Πρώτα Βήματα ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Πρώτη φορά ελεύθερος

Ίσως δεν σε εκπλήσσει ιδιαίτερα το αντικείμενο των φωτογραφιών αυτών. Ίσως σου φαίνεται ένα κοινό λιβάδι, τύπου Windows XP. Αλλά για μένα είναι κάτι παραπάνω. Είναι ο τόπος όπου για πρώτη φορά ένιωσα ελεύθερος. Όταν το πρωτοαντίκρισα, ήταν μια καινούργια αίσθηση για μένα.

Ήθελα πολύ καιρό να πάω στο χωριό μου. Ξέρεις, τα κατσικοχώρια στα βουνά της Ηπείρου. Νιώθω πως είμαι πολύ δεμένος συναισθηματικά με τον τόπο από τον οποίο κατάγομαι. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Κυρίως η μουσική της περιοχής είναι αυτή που με τραβάει, νομίζω. Δεν είναι το πανηγυρέ που όλοι ξέρουμε, είναι κάτι πιο αυθεντικό που ψάχνω και που ακόμα επιβιώνει, ευτυχώς. Κάνω έρευνες, καταγραφές, μαζεύω βιβλία, φωτογραφίες, κασέτες, δίσκους, εμπειρίες. Πασχίζω να κρατήσω όσο γίνεται ένα κομμάτι του παρελθόντος. Για τον καιρό που είμαι μέσα στην τσιμεντένια μου τρύπα, το διαμέρισμα, παίζω κλαρίνο για να νιώθω ένα κλικ πιο κοντά με τα μέρη μου.

Είδα τόσα και τόσα τοπία και στη διαδρομή Αθήνα-Ιωάννινα αλλά και στην περιοχή γύρω από το χωριό μου. Κάποια τα φωτογράφισα, κάποια άλλα τα έχω  στη μνήμη μου. Αλλά δεν περίμενα να αντικρίσω αυτό που βλέπεις στις φωτογραφίες να βρίσκεται μόλις τριάντα μέτρα μακριά από το παλιό όμορφο σπίτι της θείας μου.

Δε θυμάμαι καν για ποιο λόγο πήγα εκεί πάνω, δεν το γνώριζα αυτό το μέρος. Μόλις ανέβηκα τη μικρή ανηφόρα και πέρασα μέσα από το μονοπατάκι που οδηγεί εκεί, είχα μείνει για κάμποσα δευτερόλεπτα και το κοιτούσα με ανοιχτό το στόμα. Ήταν σαν αυτά τα ξέφωτα που βλέπεις στις ταινίες! Και για λίγες μέρες ήταν δικό μου. Εκεί πάνω ένιωσα ελεύθερος. Μάλλον η πρώτη φορά που το ένιωσα πραγματικά. Ήξερα πως θα φύγω το πρωί από το σπίτι, θα πάω εκεί και θα μπορώ να γυρίσω ακόμα και το βράδυ αργά, όταν δω τη Μεγάλη Άρκτο να ξεπροβάλλει από την Πίνδο. Δεν πατούσε ψυχή. Δε με έβλεπε κανείς ούτε έβλεπα κανέναν. Μεγάλες φυλλωσιές από καταπράσινα δέντρα περικύκλωναν το ξέφωτο αυτό και προστάτευαν κι εμένα από τον αέρα, τη βροχή, και τα μάτια του καθενός.

Με ενθουσιασμό πεντάχρονου παιδιού έτρεξα στο σπίτι, άρπαξα κάμερα και κλαρίνο και ανέβηκα στο νέο μου στέκι. Αραλίκι με τις ώρες, φωτογραφίες και βίντεο με τα σύννεφα και το πράσινο, κλειστό το κινητό. Παρατημένα όλα στην άκρη για λίγες ώρες. Αλλιώς σκέφτεσαι κλεισμένος στους στενούς τέσσερις τοίχους ενός άχαρου διαμερίσματος κι αλλιώς σκέφτεσαι εκεί έξω. Χωρίς καν παρέα και μπύρες. (Αυτά ίσως να χρειαστούν αργά το απόγευμα μπροστά στο όμορφο χρυσαφί ηλιοβασίλεμα.)

Για να δεις το ηλιοβασίλεμα, περνάς στο διπλανό χωράφι που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου, μέσα από μια μικρή πύλη με φυτά που έχει σχηματιστεί από την περίφραξη. Μπαίνεις σε ακόμα έναν ωραίο κόσμο, όπου βλέπεις να δύει ο ήλιος πίσω από το βουνό και τα γύρω χωριά να ανάβουν τα φωτάκια τους.

Την τελευταία μου μέρα στα μαγικά αυτά μέρη, ένα ουράνιο τόξο με αποχαιρετούσε επί είκοσι λεπτά στα ανατολικά, συνοδεία καλής μουσικής.

κείμενο και φωτογραφίες του Πάνος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *