ΠΡΟΣΩΠΑ

Η Μαρίνα Λιάκη Ίδρυσε Ένα Καταφύγιο για Πρόσφυγες

Ο Zaatar είναι ένας εγκεκριμένος Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός με κύριο σκοπό ίδρυσης και λειτουργίας την υποστήριξη των προσφύγων στην Αθήνα. Περιλαμβάνει το Orange house και αποτελείται επίσης από: ένα Συμβουλευτικό Δίκτυο για άτομα της LGBTQ+ κοινότητας και το πρόγραμμα «SIOPI», που στόχο έχει την υποστήριξη προσφύγων πρόσφατα αποφυλακισμένων από ελληνικά σωφρονιστικά ιδρύματα. Το Orange House, του οποίου ιδρύτρια είναι η Μαρίνα Λιάκη, είναι ένα καταφύγιο το οποίο προσφέρει στέγαση και τροφή σε γυναίκες και παιδιά πρόσφυγες. Ένα κοινοτικό κέντρο που υποδέχεται πάνω από διακόσια ανθρώπους την ημέρα, προσφέροντάς τους την δυνατότητα να πλύνουν τα ρούχα τους και να κάνουν ένα μπάνιο. Παρέχεται ένα ζεστό πιάτο φαγητό έως και νομική υποστήριξη σε στιγμές ανάγκης. Στο Orange House προσφέρονται επίσης δωρεάν μαθήματα ξένων γλωσσών, χορού και εκμάθησης χρήσης Η/Υ.

Η ίδια έμαθα για την συγκεκριμένη ΜΚΟ, όταν μία φίλη που βρισκόταν στην Ελλάδα μέσω προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών και δίδασκε γερμανικά στο Orange House κατά την διάρκεια της τετράμηνης διαμονής της, μου ζήτησε να πάρω την θέση της μετά τη λήξη του προγράμματος και την επιστροφή της στην Αμερική. Ενδιαφέρθηκα αμέσως, καθώς έψαχνα ήδη ευκαιρίες για σταθερή εθελοντική απασχόληση. Το ότι σπουδάζω, μάλιστα, Γερμανική Γλώσσα και Φιλολογία μεγάλωνε το ενδιαφέρον μου για την θέση αυτή. Σπάνια έχεις την δυνατότητα να εξασκήσεις -από το πρώτο κιόλας έτος- το αντικείμενο των σπουδών σου, ειδικά με έναν τόσο ενδιαφέροντα και διαφορετικό τρόπο. Μετά από 8 μήνες διδασκαλίας, μπορώ πλέον να πω με σιγουριά πως δεν υπήρχε κάτι που να με γεμίζει τόσο, όσο να ξέρω πως για το δικό μου μάθημα θα ανυπομονούν κάποιοι άνθρωποι μία ολόκληρη εβδομάδα. Έτσι, για την επικοινωνία και μόνο που είχα με τους μαθητές μου πήγαινα κάθε φορά με μεγαλύτερη χαρά να διδάξω. Καμία πίεση, κανένας εξαναγκασμός, παρά μόνο πηγαίο ενδιαφέρον για την γλώσσα και το μάθημα. Καθότι, όμως, δεν είμαι πλήρως καταρτισμένη, ούτε για να διδάσκω γερμανικά ούτε για να αντιμετωπίζω ευαίσθητες καταστάσεις και προβλήματα που τυχόν προέκυπταν, η βοήθεια και οι συμβουλές από την Μαρίνα ήταν σωτήριες.Η Μαρίνα είναι ένα άτομο που πραγματικά θαυμάζω κυρίως τώρα που γνωρίζω καλύτερα τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις της θέσης της και γι αυτό θέλησα να τις κάνω κάποιες ερωτήσεις.

 

Ένιωθες φόβο όταν δημιουργούσες την οργάνωση και, αν ναι, τι σε έκανε να ξεπεράσεις τον φόβο πως μόνη δεν θα μπορούσες να φέρεις εις πέρας κάτι τόσο μεγάλο;

Το Orange House κατά κάποιο τρόπο έτυχε στην ζωή μου. Εγώ από μικρή σκεφτόμουν ότι ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο για μετανάστες και για πρόσφυγες, όταν ήρθε όμως η ώρα φοβήθηκα πάρα πολύ, γιατί σκέφτηκα πως όταν αρχίζεις ένα τέτοιο πρότζεκτ υπάρχουν εκατοντάδες λεπτομέρειες, που είναι δύσκολο να τις γνωρίζεις όλες από την αρχή. Υπήρχε ο φόβος πως δεν θα το πάλευα μόνη μου, διότι είχα και μία σταθερή δουλειά παράλληλα. Το καλό είναι, όμως, ότι ήρθαν πάρα πολλά άτομα να με βοηθήσουν και τότε κατάλαβα πως μία τέτοια προσπάθεια θα λειτουργήσει μόνο αν είναι ομαδική. Έδωσα, λοιπόν, σε κάθε άτομο μία δουλειά. Κάποιος να φτιάξει το website, ένας άλλος να απαντάει στα email, να βοηθάει με τα μαθήματα ξένων γλωσσών. Κάθε άνθρωπος βρήκε μία θέση. Σίγουρα, λοιπόν, για να αρχίσεις ένα τέτοιο πρότζεκτ χρειάζεσαι την υποστήριξη μιας καλής ομάδας.

Ποιοι ήταν οι στόχοι σου στην αρχή και σε ποιο βαθμό έχουν πλέον αλλάξει σε άλλους, πιο ρεαλιστικούς ;

Όταν επέλεξα να φτιάξω αυτόν τον χώρο, ήταν η περίοδος που μόλις είχαν κλείσει τα σύνορα, οπότε υπήρχαν πάρα πολλοί πρόσφυγες που βρίσκονταν σε camp, σε καταλύματα, αλλά και σε unofficial camp (όπως αυτό του Πειραιά). Θέλησα, λοιπόν, να δημιουργήσω έναν χώρο όπου οι πρόσφυγες να μπορούν να περάσουν την ημέρα τους και να κάνουν, επίσης, κάτι χρήσιμο. Το Orange House ήθελα εξαρχής να είναι ένα μέρος όπου οι πρόσφυγες θα μπορούν να αλληλεπιδρούν, να συζητάνε, να νιώθουν ήρεμα και άνετα, ένα “safe space”. Το σημαντικότερο για μένα ήταν εξαρχής η ιδέα ότι προχωράμε· όχι μόνο να προσφέρουμε ένα πιάτο φαγητό στους πρόσφυγες, αλλά και να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν, να βρουν μία δουλειά. Πολλοί έγιναν εθελοντές στο ίδιο το Orange House βοηθώντας στο μαγείρεμα ή σερβίρισμα του φαγητού, διδάσκοντας κάποια γλώσσα ή απλά προσφέροντας οτιδήποτε μπορεί ο καθένας. Αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος: η κινητοποίησή τους. Αργότερα, όμως, έμαθα πως δεν γίνεται να πιέσεις κάποιον να κινητοποιηθεί, καθώς μιλάμε για ανθρώπους που έχουν βιώσει τεράστιες δυσκολίες. Μεγάλο μέρος των γυναικών, για παράδειγμα, που έχουν περάσει κακοποίηση έως και βιασμό είναι σχεδόν αδύνατο να απαιτείς πως μέσα σε 6 μήνες θα έχουν βρει μία δουλειά και θα είναι παραγωγικές. Πρέπει, λοιπόν, να ζυγίζεις τις καταστάσεις και να αναγνωρίζεις ποιος είναι έτοιμος να προχωρήσει. Πολλοί εκφράζουν από μόνοι τους την επιθυμία να βρουν δουλειά, ώστε τελικά να φύγουν από το O.H. και να έχουν ένα δικό τους σπίτι. Άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν καν να κοιμηθούν τα βράδια, επειδή βλέπουν εφιάλτες, παθαίνουν κρίσεις πανικού. Το ποσοστό των προσφύγων που πάσχουν από P.T.S.D (Post-Traumatic Stress Disorder, Μετατραυματική Αγχώδης Διαταραχή) είναι τεράστιο.

Πόσα άτομα απασχολούνται αυτή τη στιγμή στο O.H. ; Είναι επαρκής η βοήθεια ή θα χρειάζονταν κι άλλοι εθελοντές;

Αυτή τη στιγμή είμαστε περίπου 30 σταθεροί εθελοντές συν αρκετοί πρόσφυγες που βοηθούν, αλλά και πολλοί εθελοντές που έρχονται από το εξωτερικό (κυρίως Αμερική και Γαλλία). Έχουμε καταφέρει να προσφέρουμε πολλά μαθήματα, καθώς και σημαντική υποστήριξη στην εύρεση εργασίας. Βοηθούμε τους πρόσφυγες να φτιάξουν ένα σωστό βιογραφικό, κάνουμε εκδηλώσεις και επισκέψεις σε μουσεία για cultural education κ.λπ. Δεν πιστεύω, λοιπόν, πως υπάρχει σημαντική ανάγκη για εθελοντές. Το ιδανικό θα ήταν να έχουμε την δυνατότητα να πληρώνουμε κάποιους ανθρώπους που θα απασχολούνται στην ΜΚΟ. Ο εθελοντισμός βοηθάει, αλλά μόνο μέχρι ένα σημείο. Είναι πολύ δύσκολη δουλειά, όχι μόνο physically αλλά και mentally. Δουλεύεις με κόσμο που έχει τρομερή ανάγκη.

Από την δική μου εμπειρία έχω καταλάβει πως όσο και αν το προσπαθείς είναι μία δουλειά στην οποία είναι σχεδόν αδύνατο να είσαι πλήρως αποστασιοποιημένος. Να μην επενδύεις συναισθηματικά σε αυτό που κάνεις. Επικοινωνείς καθημερινά με ανθρώπους και αυτό από μόνο του σημαίνει πως υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες. Ένας μαθητής τυχαίνει να μην νιώθει καλά και να χρειαστεί να βοηθήσεις με τον δικό σου τρόπο, γίνονται κάποια σχόλια που μπορεί να προσβάλλουν κάποιον. Καλείσαι καθημερινά να βρεις λύσεις σε θέματα που δεν είναι απαραίτητα μέρος των αρμοδιοτήτων σου. Χρειάζεται πιστεύω να είσαι σταθερός χαρακτήρας.

Ακριβώς. Όπως είπες είναι πολύ σημαντικό αυτός/ή που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με τον εθελοντισμό να είναι σταθερός στην ζωή του. Πολλοί νομίζουν το αντίθετο. Ότι αν έχουν κάποια προβλήματα, ο εθελοντισμός θα βοηθήσει να βρουν ισορροπία στην ζωή τους κ.λπ. Δεν νομίζω πως συμβαίνει συχνά αυτό. Είναι δύσκολο να γνωρίζεις πως θα πρέπει να είσαι κάπου κάθε μέρα στις 8:00 το πρωί χωρίς να αμείβεσαι.

Έχεις υπάρξει πρόσφυγας ή μετανάστης εσύ η ίδια και, αν ναι, ήταν αυτό το κίνητρο σου για την δημιουργία του O.H. ;

Εγώ, όπως και πολλοί Έλληνες, έχω καταγωγή από την Πόλη, αλλά έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στο Παρίσι. Ένα τεράστιο ποσοστό των Ελλήνων έχουν προσφυγική καταγωγή. Ακόμα και στην πιο σύγχρονη ιστορία, υπήρχαν και Έλληνες που μετανάστευσαν στην Συρία ακόμα, στην Ιορδανία και σε άλλες αραβικές χώρες. Η οικογένεια μου στην Γαλλία έκρυψε κόσμο τότε στον πόλεμο. Νομίζω ότι είναι σαν καθήκον μου. Επίσης, έχει σχέση και το ότι μεγάλωσα στο Παρίσι. Ήμουν πιο ευαισθητοποιημένη, γιατί είχα μεγαλύτερη επαφή με το διαφορετικό. Δεν μου ήταν ποτέ δύσκολο να δουλέψω με Άραβες, για παράδειγμα, διότι γνώριζα ήδη την κουλτούρα.

Πώς νιώθεις, ως άτομο μάλιστα άμεσα εμπλεκόμενο, με την άνοδο πολιτικά κομμάτων με ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις;

Νομίζω στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι η έλλειψη επαφής με το «ξένο». Δεν υπήρχε για χρόνια τριβή με το διαφορετικό και από εκεί προέρχεται ο φόβος προς αυτό. Και το βρίσκω κάπως λογικό. Ας μην ξεχνάμε επίσης την επιρροή που έχουν τα media. Είναι πολλά τα παραδείγματα “fake news”. Πριν από λίγο καιρό διάβασα πως σε ένα camp οι πρόσφυγες δεν δέχθηκαν τρόφιμα από τον Ερυθρό Σταυρό, καθώς «δεν δέχονται βοήθεια και τρόφιμα από χριστιανούς». Γνωρίζω το περιστατικό και οι πρόσφυγες είχαν κάνει διαμαρτυρία για κάποιο άλλο ζήτημα και γι’ αυτό δεν δέχθηκαν τα τρόφιμα*. Τόσα χρόνια δεν έχει τύχει ποτέ κάτι αντίστοιχο σε εμένα που είμαι χριστιανή-γυναίκα και ασχολούμαι με πρόσφυγες. Ή ας πούμε ανεβάζουν φωτογραφίες με πρόσφυγες και, επειδή στην αρχή ήρθαν πιο πολλοί άντρες στην Ελλάδα, λένε ότι τότε δεν είναι αληθινοί πρόσφυγες [, αλλά μετανάστες]. Και είναι λίγο ειρωνικό, γιατί, όταν υπήρξε Χούντα στην Ελλάδα, όλοι οι Έλληνες πήγαιναν στη Γαλλία και εγώ το ξέρω, γιατί στη Γαλλία έχουμε πάρα πολλούς Έλληνες που κάποιοι είναι και intelectuals και έχουν έρθει από τότε. Και στο σινεμά και για πολλά πράγματα, για τη κουλτούρα γενικότερα, είχαν φύγει. Οπότε το να ακούς ότι πρέπει να μείνεις στην χώρα σου να πολεμήσεις δεν είναι λογικό, γιατί πολλές φορές δεν γίνεται αυτό . Δηλαδή όταν έρχονται χημικά όπλα που σκοτώνουν ένα χωριό μέσα σε ένα λεπτό, πώς μπορείς να το πολεμήσεις αυτό; Οπότε, πολλές φορές ήρθαν πρώτα οι άνδρες και μετά φέραν τη γυναίκα τους· σκέφτηκαν ότι είναι πιο εύκολο για τον άνδρα παρά για τη γυναίκα, που φοβούνται ότι θα τη βιάσουν , θα την απαγάγουν, τέτοια πράγματα. Οπότε, πρώτα έστελναν τον άντρα που και αυτός ήταν πιο πολύ σε κίνδυνο, αν τον πάρουν στον στρατό.

Να δει κιόλας πώς είναι και μετά να έρθει η υπόλοιπη οικογένεια, αν καταφέρει να έρθει.

Αυτό. Οπότε καταλαβαίνω ότι πολλές φορές υπάρχει μεγάλο ποσοστό τώρα στην Ελλάδα για τη Χρυσή Αυγή και για τέτοια κόμματα, γιατί οι Έλληνες φοβούνται, απλά γιατί δεν ξέρουν. Κι εμείς για αυτό κάνουμε πολλά events και με Έλληνες και με πρόσφυγες, για να έρχονται σε επαφή μεταξύ τους.

Πώς φροντίζεις τον εαυτό σου; Προλαβαίνεις μέσα σε όλα αυτά να σε φροντίζεις, όπως έκανες παλιότερα ή όπως θα ήθελες;

Σίγουρα δεν υπάρχει καμία σχέση με παλιά και το βλέπω και το νιώθω ότι δεν έχω τον ίδιο ελεύθερο χρόνο, γιατί είναι μια δουλειά που δεν μπορείς να την αφήσεις. Δηλαδή, όταν τελειώνω στις έξι, αλλά προκύπτει κάτι επείγον στις οχτώ, δεν μπορώ να πω » Α, όχι κανόνισα κάτι». Προφανώς και μου είχε τύχει να φύγω από ένα φαγητό με φίλους μου. Όταν αρραβωνιάστηκε ας πούμε η αδερφή μου, έπρεπε να φύγω, γιατί υπήρξε ένα πρόβλημα, μια γυναίκα ήταν στο νοσοκομείο. Οπότε, προφανώς αυτό μου είναι δύσκολο. Αλλά νομίζω σιγά σιγά μαθαίνω, όταν είμαι κουρασμένη, να πιστεύω στην ομάδα μου και ότι θα τα καταφέρουν χωρίς εμένα και να βρίσκω χρόνο για τον εαυτό μου, γιατί αλλιώς δεν μπορείς να βοηθήσεις, αν δεν προσέχεις τον εαυτό σου.

Ποιο είναι το περιστατικό το οποίο από όλη σου τη δράση στο Orange House σου έχει μείνει, καλό ή κακό; Κάτι που να σου θυμίζει χαρακτηριστικά το Orange House.

Nομίζω, γενικά, ότι, αν και είναι πολύ δύσκολη δουλειά, υπάρχουν πάντα πράγματα που είναι τόσο όμορφα, που αυτά μου μένουν στο τέλος. Eίναι απίστευτο να είσαι σε ένα σπίτι και να βλέπεις τόσες διαφορετικές κουλτούρες. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το πράγμα, να γιορτάζουμε όλοι μαζί και να βλέπουμε ότι όλοι μαζί είμαστε στο τέλος ίδιοι κάπου. Και το άλλο είναι που ζω την καλοσύνη. Το ότι μια γυναίκα άνοιξε μια φορά τα Χριστούγεννα την ταβέρνα της για τους πρόσφυγες, αυτό το θεωρώ πάρα πολύ όμορφο. Ας πούμε, πάλι μια φορά είχαμε πάει να παίξουμε σε ένα τουρνουά basketball και κάθε φορά που οι Έλληνες καταλάβαιναν ότι είμαστε μια ομάδα με γυναίκες από παντού, ήταν πολύ θετικοί. Τους άρεσε, δηλαδή, πάρα πολύ να βλέπουν γυναίκες από το Αφγανιστάν ή το Ιράν να παίζουν μπάσκετ μαζί τους. Κι όταν μου έκαναν έκπληξη για τα γενέθλιά μου, ένα πάρτι. Οπότε, θεωρώ ότι πάντα έχω τέτοιες στιγμές στο τέλος, ώστε να νομίζω ότι είναι μια πολύ όμορφη δουλειά, αν και πολύ δύσκολη.

Αυτό ταιριάζει και με την επόμενη ερώτηση. Μέσα σε όλη αυτή την απαισιοδοξία στην Ελλάδα τι σε βοηθάει να συνεχίζεις σε έναν τόσο δύσκολο τομέα; Τι σε βοηθάει να μην τα παρατάς;

Nομίζω είναι αυτό που λέμε, πρέπει να δεις το ποτήρι ή μισοάδειο ή μισογεμάτο. Και εμένα, ας πούμε, επειδή έχω ξένη προφορά, πολλές φορές μου μιλάνε άσχημα, με κοροϊδεύουν, με μειώνουν κ.λπ. Απλά σκέφτομαι για ποιο λόγο να θυμηθώ τον έναν που με ενόχλησε και όχι όλους τους άλλους που ήταν τόσο καλοί μαζί μου; Και νομίζω το πρόβλημα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις κοινότητες, είναι ότι πολλές φορές μιλάω με Έλληνες και αρχίζουν να κράζουν την Ελλάδα και να λένε ότι στην Ελλάδα οι πολιτικοί είναι έτσι ή αλλιώς. Μετά, τους ρωτάω «Τι κάνεις εσύ;» και δεν κάνουν τίποτα. Οπότε, είναι πολύ εύκολο να πεις ότι η Ελλάδα δεν πάει καλά και μετά να μην κάνεις τίποτα. Εγώ, αφού είμαι στην πράξη, το ξέρω ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα και εγώ, που μεγάλωσα στο εξωτερικό και όχι εδώ, τα βλέπω ακόμα πιο έντονα, τα βλέπω με ένα βλέμμα πιο αντικειμενικό, πιο εξωτερικό. Αλλά μετά εγώ, ακριβώς επειδή είμαι στην πράξη, βλέπω ότι καταφέρνω και αλλάζω ανθρώπους και μέχρι και το να κερδίσω έναν άνθρωπο μόνο μου αρέσει. Ας πούμε, υπήρξε ένας γείτονας με τον οποίο μια φορά είχαμε κάτσει να μιλήσουμε μαζί του και άρχισε να κάνει ρατσιστικά σχόλια. Μια στιγμή μου είπε «Μαρίνα, σε στεναχωρώ που μιλάω έτσι;» και του είπα ότι όχι, το αντίθετο μάλιστα, και ότι χαίρομαι που μιλάμε τόσο ανοιχτά. Και αυτό, επειδή είδα ότι, αν και είπε πολλά ρατσιστικά πράγματα, θα μπορούσα να τον κερδίσω και είδα ότι σιγά σιγά άλλαξε την γνώμη του, επειδή απλά πιο πριν δεν ήξερε. Όταν άρχισε να μου λέει ότι οι Έλληνες στο εξωτερικό κάνουν πολλά καλά πράγματα και εντάσσονται στην κοινωνία. Του απάντησα ότι όχι και ότι εγώ, που σπούδασα στη Νέα Υόρκη, έχω δει ότι υπάρχει μια περιοχή, όπου οι Έλληνες μιλάνε μόνο ελληνικά, τα κανάλια είναι όλα ελληνικά, πίνουν μόνο φραπέ και ελληνικό και είσαι δηλαδή στην Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φύγει ουσιαστικά από τη χώρα τους. Αυτό του είπα, λοιπόν, και αυτός δεν το περίμενε, γιατί απλά δεν γνώριζε, νόμιζε ότι όλοι οι Έλληνες στο εξωτερικό είναι Σταύρος Νιάρχος- προφανώς όχι! Μετά είπε για το αγόρι μου, τον ρώτησε αν είναι χριστιανός και αυτός είπε ότι είναι μουσουλμάνος. Δεν περίμενε ένας Έλληνας να είναι μουσουλμάνος και να είναι ανοιχτός, να έχει κοπέλα που είναι χριστιανή και να αγαπάει την Ελλάδα, γιατί δεν είχε μιλήσει ποτέ σε κάποιον που ήταν Έλληνας, αλλά δεν ήταν χριστιανός ορθόδοξος. Οπότε, νομίζω υπάρχει ελπίδα, απλά πρέπει ο καθένας να κάνει ένα μικρό κομμάτι. Όπως και εμείς στο orange house, δεν κάνουμε μόνο πράγματα για τους πρόσφυγες, πάμε καθαρίζουμε παραλίες, πάμε κάνουμε δράσεις για τους ηλικιωμένους, πάμε συνέχεια και βοηθάμε και του Έλληνες, τους άστεγους, κάνουμε συνέχεια πράγματα για την κοινότητα εδώ. Άρα, το πρόβλημα είναι ότι όλοι όσοι έρχονται να πούνε ότι η Ελλάδα δεν πάει καλά δεν κάνουν τίποτα οι ίδιοι.

Τίποτα γιατί είμαι απογοητευμένος, χωρίς να είναι αυτό λύση όμως.

Δεν έχουνε τίποτα μήπως να δώσουν; Ο καθένας έχει μια ώρα την εβδομάδα να ασχοληθεί με κάτι. Κι αν δεν είναι κάτι τόσο μεγάλο, κάνε το απλό. Στην πολυκατοικία σου σίγουρα υπάρχει ένα ηλικιωμένος που νιώθει λίγο μοναξιά και σίγουρα θα βοηθούσες, αν του έκανες λίγη παρέα.

*Σχετικά με τη μη αποδοχή τροφίμων από τους πρόσφυγες ως ένδειξη διαμαρτυρίας, παραθέτουμε:
αυτό και αυτό
 

Πληροφορίες σχετικά με τον Zaatar μπορείτε να βρείτε στη σελίδα τους στο Facebook και στην ιστοσελίδα τους.
Ευχαριστούμε θερμά τη Μαρίνα Λιάκη.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η Ευδοκία Λαμπροπούλου 
Τη Μαρίνα ζωγράφισε ο Αντρέας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *