ΜΟΙΡΟΓΝΩΜΟΝΙΟ

O Φεμινισμός μου σε Πέντε Πράξεις

Ι.
Θυμάμαι να ανακαλύπτω τον φεμινισμό στο Γυμνάσιο και να νιώθω αγκαλιασμένη τρυφερά. Από την πρώτη στιγμή, μου φάνηκε εύκολη έννοια, αγαπησιάρικη, βιώσιμη, αναγκαία. Στην πιο μοναχική μου χρονιά, όταν δεν είχα καν πλέον δείγμα γυναικείας φιλίας και αλληλεγγύης στη ζωή μου, η ευρύτερη ιδέα ότι οι γυναίκες πρέπει να στηρίζουν τις γυναίκες με καθησύχαζε και με οδηγούσε μακριά από κάθε πιθανή καταδίκη του περίγυρού μου.

Ένα βράδυ αποφάσισα να φτιάξω ένα ενημερωτικό zine επί του θέματος με σκοπό να το δώσω σε γνωστές μου, ούτε καν φίλες μου, στο σχολείο και στο φροντιστήριο. Κλασική τακτική των μοναχικών μου χρόνων: Δεν μου απευθύνει κανείς τον λόγο; Θα τον πάρω μόνη μου, με τους δικούς μου όρους, φάτε στη μάπα σας την αποψάρα μου. Είχα νιώσει τόσο δυνατή επιλέγοντας τα λόγια μου και γράφοντας για όλα αυτά τα βασικά φεμινιστικά σημεία στα ελληνικά, ενώ είχα συνηθίσει να τα διαβάζω και να τα ακούω στα αγγλικά.

 

Εν τέλει το zine άρεσε στα κορίτσια, ή έτσι μου είπαν. 

ΙΙ.
Αργότερα ακολούθησε η «μαγισσούλα » που έθεσε το ερώτημα «Τι είναι φεμινισμός για σένα;». Η «μαγισσούλα » μού έφερε μία φίλη με την οποία φτιάξαμε τελικά το πρώτο τεύχος και το πιο πρόσφατο, το δεύτερο, και διανεμήθηκε σε zinefest και δρόμους. Ελπίζουμε να συνεχίσει να διαβάζεται, είτε με σκοπό μία πρώτη γνωριμία με τον φεμινισμό, είτε με σκοπό την απλή ταύτιση· την αίσθηση ότι υπάρχουμε πιο ανακουφιστικά, επειδή υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται σαν εμάς.

 

ΙΙΙ.
Πιστεύω σε έναν φεμινισμό που χωράει όλες τις αυτοπροσδιοριζόμενες ως γυναίκες, ανεξαρτήτως καταγωγής, οικονομικής και σωματικής κατάστασης. Ο φεμινισμός μου μού δίδαξε την ενσυναίσθηση για γυναίκες και άντρες και για όλα τα άτομα εκεί έξω. Με γέμισε με θυμό, γιατί μετατράπηκε σε αναγκαίο φίλτρο της πραγματικότητας, το οποίο ξαφνικά φώτισε αρρωστημένες καταστάσεις που υφίστανται στον κόσμο, στην πόλη μου, στη διπλανή μου πόρτα, στη δική μου. Ύστερα, άρχισε η ενδυνάμωση και ο φεμινισμός μου με γέμισε με νεύρο, αλλά και με ηρεμία και κάπου εκεί βρίσκομαι και τώρα.

ΙV.
Πριν από λίγο καιρό, έπεσα πάνω στο ακόλουθο post:

“Κάποια γκόμενα πρέπει να το ξαναπεί.
1)ΔΕΝ ΒΑΦΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΕΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΓΟΡΙΑ
2)ΔΕΝ ΒΑΦΟΜΑΣΤΕ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ
3)ΔΕΝ ΒΑΦΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ
4)ΔΕΝ ΒΑΦΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΕΣ, ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΤΟΦΙΟ ΔΕΚΑΡΑΚΙ Η ΚΑΘΕ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ
5)ΔΕΝ ΒΑΦΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΚΟΠΕΛΕΣ
6)ΒΑΦΟΜΑΣΤΕ ΕΠΕΙΔΗ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ MAKE-UP ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ ΕΦΟΣΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΜΒΑΣ”

Παρόλο που συμφωνώ με τις προθέσεις του post και ταυτίζομαι με το περιεχόμενό του πολλές φορές, θέλω να σχολιάσω κάποια πράγματα. Έτσι, αντίστοιχα:

1)Βασικά, ενδέχεται να βαφόμαστε και για να αρέσουμε στα αγόρια. Σίγουρα δεν βαφόμαστε όλες οι γυναίκες και όλες τις στιγμές για τα αγόρια, αλλά δεν το βρίσκω ειλικρινές να το απορρίπτουμε τελείως, στο βωμό της ενδυνάμωσης. Πολύς κόσμος βάφεται, γιατί θεωρεί πως μπορεί να γίνει έτσι πιο ελκυστικός και η ελκυστικότητα μπορεί να υφίσταται από εμένα για εμένα και αυτό είναι τέλειο, αλλά μπορεί να αφορά και το πρόσωπο που με ενδιαφέρει, είτε αυτό είναι αγόρι, είτε είναι κορίτσι. Βαφόμαστε, λοιπόν, πολλές φορές για να αρέσουμε πιο πολύ σε αγόρια και σε κορίτσια και δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό στην πρόθεσή μας και την προσπάθεια να αρέσουμε.

2)Εδώ θα συμφωνήσω. Ο καλλωπισμός δεν είναι και δεν θα έπρεπε να θεωρείται ότι είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση, όντως. Μακάρι να μην αποτελεί το μοναδικό κίνητρο μιας κοπέλας για να βαφτεί η υποτιθέμενη κοινωνική και φυλετική υποχρέωσή της να το κάνει.

3)Πολλές φορές έχω βαφτεί για να κρύψω την ακμή μου. Θα πει κανείς εδώ “η κοινωνία σού έμαθε ότι πρέπει να την κρύψεις”. Σκατά, το ξέρω, αλλά το make-up στην τελική έχει να κάνει και με το να διασφαλίζεις το δικαίωμά σου να παρουσιάζεις τον εαυτό σου, όπως ακριβώς εσύ θέλεις. Έχει μία ελευθερία αυτό, μία ανακούφιση, μεγαλύτερες από την επιβεβλημένη άνεση και την επιστροφή στο “φυσικό”.

4)Όλα αυτά είναι υπέροχα κάποιες φορές και τα νιώθουμε με όλη μας την ψυχή. Ωστόσο, είναι σημαντικό να λέμε και το ότι κάποιες φορές δεν νιώθουμε δεκαράκι και μπορεί όντως να είναι μια κακή μας μέρα από άποψη εμφάνισης και αυτοπεποίθησης. Δεν υπάρχει καμία δειλία στο να μην νιώθεις ή να μην είσαι δεκαράκι. Με εκνευρίζει η προσπάθεια να πείσουμε τις γυναίκες ότι αξίζουν αναμασώντας ρομποτικά το πόσο ΠΑΝΕΜΟΡΦΕΣ είναι όλες, όσο διαφορετικές κι αν είναι μεταξύ τους. Εννοώ, καλό σλόγκαν, αλλά γιατί να έχουμε ανάγκη αυτή τη γενίκευση; Δεν με καθησυχάζει η ιδέα ότι, όπως και να ‘χει, γαμάω και δέρνω απλά επειδή είμαι εγώ. Ο περισσότερος κόσμος καταλήγει να πηγαινοέρχεται σε διάφορα σημεία του spectrum της αυτοεκτίμησης και της αποδοχής της εμφάνισής του και αυτή είναι μία αρκετά προσωπική διαδρομή.

5)Ναι, ο ανταγωνισμός μεταξύ γυναικών, όσο κι αν προμοτάρεται, στην πραγματικότητα, έρχεται λιγότερο φυσικά στα κίνητρα μιας κοπέλας. Δέχομαι, ωστόσο, ότι πολλές φορές έχουμε να κάνουμε με θεμιτό ανταγωνισμό, με την πρόθεση να εντυπωσιάσουμε/να είμαστε αντάξιες.

6)Ξανά, δεν γουστάρουν όλες οι κοπέλες τόσο πολύ τη διαδικασία, τα κίνητρα για να βαφτούμε ποικίλουν και οι ικανότητές μας στο make-up, επίσης, ποικίλουν. Σπάνια έχω νιώσει ότι το πρόσωπό μου είναι ένας καμβάς και το καθημερινό μου eyeliner είναι απλά προέκταση του εαυτού μου πλέον. Ακόμα το βάζω στραβά και άλλες φορές το παρακάνω, ακόμα δεν ξέρω να βάζω κραγιόν σωστά, ούτε σκιές. Απλά καμιά φορά το δοκιμάζω. Δεν τρελαίνομαι για τη διαδικασία, δεν δύναμαι να αποδείξω γιατί το make-up είναι τέχνη στα χέρια μου, γιατί συχνά δεν είναι. Το πρόσωπό μου δεν είναι πάντα ένας λευκός καμβάς·πολλές φορές είναι μία λιπαρή επιφάνεια με ορμόνες και ατέλειες που επιθυμώ να κρύψω.

V.
Η πραγματική ενδυνάμωση δεν θα έρθει παριστάνοντας ότι είμαστε σούπερ ηρωίδες με αυτοεκτίμηση στα ύψη 24/7, ούτε αποσιωπώντας τις αδυναμίες μας. Αντιθέτως, η παραδοχή και η εξωτερίκευσή τους μπορεί να υπάρξει ακόμα πιο απελευθερωτική από οποιαδήποτε δήθεν motivational αφίσα με τη Wonder Woman.

Κείμενο της Σελέστ και zine της Σελέστ και των Σελέστ και Μπριγκίτε
Φωτογραφίες της Αποστολίας Βασιλειάδη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *