ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ & ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ

Ωδή στις Αθηναϊκές Νύχτες

Όταν ανεβαίνουμε ψηλά στους λόφους
η Αθήνα μοιάζει με χάρτη
και κάθε κίτρινο φως της
είναι το σημείο του θησαυρού.
Η Αθήνα τη νύχτα είναι λουσμένη με φως.

Νιώθω ένα δέσιμο με όσους βλέπω τα βράδια στο δρόμο.
Ειδικά με όσους κυκλοφορούν μόνοι.
Σαν κάτι να μας ενώνει τόσο βαθιά μέσα μας
που πολλές φορές τους κοιτάζω με αγάπη.
Μου είναι παντελώς άγνωστοι
μα μ’ αρέσει να αντιμετωπίζω κάθε άγνωστο σαν πιθανό άνθρωπο της ζωής μου
κι αυτό μάλλον δεν με κάνει τόσο αντικοινωνική όσο πιστεύω πως είμαι.

Στρίβω στο στενό που έγινε πια δεύτερο σπίτι μου
και αντικρίζω τους μελλοντικούς μου συντρόφους στην αποψινή μου περιπέτεια.
Ανάμεσα σε τεντωμένα δάκτυλα που δείχνουν το ταβάνι
και μπύρες ετοιμόρροπες από χέρια χαμένων πλασμάτων που υπακούν σε ηλεκτρόνια
βρίσκω την όρεξη για ζωή που μου στερεί η ύπαρξη του ήλιου στον ουρανό΄
και στα μάτια της κοπέλας που κοιτάζει τον DJ σαν θεό
βρίσκω τον εαυτό μου.

Η τριβή των σωμάτων σε ασφυκτικά γεμάτα δωμάτια
ξεκινά τη φωτιά που θα κάψει τους πάντες.
Είμαστε όλοι εν δυνάμει στάχτη μιας επαφής.

Στην αντανάκλαση των τζαμιών του 500
βλέπω τα χαλασμένα μου μαλλιά από τον ιδρώτα
και τα μουτζουρωμένα μου χείλη από τα φιλιά
-στην Αθήνα δίνονται τα καλύτερα φιλιά-
και συνειδητοποιώ πως πάλι θα χάσω τη μέρα αύριο.
Αλλά ποιος νοιάζεται για τις χαμένες μέρες,
οι νύχτες είναι αυτές που δεν πρέπει να χάνονται.

Τα ξημερώματα που γυρνάω σπίτι
ανάμεσα στα ταξί και τις ξεχασμένες φωτεινές επιγραφές
αναπνέω τον αστικό αέρα και νιώθω ζωντανή
όσο οι άλλοι πνίγονται στις αναθυμιάσεις από τις εξατμίσεις των πρώτων τρόλεϊ.
Οι περισσότεροι γύρω μου αδυνατούν να εντοπίσουν το οξυγόνο,
πόσο μάλλον να το εισπνεύσουν,
και είμαι σίγουρη πια πως γι’αυτό θολώνει η σκέψη τους
και δεν βλέπουν καθαρά την ομορφιά γύρω.

Μα δε θέλει πολλή προσπάθεια για να την δεις,
απλά άνοιξε τα μάτια σου.


κείμενο, φωτογραφίες και playlist της Λυδίας( ξεφευγή)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *