Πρώτα Βήματα ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Θέμα του Μήνα: Εσείς

Ποια προσωπική εμπειρία σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη φράση «πρώτα βήματα» ή «πρώτη φορά»;
Ποια η σχέση σου με τις νέες αρχές;

Κοραλία, 18: Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα σε φροντιστήριο για αγγλικά. Από τα έξι έκανα ιδιαίτερα στο σπίτι και το λάτρευα. ‘Oταν πήρα το Lower στα 14, αποφάσισα ότι θέλω να αλλάξω παραστάσεις και να πάω σε φροντιστήριο. Δεν ακούγεται φοβερή αλλαγή, αλλά με τρόμαζε και μόνο η ιδέα. Μπήκα στην τάξη στην μέση της χρονιάς, τα παιδιά ήταν όλα μεγαλύτερα από εμένα και γνωρίζονταν καλά. Είχα πάρα πολύ άγχος και δεν ήμουν σίγουρη αν θα μου ταίριαζε αυτός ο τρόπος μαθήματος, αλλά ταυτόχρονα ήμουν περήφανη που δοκίμαζα κάτι διαφορετικό που δεν είχα κάνει ποτέ πριν. Τελικά πέρασα εκεί δυο χρόνια τα οποία ήταν φανταστικά. Ακούγεται χαζό, αλλά ήταν πραγματικά μια σημαντική πρώτη φορά για μένα.

Λυδία, 22: Λοιπόν, όταν ακούω τα πρώτα βήματα σκέφτομαι βήματα μωρού και πρώτη φορά, σκέφτομαι το σεξ γιατί δεν είμαι καθόλου πρωτότυπη χαχαχα, αλλά γενικά εγώ είμαι σε φάση που κάνω πρώτα βήματα με γυμναστική και λίγο πιο healthy living, να ξεκουνηθώ κι έτσι, οπότε θα πω κι αυτό. Αλλά επειδή είναι αρχή ακόμα, δε μπορώ να σου πω την εμπειρία μου. Η εμπειρία που μπορώ να σου πω όμως είναι το πρώτο μου φιλί, που σε αντίθεση με του περισσότερου κόσμου, ήταν  τ έ λ ε ι ο και το έδωσα με τον πρώτο μου έρωτα στο κρεβάτι μου και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου.

Φλώρα, 18: Πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο. Δεν ήταν μόνο πρωτοετείς την πρώτη μέρα, όπως νόμιζα, αλλά και μεγαλύτεροι, σαφώς αρκετά λιγότεροι. Όταν πηγαίναμε, στο λεωφορείο δεν μιλούσαν πολλά άτομα και ανέβηκα στο τμήμα μου μόνη μου . Μια μικρή παρέα κοιτούσε αγχωμένη τριγύρω , μιλήσαμε , έπειτα γνωριστήκαμε με μια ακόμα κοπέλα με την οποία φάνηκε να ταιριάζουμε και προστέθηκαν λίγα ακόμα άτομα . Τριγυρίσαμε τον χώρο, κατατοπιστήκαμε στην μεγάλη βιβλιοθήκη και βρήκαμε την αίθουσα του πρώτου μαθήματος. Η αγωνία συνυπήρχε με τον ενθουσιασμό και έκανε το στομάχι μου κόμπο. Μέσα στο αμφιθέατρο μας εξηγήθηκαν τα βασικά, όλοι χαιρετούσαν τους διπλανούς τους και μετά από δύο σύντομες παραταξιακές ομιλίες περί πάλεων και δικαιωμάτων , άρχισε το μάθημα που κράτησε μιάμιση ώρα . Δεν κατάλαβα τα πάντα από το πρόγραμμα και τις μορφές εξέτασης και μελέτης, όπως όμως ήταν λογικό, οι περισσότεροι ήμασταν μπερδεμένοι. Το μάθημα μού κέντρισε την περιέργεια επιτυχώς, φάνηκε δύσκολο και ελκυστικό ταυτόχρονα. Αρχίσαμε να κανονίζουμε για την επόμενη μέρα με το που βγήκαμε από το μάθημα. Καθώς πηγαίναμε στο λεωφορείο για τα σπίτια μας, μιλήσαμε για σχολεία , Πανελλήνιες και στρες . Το άγχος δεν έφυγε και είναι ακόμα εδώ, αλλά υπάρχει πάντα ο ενθουσιασμός και η περιέργεια για το καινούριο. Αγχώθηκα αρκετά στο Πανεπιστήμιο στην αρχή, ένιωσα πως έκανα πράγματα λάθος. Σύντομα, βέβαια, είδα πως δεν υπήρχε λάθος και σωστό στους πρωτοετείς , ήμασταν όλοι στην ίδια βάρκα κοινώς, αφού ρωτούσαμε ‘’πρωτοετής, ε;’’ ο ένας τον άλλον . Η πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο ήταν κάπως χαοτική , αγχωτική και φοβιστικά καινούρια, παρ’ όλα αυτά είναι μια αρχή που πιστεύω θα δημιουργήσει περιέργεια ( αν όχι αμέσως ενδιαφέρον ) στον καθένα για να συνεχίσει.

Λυδία, 19:  Μμμ, πρώτα βήματα, το βράδυ που κοιμήθηκα  για πρώτη φορά μόνη μου στο φοιτητικό σπίτι πέρυσι και είχα πάρει αγκαλιά τα λούτρινά μου. Έπρεπε να φροντίσω να κλειδώσω εγώ τις πόρτες και να κλείσω παράθυρα. Ήμουν μόνη σε ένα διπλό κρεβάτι και κοιτούσα το ταβάνι και ένιωθα μοναξιά αλλά και ανυπομονησία.

Μιχαήλ, 21: Έχει διαφορά. Αναλόγως τι θα μου πεις. «Πρώτη φορά», οκ, το σεξ, νομίζω σε όλους αυτό έρχεται σαν πρώτη φορά προσωπικής εμπειρίας. Με το «πρώτα βήματα» μου έρχεται το πιάνο. Με θυμάμαι κούτσικο να παίζω, μου έβαζαν βιβλία στο σκαμπό γιατί δεν έφτανα…

Έλενα, 18: Τα πρώτα βήματα με κάνουν να θυμάμαι το σαλόνι του σπιτιού της γιαγιάς μου. Καθόμουν σε ένα κυπαρισσί χαλί και από ένα μαγνητόφωνο έπαιζε μουσική. Ο παππούς  μου μού χαμογελάει και μου κάνει νόημα να περπατήσω προς το μέρος του. Νομίζω χορεύαμε και με μάθαινε να περπατάω..

Νάσια, 18: Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν το έχω με τη κοινωνικοποίηση οπότε απλώς είχα κάτσει σε μια γωνία και ήρθε δίπλα μου ένας άλλος αμήχανος τύπος, κάθισε και μου μίλησε. Και μετά έμαθα πως παίζει βιολί, και ναι, είναι πολύ κουλ. (Πρώτη φορά που γνώρισα άτομο στη σχολή)

Κωνσταντίνος, 18: ‘’Κάθε αρχή και δύσκολη’’ λένε και η δόση αλήθειας που κρύβεται πίσω από αυτή τη φράση είναι μεγάλη. Για μένα, μια νέα αρχή περιλαμβάνει δύο βασικά συναισθήματα: ενθουσιασμό και φόβο. Η ποσότητα του καθενός από τα δύο διαφέρει ανάλογα με τον άνθρωπο και την περίσταση. Έτσι, λοιπόν, όντας πρωτοετής και ζώντας για πρώτη φορά μόνος μου, δεν θα μπορούσα να μιλήσω για κάτι άλλο πέρα από την πρώτη φορά που έμεινα μόνος σε μια άλλη πόλη και συγκεκριμένα την Αθήνα. Αυτή η πρώτη βδομάδα διαμονής πιθανολογώ ότι θα μου μείνει αξέχαστη. Από τη μία φουλ ενθουσιασμένος και έτοιμος να γνωρίσω την πόλη και τους ανθρώπους της και από την άλλη φρικαρισμένος με το χάος της, έχοντας φυσικά το άγχος του πρωτάρη. Για να μην μακρηγορώ, θεωρώ πως τα πρώτα βήματα κάποιου σε οτιδήποτε καινούργιο ίσως είναι η πιο σημαντική, πιο όμορφη, δημιουργική και σίγουρα πιο τρομαχτική στιγμή του.

Τα κείμενα συνέλεξε η Αστέρω.
Βιντεοσκόπησε και επεξεργάστηκε η Ευδοκία
Έργο της Σμαρ.
Ευχαριστούμε τα παιδιά για τις απαντήσεις τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *