή τις χαλαρές σου γάμπες. Μα η πραγματικότητα βρίσκεται στο δικό σου σώμα, όχι στο τέλεια επεξεργασμένο, σμιλεμένο με correcting apps και σωστά τοποθετημένο σώμα που αντικρίζεις στην οθόνη σου. Αυτές οι εικόνες είναι πρόβλημα. Και όχι μόνο γιατί πρεσβεύουν σχεδόν φασιστικά έναν μονάχα σωματότυπο, αλλά κυρίως γιατί οι ίδιοι οι άνθρωποι που τον πρεσβεύουν δεν νιώθουν καλά με το σώμα τους. Οι ίδιοι έχουν εγκλωβιστεί σε μία λούπα, μέσω της οποίας προσπαθούν να γίνουν αυτό που δείχνουν ότι είναι, γιατί, εν τέλει, δεν τους απασχολεί το πώς είναι, αλλά το πώς φαίνονται κοινωνικά. Αλλιώς, γιατί όλοι παίρνουν τις ίδιες πόζες; Γιατί κάθε κοπέλα που βγάζει φωτογραφία στην παραλία πρέπει να είναι στις μύτες; Γιατί η μέση της σπάει με τόσο άβολο τρόπο; Γιατί οι φλέβες των αντρών στον λαιμό είναι έτοιμες να εκραγούν; Κανείς δεν νιώθει καλά με το σώμα του και όλο αυτό είναι απόρροια της ίδιας της αυτο-διαφήμισης και θεοποίησης. Βλέπεις τον φαύλο κύκλο;

Τα social media έχουν και καλά και κακά. Πλάθουν μια πραγματικότητα που προσπαθεί να μας πατρονάρει με τόσους τρόπους, ώστε να μας μετατρέψει επιφανειακά στο “τέλειο” δείγμα ανθρώπου. Αλλά, όπως στις περισσότερες περιπτώσεις καταπίεσης, υπάρχει αντίδραση. Και η αντίδραση αυτή χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο έντονη, όλο και πιο θαρραλέα και εξαπλώνεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και το καλύτερο; Με καλό σκοπό. Γιατί η τύπισσα που θα ποζάρει ημίγυμνη στον καθρέφτη της δείχνοντας τις καμπύλες, την κυτταρίτιδα, τις ουλές και τα “ψεγάδια” της δε θα το κάνει για επιβεβαίωση, αλλά για εμψύχωση. Δεν έχει τίποτα να κερδίσει, εξαρχής. Το αν κάποιος θα της δείξει αγάπη ή συμπαράσταση δεν εξαρτάται από αυτήν. Αυτή το μόνο που κάνει είναι να εκτίθεται, προκειμένου εγώ, εσύ και όλοι μας, να πάρουμε χαμπάρι ότι υπάρχουν κι αυτά τα σώματα εκεί έξω. Θέλει να μας υπενθυμίσει πως δεν είμαστε ζώα προς εξαφάνιση, πως είναι οκ να μην πετάνε τα κόκαλα του λαιμού ή της μέσης σου και πως είναι οκ να έχεις ακμή. Και γιατί είναι οκ; Γιατί οι περισσότεροι από μας είμαστε έτσι! Ναι, υπάρχουν και τα σώματα που μοιάζουν αψεγάδιαστα, ή αυτά που μπορεί όντως να είναι και μπράβο αν κάποιος έχει αυτό το σώμα, μα δεν πρόκειται για κανόνα. Είναι η εξαίρεση και δεν είναι λογικό η μειονότητα να είναι το πρότυπο.

Για να μην νομίζεις ότι όλα αυτά τα φαντάζομαι ή ζω σε κάποια ροζ φούσκα, σου έχω παρακάτω πανέμορφα κορίτσια και αγόρια -και μερικές ζωγραφιές- που δοξάζουν το body positivity και που δύσκολα θα βρεις ποτέ στα μαζικά media. Γιατί η κοινωνία απορρίπτει ό,τι δεν της προσφέρει κέρδος και, αν εσύ αγαπάς το σώμα σου, πώς θα αγοράσεις κρέμα κατά της κυτταρίτιδας; Γιόρτασε, λοιπόν, το δέρμα το οποίο σε τυλίγει και, αν ποτέ θελήσεις να αλλάξεις κάτι πάνω του, να το κάνεις για σένα. Όχι γιατί κάποιος σου είπε ότι είναι άσχημο. Εξάλλου,

Κανείς δεν είναι άσχημος. Όλοι έχουμε σχήμα.

 

BODY POSITIVITY ACCOUNTS:
@ashleygraham
@khrystyana
@sonnyturner__
@lucyyknelll
@darth_bador
@necianavine
@karinapadilla__
@marquimode (male)
@itsminagerges (male)
@connorkianpour (male)
@notoriouslydapper (male)
@taralynn
@stefania_model
@mollyconstable
@charlihoward
@tsoupoto(νέο και εγχώριο)
@loukoumh (art)
@pencilspace (art)


της Λυδίας
σχέδιο της Σμαρ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *