Πρώτα Βήματα ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ιχνηλατώντας την επιφάνεια της κινούμενης άμμου

Λυπάται να πετάξει τα παπούτσια.
Έκαναν μαζί τόσα βήματα προόδου, άλλωστε.
Πάτησαν νευρικά πάνω σε πτώματα ανθρώπων που ο χρόνος τους έχασε,
στραβοπάτησαν στην ανηφορική οδό μιας ατέλειωτης νύχτας
και έφτασαν σ’ αδιέξοδο.

Έξι και σαράντα επτά.

Το ξεμέρωμα τους βρίσκει ηλιόλουστο με ένα φως από μελάνι,
εγκλωβισμένους στο ίδιο σημείο.

Ο βηματισμός δεν θυμίζει
στρατιωτικό άγημα
ή αυστηρή χορογραφία τριών τετάρτων.
Μάλλον μπουσούλημα μηρυκαστικό.

Και πρέπει όλοι να φοράμε παπούτσια καινούργια, που δεν έχουν πάνω χώμα ή λάσπη από εκείνη
την μεγάλη βροχή.
Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, είναι
λογικό.
Είναι λογικό να αντικαθιστάς κάτι που
υπολειτουργεί.
Η ζωή προχωρά.
Αλλιώς οι υποδηματοποιοί θα γίνονταν θύμα της φυσικής επιλογής.

Όμως, λυπήθηκε να πετάξει τα παπούτσια.
Τα κράτησε δίπλα στα καινούργια
να του θυμίζουν
σαν ξεραμένο αίμα
την χθεσινή πληγή.

ποίημα του Γιώργη Χ.
έργο του Μάρκου Πετρακόπουλου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *